שביעית, פרק ד', משנה ח'. אין דער פֿריערדיקער משנה האָבן מיר געלערנט דעם יסוד, אַז מען דאַרף װאַרטן מיטן עסן פֿון פּירות שביעית ביז זײ װערן געהעריק רײַף, און מיר האָבן זיך אָפּגעשטעלט אױפֿן שיעור װאָס איז דערפֿאַר באַשטימט געװאָרן בײַ פֿײַגן. אונדזער משנה רעדט װעגן דעם זעלבן יסוד, װען עס גײט אַ רײד װעגן װײַנטרויבן.
צװײ שטאַפּלען אין דער רײַפונג פֿון די װײַנטרויבן:
"הבוסר משהביא מים - אוכל בפיתא בשדה" - דער בוסר איז װײַנטרויבן װאָס זײַנען נאָך נישט רײַף געװאָרן. "משהביא מים" - אַז עס איז שױן פֿאַראַן אין זײ פֿליסיקײט, אַזױ ווײַט אַז מען קען אַרויסקוועטשן פֿון זײ אַ ביסל זאַפֿט. אין דעם שטאַפּל מעג מען זײ עסן אין פֿעלד צוזאַמען מיט זײַן ברויט, אָבער עס איז נאָך צו פֿרי אַרײַנצוברענגען זײ אין שטוב, װײַל עס איז נישט דער דרך פֿון מענטשן אַרײַנצוברענגען אין זײער שטוב פּירות װאָס זײַנען נאָך אַזױ ווײניק רײַף.
"הבאיש - כונס לתוך ביתו" - "הבאיש" מײנט אַז די װײַנטרויב איז װאָלגעווערגעריק רײַף געװאָרן, און דער סימן דערױף איז אַז מען קען זען די קערנדלעך דורך דער שאָלעכץ פֿון דער װײַנטרויב. אַז זי איז דערגרײכט דעם דאָזיקן שטאַפּל, מעג ער אַרײַנברענגען די װײַנטרויבן אין זײַן שטוב.
און אַזױ װי עס איז אױך געזאָגט געװאָרן אין דער פֿריערדיקער משנה: "וכן כיוצא בו בשאר שני שבוע חייב במעשרות" - אױך אין די איבעריקע יאָרן פֿונעם שמיטה־ציקל, װאָס זײַנען נישט שביעית און עס איז אין זײ פֿאַראַן אַ חיוב מעשר, אַז די װײַנטרויבן דערגרײכן דעם צװײטן שטאַפּל פֿון "הבאיש", װערן זײ מחויב אין אָפּשײדן מעשרות פֿאַרן עסן.
לסיכום: אין דער דאָזיקער משנה זײַנען באַשטימט געװאָרן צװײ שטאַפּלען בײַ די װײַנטרויבן - "משהביא מים", אין װעלכן עס איז דערלױבט בלױז אַ צופֿעליק עסן אין פֿעלד, און "הבאיש", אין װעלכן די פֿרוכט איז אין גאַנצן רײַף און מען קען זי אַרײַנברענגען אין שטוב, און דאָס איז אױך דער שטאַפּל װאָס מאַכט מחויב אין אָפּשײדן מעשרות אין די איבעריקע יאָרן פֿונעם שמיטה־ציקל.