ברכות, פרק ט', משנה א'. דער דאזיקער פרק האנדלט וועגן א ריי פארשיידענע ברכות, און די ערשטע משנה דערין הייבט זיך אן מיט ברכות וואס מען זאגט אויף פלעצער.
א ברכה אויף א פלאץ וואו עס זענען געשען נסים:
ווער עס זעט א פלאץ וואו עס זענען געשען נסים פאר כלל ישראל - און אזוי אויך ווער עס ווייסט וועגן די דאזיקע פלעצער, ווי למשל דער פלאץ וואו ים סוף איז געשפאלטן געווארן אדער דער פלאץ וואו מען איז אריבער דעם ירדן - מאכט די ברכה: "שעשה ניסים לאבותינו במקום הזה".
א ברכה אויף א פלאץ וואו עס איז אויסגעריסן געווארן א עבודה זרה:
דא בייט די משנה דעם כיוון און שטעלט אוועק א באזונדערן און אנדערן נוסח פון א ברכה, וואס מען זאגט מיט שם ומלכות, און דארט טיילט מען אונטער צווישן ארץ ישראל און חוץ לארץ:
אין ארץ ישראל: "ברוך... שעקר עבודה זרה מארצנו". די גמרא ברענגט א ברייתא וואס לייגט צו אויף דעם נוסח: "אזוי ווי זי איז אויסגעריסן געווארן פון דעם דאזיקן פלאץ, אזוי זאל זי אויסגעריסן ווערן פון גאנץ כלל ישראל, און ער זאל אומקערן דאס הארץ פון די וואס דינען די עבודה זרה, אים צו דינען".
אין חוץ לארץ: "שעקר עבודה זרה מן המקום הזה", און מען זעצט פאר אין דעם זעלבן לשון: "אזוי ווי זי איז אויסגעריסן געווארן פון דעם דאזיקן פלאץ, אזוי זאל זי אויסגעריסן ווערן פון אלע פלעצער, און דו זאלסט אומקערן דאס הארץ פון די וואס האבן זי געדינט צו דער עבודת השם".
סיכום: אין דער דאזיקער משנה האבן מיר געלערנט צוויי ברכות וואס מען זאגט אויף פלעצער: די ברכה אויף א פלאץ וואו עס זענען געשען נסים פאר ישראל - "שעשה ניסים לאבותינו במקום הזה"; און די ברכה אויף א פלאץ וואו עס איז אויסגעריסן געווארן א עבודה זרה, וואס מען זאגט מיט שם ומלכות, און איר נוסח בייט זיך צווישן ארץ ישראל ("מארצנו") און חוץ לארץ ("מן המקום הזה"), מיט דער צוגאב פון דער ברייתא וואס בעט אז די עבודה זרה זאל אויסגעריסן ווערן פון אלע פלעצער און אז דאס הארץ פון אירע דינער זאל אומגעקערט ווערן צו דער עבודת השם.