משנה ו' אין פרק ה' פון מסכת שקלים רעדט וועגן צוויי לשכות וואס זענען געווען אין מקדש - צוויי באזונדערע צימערן, וואס יעדער איינער איז געווען באשטימט פאר אן אנדער תפקיד:
"לשכת חשאים" - 'חשאים' פון לשון חשאיות און שטילקייט.
"לשכת הכלים" - די לשכה וואס איז געווען באשטימט פאר כלים.
לשכת חשאים:
"יראי חטא נותנין לתוכה בחשאי, ועניים בני טובים מתפרנסין מתוכה בחשאי" - יראי החטא פלעגן דארט אריינלייגן זייער געלט בהיחבא, און עניים וואס זענען געקומען פון רייכע משפחות און זענען אראפגעפאלן פלעגן זיך פרנסן דערפון בחשאי, און באקומען פון די געלטער זייער מחיה. פאר די עניים איז דאס געווען זייער אומבאקוועם, ווייל אמאל זענען זיי געווען רייך, און אויף דעם וועג האבן זיי געקענט באקומען זייער פרנסה בצנעה און שטיל.
לשכת הכלים:
"כל מי שהוא מתנדב כלי זורקו לתוכה" - יעדער וואס האט געוואלט נדבן א כלי צום בית המקדש פלעגט עס אריינווארפן אין די לשכה. און איין מאל אין דרייסיג טעג פלעגן די גזברים פון בית המקדש עס עפענען און זיך פירן מיט די כלים אזוי:
"וכל כלי שמצאו בו צורך לבדק הבית - מניחין אותו" - א כלי וואס מען האט געקענט ניצן פאר די צרכים פון בדק הבית און פאר די אלגעמיינע פירונג פון מקדש איז געבליבן אויף זיין ארט און האט מען אויסגעניצט פאר דעם צוועק.
"והשאר נמכרין בדמיהן ונופלין ללשכת בדק הבית" - כלים וואס מען האט אין זיי נישט געפונען קיין צורך פלעגט מען פארקויפן פאר זייער ווערט, און דאס געלט איז אריין אין די לשכה פון וועלכער עס ווערט געפירט די אלגעמיינע קרן פון בדק הבית.
לסיכום: אין דער דאזיקער משנה האבן מיר געלערנט וועגן צוויי לשכות וואס זענען געווען אין מקדש - לשכת חשאים, וואו יראי החטא פלעגן געבן זייער געלט בהיבחא און דערפון פלעגן זיך פרנסן בחשאי עניים בני טובים, און לשכת הכלים, וואוהין מען פלעגט אריינווארפן כלים וואס מען האט גענדבט צום בית המקדש, און איין מאל אין דרייסיג טעג פלעגן די גזברים אויסזאָרטירן צווישן כלים וואס טויגן פאר בדק הבית און כלים וואס מען האט פארקויפט און זייער געלט איז אריין אין דער אלגעמיינער קרן.