די משנה פֿאַר אונדז רעדט װעגן אַ מענטש װאָס איז געװען פֿאַרהײראַט מיט צװײ פֿרױען און האָט פֿאַרקױפֿט זײַן פֿעלד. דאָס פֿעלד איז געװען פֿאַרמשכּונט צו בײדע כּתובות, נאָר עס איז נישטאָ אין די דמים גענוג צו באַצאָלן בײדע, נאָר בלױז אײן כּתובה.
דער ערשטער פֿאַל - צװײ פֿרױען און אײן קונה:
בײדע פֿרױען האָבן חתונה געהאַט פֿאַר דעם פֿאַרקױף, און דעריבער איז זײער רעכט פֿאַראַן אין דעם פֿעלד אַפֿילו נאָך דעם װי עס איז פֿאַרקױפֿט געװאָרן, און זײ מעגן עס אײַנמאָנען פֿונעם קונה. נאָר די פֿרױ װאָס האָט חתונה געהאַט צום ערשטן איז פֿריִער אין אײַנמאָנען פֿון דער צװײטער, װײַל דער פֿירעון פֿון איר כּתובה איז פֿריִער.
אין דעם צושטאַנד, פֿון אַ געװיסן טעם, שרײַבט די ערשטע פֿרױ צום קונה אַז זי האָט מיט אים קײן שום תּביעה נישט, און אַז זי מײנט נישט צו טענהן אױף אים און אַרױסנעמען פֿון אים דאָס פֿעלד. פֿון דאַן און װײַטער דרײען זיך די זאַכן אין אַ קײַלעכל:
די צװײטע פֿרױ, װאָס האָט צום קונה גאָרנישט געשריבן, מאָנט אײַן פֿון אים דאָס פֿעלד, װײַל אױך איר כּתובה איז פֿריִער געװען פֿאַרן פֿאַרקױף.
די ערשטע פֿרױ, װאָס איז פֿריִער פֿון דער צװײטער אין איר רעכט, נעמט אַרױס דאָס פֿעלד פֿון איר האַנט.
דער קונה נעמט אַרױס דאָס פֿעלד פֿון דער ערשטער פֿרױ, מכּוח דער התחייבות װאָס זי האָט אים געשריבן אַז זי װעט אױף אים נישט טענהן.
און װידער קומט צוריק די צװײטע פֿרױ און מאָנט אײַן פֿונעם קונה - און װחוזר חלילה.
עס קומט אױס אַז די צדדים גײען אַרום און דרײען זיך אין אַ קײַלעכל װאָס האָט קײן סוף נישט, ביז זײ װעלן מאַכן אַ פּשרה צװישן זיך - אַ פּשרה װאָס אַלע קענען מיט איר מסכּים זײַן, כאָטש זי איז נישט לגמרי נאָך יעדנס װילן.
דער צװײטער פֿאַל - אַ בעל חוב און צװײ קונים:
די משנה זאָגט אַז דער זעלבער דין גילט, מיט דער זעלבער נוסח און דעם זעלבן בנין, אַפֿילו אין דעם פֿאָלגנדיקן פֿאַל: אַ מענטש איז שולדיק זײַן חבֿר הונדערט דאָלאַר, און זײַן פֿעלד - װערט הונדערט - איז פֿאַרמשכּונט צו דער הלװאה. ער האָט פֿאַרקױפֿט די העלפֿט פֿעלד אין פֿופֿציק צו אײן מענטש, און דערנאָך די צװײטע העלפֿט אין פֿופֿציק צו אַן אַנדער מענטש. דער פֿאַרקױף איז געװען מיט אחריות, אַזױ אַז אױב עס װעט אַװעקגענומען װערן דאָס פֿעלד פֿונעם ערשטן קונה, קען ער אײַנמאָנען פֿונעם צװײטן קונה און אַרױסנעמען פֿון אים זײַן פֿעלד.
דער בעל חוב איז זכּאי אײַנצומאָנען בײדע פֿעלדער, װײַל זײַן חובֿ איז הונדערט און יעדער פֿעלד איז װערט בלױז פֿופֿציק. פֿונדעסטװעגן שרײַבט ער צום צװײטן קונה אַז ער מײנט נישט צו טענהן אױף אים. און אַזױ דרײען זיך די זאַכן:
דער בעל חוב מאָנט צו ערשט אײַן דאָס פֿעלד פֿונעם ערשטן קונה, װעמען עס איז גאָרנישט געשריבן געװאָרן.
דער ערשטער קונה, װאָס האָט אָנגעװױרן זײַן פֿעלד, נעמט אַרױס דאָס פֿעלד פֿונעם צװײטן קונה, װײַל ער איז פֿריִער פֿון אים.
דער בעל חוב קומט צוריק און מאָנט אײַן דאָס פֿעלד פֿונעם ערשטן קונה.
דער צװײטער קונה נעמט עס אַרױס פֿונעם בעל חוב, מכּוח זײַן התחייבות אַז ער װעט אױף אים נישט טענהן.
דער ערשטער קונה קומט צוריק און נעמט עס אַרױס פֿונעם צװײטן קונה - און װחוזר חלילה.
אױך דאָ דרײען זיך די זאַכן אין אַ קײַלעכל, ביז די צדדים װעלן קומען צו אַ פּשרה.
דער דריטער פֿאַל - אײן פֿרױ און צװײ קונים:
און די משנה סך־הכּל'ט אַז דער זעלבער דין גילט אױך װען עס איז דאָ בלױז אײן פֿרױ: איר כּתובה איז הונדערט, און איר מאַן האָט פֿאַרקױפֿט צװײ פֿעלדער פֿון פֿופֿציק אַ יעדער, אױפֿן זעלבן אופֿן װאָס איז דערקלערט געװאָרן אינעם פֿריִערדיקן פֿאַל. די פֿרױ שרײַבט צום צװײטן קונה אַז זי װעט אים נישט תּובֿע זײַן, און פֿון דאַנען דרײט זיך דאָס קײַלעכל:
די פֿרױ מאָנט אײַן אַ פֿעלד פֿון פֿופֿציק פֿונעם ערשטן קונה.
דער ערשטער קונה מאָנט אײַן פֿונעם צװײטן קונה.
די פֿרױ קומט צוריק און מאָנט אײַן פֿונעם ערשטן קונה.
דער צװײטער קונה נעמט אַרױס פֿון איר האַנט - און װחוזר חלילה.
אױך זײ גײען אַרום און דרײען זיך, ביז זײ װעלן מאַכן אַ פּשרה צװישן זיך.
לסיכּום: אין אַלע דרײַ פֿעלער - צװײ פֿרױען און אײן קונה, אַ בעל חוב און צװײ קונים, און אײן פֿרױ און צװײ קונים - װערט געשאַפֿן אַ קײַלעכדיקע טענה: דער װיתּור װאָס איז געשריבן געװאָרן צו אײנעם פֿון די צדדים גורם, אַז יעדער נעמט אַרױס פֿון זײַן חבֿר װחוזר חלילה, און עס איז נישטאָ קײן סוף צום דרײען פֿון די תּביעות, ביז די צדדים װעלן מאַכן אַ פּשרה װאָס איז אָנגענומען בײַ אַלעמען.