נדרים, פרק ד', משנה ח'. די דאזיקע משנה איז א דירעקטע המשך פון דער פריערדיקער משנה, ווו מיר האבן געלערנט ווי אזוי איינער וואס אויף אים ליגט א נדר וואס פארבאט אים הנאה צו האבן פון א געוויסן מענטש, קען פונדעסטוועגן באקומען הנאה אויף אן עקיפן, קרומען וועג: דורך א דריטע צד. אונדזער משנה קומט צו באהאנדלען דעם פאל ווו יענער עקיפער וועג איז נישט מעגלעך: וואס טוט מען ווען קיין דריטע צד איז נישט פאראן?
א דערמאנונג פון דער פריערדיקער משנה:
צוויי מענטשן זענען געגאנגען צוזאמען אין וועג, און איינער פון זיי איז אסור אין הנאה פון זיין חבר. ראובן איז אסור אין הנאה פון שמעון, און ראובן האט נישט וואס צו עסן. ווען עס געפינט זיך מיט זיי א דריטער מענטש, לוי, מעג שמעון געבן די שפייז צו לוי פאר א מתנה, און פון לוי איז מותר פאר ראובן צו נעמען.
דער פאל אין אונדזער משנה - ווען קיין דריטע צד איז נישט פאראן:
וואס איז דער דין ווען קיין אנדער מענטש איז נישט מיט זיי, נאר זיי ביידע אליין? די משנה ווייזט אן א סדר פון פעולות:
שמעון לייגט אוועק די שפייז אויף א פאליצע אדער אויף א פלויט.
ער מכריז זייענדיק אויף איר "הפקר לכל מי שרוצה".
ראובן קומט און נעמט די שפייז און עסט זי אויף.
דער דאזיקער היתר ווערט געגעבן צוליב די שווערע אומשטענדן אין וועלכע ראובן געפינט זיך, און אזוי לאנג ווי שמעון גיט אים נישט די שפייז דירעקט פון האנט צו האנט.
אבער די משנה ענדיקט מיט א חולק'דיקער דעה: רבי יוסי אסר'ט, ווייל ער זעט אין דעם א צו דירעקטע קבלת הנאה.
בקיצור: די משנה לערנט אונדז אז ווען עס איז נישט פאראן קיין דריטע צד דורך וועמען מען קען אריבערגעבן די שפייז, קען מען זיך באניצן מיט הפקר: אוועקלייגן די שפייז אויף א פאליצע אדער אויף א פלויט און זי מכריז זיין הפקר פאר אלעמען, אבער נאר ווען עס איז נישטא קיין דירעקטע נתינה. און רבי יוסי איז חולק און אסר'ט, ווייל לויט זיין שיטה איז דא נאך אלץ א צו דירעקטע הנאה.