ברכות, פרק ו', משנה א'. דער גאנצער פרק האנדלט וועגן די ברכות וואס מען זאגט פאר'ן עסן. די משנה הייבט אן מיט אַ פראגע: "כיצד מברכין על הפירות?" - וועלכע ברכה דארף מען מאכן אויף יעדן סארט און סארט.
די ברכה אויף פירות פונעם בוים:
"על פירות האילן אומר: בורא פרי העץ" - אויף אַ פרוכט וואס וואקסט אויפ'ן בוים מאכט מען "בורא פרי העץ", הייסט עס: ברוך הוא וואס האט באשאפן די פרוכט פונעם בוים. "חוץ מן היין" - וויין איז אַן אויסנאם, און אויף אים מאכט מען "בורא פרי הגפן". חז"ל האבן פארארדנט פאר וויין אַ באזונדערע ברכה צוליב זיין וויכטיגקייט און באדייטונג, און דארטן דערמאנט מען די פרוכט פונעם ווייגארטן, פרי הגפן.
די ברכה אויף פירות פון דער ערד:
"ועל פירות הארץ אומר: בורא פרי האדמה" - אויף פירות פון דער ערד, וואס מיר רופן זיי גרינצייג (ווי צום ביישפיל אַ פאמידאר), מאכט מען "בורא פרי האדמה": ברוך הוא וואס האט באשאפן די פרוכט פון דער ערד. "חוץ מן הפת" - ברויט איז אַן אויסנאם, "שעל הפת אומר: המוציא לחם מן הארץ". צוליב דער וויכטיגקייט פון ברויט האט מען פאר אים פעסטגעשטעלט אַ באזונדערע ברכה.
די ברכה אויף גרינצייג:
"ועל הירקות אומר: בורא פרי האדמה" - די "פירות הארץ" וואס זענען דערמאנט געווארן פריער מיינען זאכן ווי פאמידארן, בעת "ירקות" זענען די גרינע זאכן, ווי סאלאט און ענליכעס. אויך אויף זיי מאכט מען "בורא פרי האדמה", פונקט ווי מען מאכט אויף פירות פון דער ערד.
און אויף דעם סארט האבן זיך צעטיילט די תנאים: "רבי יהודה אומר: בורא מיני דשאים" - לויט זיין מיינונג מאכט מען נישט אויף גרינצייג "בורא פרי האדמה", נאר אַ מער ספעציפישע ברכה - וואס האט באשאפן די פארשידענע סארטן גראזן, ווייל גרינצייג איז אַ סארט גראזן.
בקיצור: אין דער דאזיקער משנה האבן מיר געלערנט די ברכות פאר'ן עסן לויט די סארטן מאכלים: אויף פירות פונעם בוים - "בורא פרי העץ", און אויף וויין, צוליב זיין וויכטיגקייט, אַ באזונדערע ברכה - "בורא פרי הגפן"; אויף פירות פון דער ערד - "בורא פרי האדמה", און אויף ברויט, צוליב זיין וויכטיגקייט, אַ באזונדערע ברכה - "המוציא לחם מן הארץ"; און אויף גרינצייג - "בורא פרי האדמה", און לויט רבי יהודה - "בורא מיני דשאים".