מיר הייבן יעצט אן דעם עלפטן פרק פון מסכת מנחות, פון משנה א'. דריי מנחות קומען פון כספי ציבור אלס קרבנות ציבור, און זיי קומען פאר זיך אליין - נישט אלס נסכים וואס באגלייטן אנדערע קרבנות. די ערשטע פון זיי, קרבן העומר, האבן מיר געלערנט אינעם פריערדיקן פרק; די פארבליבענע צוויי - לחם הפנים און שתי הלחם - זענען די טעמע פון דעם פרק.
שתי הלחם:
צוויי ברויטן געמאכט פון ווייץ, יעדע פון זיי פון אן עשירון סולת. מען מאכט מיט זיי א תנופה אום חג השבועות, ניין און פערציג טעג נאכן ברענגען דעם עומר. זייער ציל, אויסער דעם וואס זיי זענען א מצווה פאר זיך אליין, איז מתיר צו זיין די נייע תבואה צו ווערן גענוצט אלס מנחות אינעם בית המקדש.
לחם הפנים:
צוועלף ברויטן, יעדע פון זיי פון צוויי עשרונים - אינגאנצן פיר און צוואנציג עשרונים - וואס ווערן ארויפגעלייגט אויפן גאלדענעם שולחן, דער כלי וואס געפינט זיך אינעם היכל. די ברויטן זענען אויסגעשטעלט אין צוויי מערכות, צוויי רייעס פון זעקס ברויטן יעדע איינע, און אויף זיי זענען דא די בזיכין - צוויי לעפלעך לבונה. דאס ברויט ווערט ארויפגעלייגט יעדע שבת, און יעדע שבת נעמט מען עס אראפ און מען טוישט עס אויף מיט א נייע.
דער מתיר זיי באכילה:
לחם הפנים - דאס מקטיר זיין די בזיכין.
שתי הלחם - דאס שעכטן די כבשים, די שלמי ציבור וואס קומען צוזאמען מיט זיי אום שבועות.
אין ביידע פאלן איז דער רעצעפט א פשוטע: בלויז מעל און וואסער.
אן אנדערער געמיינזאמער פונקט, וואס איז דער פאדעם וואס פארבינדט זיי, איז אז ביידע ווערן בכלל נישט מקריב געווען אויפן מזבח. די בזיכין ביים לחם הפנים, און די כבשי העצרת ביי די שתי הלחם, זענען די מתירים וואס מאכן זיי מותר כדי די כהנים זאלן זיי קענען עסן אין דער עזרה, אבער קיין שום טייל פונעם לחם הפנים און די שתי הלחם גייט למעשה נישט ארויף אויפן מזבח. צוליב דעם טעם ווערן זיי געלערנט אינאיינעם אין דעם פרק, און זייערע הלכות זענען ענליך אין א גרויסער מאס.
לשון המשנה:
די משנה הייבט אן מיט די שתי הלחם - די צוויי ברויטן געמאכט פון ווייצן-מעל, און זיי זענען חמץ, און זענען אוודאי נישט ראוי ארויפצוגיין אויפן מזבח, נאר מ'מאכט מיט זיי א תנופה שבועות, ניין און פערציג טעג נאכן ברענגען דעם עומר.
"נילושות אחת אחת" - כאטש ס'רעדט זיך פון צוויי באזונדערע ברויטן, יעדע פון זיי אין דעם שיעור פון אן עשירון, טאר מען נישט קנעטן קיין טאפלטע טייג פון צוויי עשרונים און דערנאך צעטיילן דעם טייג אויף צוויי. יעדע איינע פון די ברויטן ווערט געמאכט פון איר אייגענעם עשירון, און ווערט געקנעטן אלס אן עקסטערע טייג.
"ונאפות אחת אחת" - אויך דאס באקן ווערט געטון באזונדער: איין ברויט אין איין אויוון, און דאס צווייטע ברויט אין דעם אנדערן אויוון.
"לחם הפנים נילוש אחד אחד ונאפה שנים שנים" - אויך דער לחם הפנים ווערט געקנעטן איינס ביי איינס יעדעס מאל (דאס ווארט "לחם" ווערט גענוצט סיי אלס לשון זכר און סיי אלס לשון נקבה, און פון דעם קומט דער טויש פון "אחת" אויף "אחד"), אבער דאס באקן ווערט געטון צוויי צוזאמען יעדעס מאל. קומט אויס אז ביי ביידע ווערט יעדער טייג אנגעגרייט באזונדער ביים קנעטן, אבער ביים באקן - ווערט דער שתי הלחם געבאקן איינס ביי איינס, און לחם הפנים צוויי ביי צוויי, לויט זייער מצוה.
"ובטפוס היה עושן":
דער לחם הפנים פלעגט געמאכט ווערן אין א תבנית (א פורעם). די צורה פון דעם לחם הפנים וועט ברייט ארומגערעדט ווערן אין די קומענדיגע משניות, אבער די יסודות'דיגע פונקט איז אז זיין צורה איז אויסערגעווענליך: עס ווערט באשריבן ווי א סארט קעסטל אן א דעקל און אן צוויי פון אירע דפנות - ענליך צו די צורה פונעם (ענגלישן) אות U (און עס זענען דא אין דעם פארשידענע באשרייבונגען). דאס הייסט, דאס ברויט האט דפנות וואס שטייען גראד ארויף (אנכית), און דאס פאדערט א תבנית וואס זאל זיי האלטן אויפן פלאץ.
די דריי דפוסים:
עטליכע פון די פוסקים האבן געשריבן אז מען פלעגט זיך באנוצן מיט דריי באזונדערע גאלדענע תבניות, כדי זיכער צו מאכן אז דער לחם הפנים ווערט פארעמירט ווי געהעריג:
דער ערשטער דפוס, וואס ווערט דערמאנט אין אונזער משנה - מען לייגט דערין דעם טייג כדי עס זאל באקומען די ריכטיגע צורה פונעם לחם הפנים.
דער צווייטער דפוס, וואס ווערט נישט בפירוש דערמאנט אין אונזער משנה - דער טייג רינגלט אים ארום פון אינדרויסן און ער האלט די צורה בשעת'ן באקן. ווייל אינעם אויוון צעשפרייט זיך דאס ברויט און עס ווערט הארט, און מיר ווילן אז עס זאל זיך צעשפרייטן אויף אינדרויסן און נישט אויף אינעווייניג, דערפאר זיצט דער טייג אויפן אינדרויסנדיגן טייל פונעם דפוס.
דער דריטער דפוס - ווי די משנה וועט זאגן: "וכשהוא רודן נותנן בטפוס כדי שלא יתקלקלו". "רדייה" איז א ספעציעל ווארט פארן ארויסנעמען דאס ברויט פון אויוון, און ווען מען נעמט ארויס דאס ברויט פונעם אויוון לייגט מען עס אריין אין א דריטן דפוס, כדי די צורה פונעם לחם הפנים זאל זיך נישט קאליע מאכן.
עס איז אינטערעסאנט אנצומערקן בנוגע דעם לשון: דאס ווארט "טפוס" איז די זעלבע אין באדייט ווי דאס ווארט "דפוס" מיט א דל"ת. אין די היינטיגע העברעאישע שפראך באנוצט מען זיך נאר מיט "דפוס", אין דעם באדייט פון א תבנית, ווייל דפוס און טפוס זענען ביידע א פארעם וואס איז געמאכט אפצודרוקן זייער צורה אויף אן אנדערע זאך. דא איז די כוונה צו א תבנית אין וועלכן דאס ברויט ווערט געבאקן.