תמיד, פרק ג׳, משנה ד׳. דער פרק גייט נאך די כהנים דורך די ערשטע פרי-מארגן שעות אין בית המקדש: די גורלות, דאס עפענען די טירן, דאס אויפרוימען דעם מזבח, און יעצט די לעצטע הכנות איידער מען שעכט דעם קרבן תמיד פון שחרית. דאס שעפעלע איז שוין ארויסגעפירט געווארן. אלץ איז שוין אויף זײַן ארט, נאר די כלים פעלן, און נאך איין לעצטער בליק אויף דער בהמה אליין.
מען גייט אַרײַן אין לשכת הכלים
"נכנסו ללשכת הכלים", זיי זײַנען אַרײַנגעגאַנגען אין דער קאַמער וואו מען האט געהאלטן די כלים. אין בית המקדש איז געווען אָפּגעטיילט אַ צימער צום אויפהיטן אלע כלים וואס מען דארף פאר די עבודה. עטלעכע כלים, ווי מיר האבן געלערנט, זײַנען שטענדיק געשטאנען אין דער עזרה, גרייט מען זאל זיי גלײַך אויפהייבן; אלץ אנדערש איז געלעגן אין דעם דאזיקן אוצר-צימער.
"והוציאו משם תשעים ושלשה", און זיי האבן פון דארט ארויסגעטראגן נײַן און נײַנציק... דהיינו דרײַ און נײַנציק, "כלי כסף וכלי זהב", כלים פון זילבער און כלים פון גאלד. מען האט זיי אריבערגעטראגן און אויסגעלייגט אויפן טיש וואס איז געשטאנען בײַם מזבח החיצון, אזוי אז מען זאל נישט דארפן ברענגען קיין איין כלי אין מיטן דער עבודה. די גאנצע צאל איז געווען נויטיק אז די עבודה פון קרבן תמיד זאל ווערן געטון פּונקט אזוי ווי זי דארף זײַן.
אַ גאלדענער בעכער וואַסער
"השקו את התמיד", מען האט געגעבן טרינקען דעם תמיד-שעפעלע, "בכוס של זהב", פון אַ בעכער געמאכט פון גאלד. אין דער גמרא ווערט געגעבן אַ פּראקטישער טעם: אַ בהמה וואס האט געטרונקען קורץ פאר דער שחיטה איז אַ סאך גרינגער אָפּצושינדן, ווײַל די הויט לאזט זיך גרינגער אָפּ פון פלייש. און פארוואס דארף דער בעכער זײַן פון גאלד? צוליב נוי דעם קרבן, אַן אויסדרוק ווי טײַער דער קרבן איז.
נאך אַ לעצטע באדיקונג בײַם ליכט פון די שטורקאצן
אַ קרבן מוז זײַן פרײַ פון יעדן מום. אַ בעל-מום טאר מען בכלל נישט אויפברענגען אויפן מזבח. דערפאר האט מען דאס שעפעלע אָפּגעשיידט פיר טעג פאר מען האט עס מקריב געווען, און אין די טעג האט מען עס באדיקט ווידער און ווידער, מען זאל זײַן זיכער אז קיין מום איז נישט ארויפגעקומען אויף אים.
פונדעסטוועגן ברענגט אונדזער משנה אז מען האט געמאכט נאך אַ באדיקונג: "אף על פי שהוא מבוקר מבערב, מבקרין אותו לאור האבוקות". דאס שעפעלע איז שוין באדיקט געווארן די נאכט פארדעם, און פונדעסטוועגן, בעת עס איז נאך געווען פינצטער, פאר דעם באגינען, האבן די כהנים עס נאכאמאל דורכגעקוקט אונטער די פלאמען פון די שטורקאצן, זיך צו פארזיכערן אז עס איז ראוי צו ווערן מקריב.