סוכה, פרק ד', משנה י'. די משנה גייט װײַטער אין דעם אױפֿקלערן װי אַזױ מע האָט מקיים געװען די מצווה פֿון ניסוך המים, און לערנט װי אַזױ די מצווה איז געטאָן געװאָרן אין שבת.
דער מעשה הניסוך אין שבת:
די משנה שטעלט פֿעסט: "כמעשהו בחול כך מעשהו בשבת" - דער גאַנצער סדר פֿון ניסוך איז געװען אין שבת אַזױ װי אין די װאָכעדיקע טעג, אַחוץ אײן ענדערונג: פֿון ערבֿ שבת האָט מען אָנגעפֿילט אַ "חבית של זהב שאינה מקודשת" פֿון דעם שילוח, פֿון דעם זעלביקן מעיין. הגם די חבית איז געװען געמאַכט פֿון גאָלד, האָט זי נישט געהאַט קײן מעמד פֿון אַ כלי שרת, אַ כלי װאָס װערט גענוצט אין דער עבֿודה פֿון בית המקדש.
פֿאַר װאָס דװקא אין אַ כלי װאָס איז נישט מקודש:
אַ זאַך װאָס שטײט צו װערן מקריבֿ אױף דעם מזבח, פֿון דער שעה װאָס עס איז אַרײַנגעטאָן געװאָרן אין אַ כלי שרת ווערט עס מקודש - און פֿון דעמאָלט אָן, אױב עס איז געלעגן איבער נאַכט װערט עס פסול, און דאָס איז דער פסול װאָס הײסט לינה. דעריבער האָט מען אַרײַנגעטאָן די װאַסער אין אַ כלי װאָס האָט נישט קײן קדושה און אַװעקגעשטעלט אין אײנע פֿון די לשכות, און אױף מאָרגן האָט מען עס אַרײַנגעטאָן אין אַ כלי שרת װאָס איז עס מקדש.
"נשפכה או נתגלתה":
איז די װאַסער אױסגעגאָסן געװאָרן, אָדער עס איז געבליבן אָפֿן - אין דער צײַט פֿון דער משנה און דער גמרא איז געװען אַ חשש אַז אפֿשר האָט אַ שלאַנג אַרײַנגעװאָרפֿן אין דעם סם, און װײַל עס איז מער נישט פּאַסיק צום טרינקען איז עס װידער נישט כשר אַפֿילו צו נוצן אױף דעם מזבח. אין שבת האָט מען נישט געקענט אַרױסגײן און שעפּן פֿון דעם שילוח, און דעריבער "היה ממלא מן הכיור" - פֿון בית המקדש אַלײן, פֿון דעם כיור פֿון װעלכן די כהנים זײַנען מקדש זײערע הענט און זײערע פֿיס.
אַ כלל איז אַז װײַן אָדער װאַסער װאָס שטײט צו װערן מקריבֿ אױף דעם מזבח, װאָס איז געבליבן אָפֿן, װערט פסול צו נוצן אױפֿן מזבח, מחמת עס איז מער נישט פּאַסיק פֿאַרן מענטשן צום עסן און צום טרינקען.
פֿאַר װאָס דװקא פֿון דעם שילוח:
די גמרא באַמערקט אַז דער מקור פֿון דער זאַך איז אין אַ פסוק, פֿון װעלכן מיר לערנען אַז מע שעפּט די װאַסער פֿון ניסוך פֿון אַ מעיין; און דעריבער האָט מען עס גענומען פֿון דעם שילוח יעדעס מאָל װען עס איז געװען מעגלעך. פֿונדעסטװעגן איז דאָס נישט מעכבֿ, און די מצווה װערט מקוים אַפֿילו מיט װאַסער װאָס איז געשעפּט געװאָרן פֿון דעם כיור.
לסיכום: אין דער דאָזיקער משנה האָבן מיר געלערנט אַז דער סדר פֿון ניסוך המים אין שבת איז גלײַך צום סדר אין דער װאָך, אַחוץ דעם אָנפֿילן פֿון פֿאַר טאָג אין אַ גאָלדענער חבית װאָס איז נישט מקודש - כדי צו פֿאַרמײַדן דעם פסול פֿון לינה װאָס װאָלט געװען חל װען די װאַסער װאָלט אַרײַנגעטאָן געװאָרן אין אַ כלי שרת. מיר האָבן זיך אָפּגעשטעלט אױף דעם חשש פֿון דער װאַסער װאָס איז אױסגעגאָסן אָדער אָפֿן געװאָרן, װאָס איז נישט פּאַסיק פֿאַרן מזבח אַזױ װי עס איז נישט פּאַסיק פֿאַרן מענטשן, און אױף דעם לײזונג פֿון אָנפֿילן פֿון דעם כיור אין בית המקדש; און אױך אױף דער מעלה פֿון שעפּן פֿון דעם שילוח, װאָס װערט געלערנט פֿון דעם פסוק, װאָס איז נישט מעכבֿ דאָס מקיים זײַן פֿון דער מצווה.