תענית פרק ג', משנה ב'. די משנה גייט ווייטער מיט דער רשימה פון צרות און שוועריקייטן וואס ווייזן אן אויף דעם באדארף פון א חמורע'ן תענית תיכף און פון בלאזן די חצוצרות.
לשון המשנה און איר באדייט:
די משנה רעדט וועגן א רעגן וואס איז געפאלן, אבער ניט אויף אן אופן וואס דעקט אלע באדערפענישן. דריי מצבים ווערן דא אויסגערעכנט:
"ירדו לצמחין ולא לאילן" - עס איז געפאלן רעגן, אבער נאר אין א מאס וואס איז גענוג פאר די שפראצונג פון די געוויקסן, און ניט אין א שיעור וואס די בוימער האבן דערפון הנאה.
"לאילן ולא לצמחין" - עס איז געפאלן רעגן אין א שיעור וואס די בוימער האבן דערפון הנאה, אבער אויף אן אופן וואס די וואקסנדיקע געוויקסן האבן דערפון ניט קיין הנאה.
"לזה ולזה, ולא לבורות לשיחין ולמערות" - עס איז געפאלן רעגן וואס פאסט סיי פאר די בוימער און סיי פאר די וואקסנדיקע געוויקסן, אבער ניט גענוג צו אנפילן די בורות, שיחין און מערות און דומה'דיקע.
לסיכום: אין יעדן איינעם פון די דאזיקע מצבים ווערט געזאגט "מוסרין עליו מיד" - מען גייט תיכף אריבער צו די סאמע חמורע'סטע תעניתים און צום בלאזן די שופרות.