ביצה, פרק ד', משנה א'. די דאזיקע משנה רעדט וועגן דער פראגע ווי אזוי מען טראגט איבער חפצים ביום טוב אויף אן אופן וואס זעט נישט אויס ווי אזוי מען טוט אין א וואכעדיקן טאג.
ברענגען קריגן ווײַן פון איין ארט צום אנדערן:
"המביא כדי יין" - דער וואס טראגט איבער קריגן אדער פעסער ווײַן פון איין ארט צום אנדערן ביום טוב, און פארשטייט זיך אינערהאלב דעם תחום, מעג זיי טלטלען.
"לא יביא בסל ובקופה" - מען טאר זיי נישט ברענגען אין א קארב אדער אין א קופה, ווײַל דער אופן זעט אויס ווי א וואכעדיקע טעטיקייט, ווי דער וואס באשעפטיקט זיך מיט האנדל און דעם גלײַכן.
"אבל מביא הוא על כתפו ולפניו" - מען מעג טראגן די איינצלנע קריגן אויף די פּלייצע אדער האלטן זיי פאר זיך, ווײַל דא איז נישטא קיין מראית עין פון א וואכעדיקער מלאכה.
טראגן די שטרוי:
"המוליך את התבן" - דער וואס טראגט איבער שטרוי צום פארברענען אדער צו פיטערן זײַן בהמה.
"לא יפשיל את הקופה לאחוריו" - ער טאר נישט ווארפן די קופה, דאס איז דער בעהעלטער וואו די שטרוי געפינט זיך, אריבער אויף זײַן רוקן.
"אבל מביא הוא בידו" - ער דארף עס טראגן אין דער האנט פאר זיך. דאס איז א שינוי פון דעם געוויינטלעכן אופן ווי אזוי מען טוט עס אין די וואכעדיקע טעג.
די קופע שטרוי און די האלץ וואס אין מוקצה:
דער המשך פון דער משנה רעדט שוין נישט וועגן דעם אופן פון טלטול און טראגן, נאר וועגן דער פראגע פון הכנה: "ומתחילין בערמת התבן" - ביום טוב מעג מען אנהייבן און נעמען פון א קופע שטרוי צום פארברענען, כאטש מען האט עס נישט צוגעגרייט דערצו נאך פון טאג פריער, ווײַל סײַ ווי סײַ שטייט עס צום פארברענען און דעריבער איז עס גרייט, און עס האט נישט קיין דין פון מוקצה.
"אבל לא בעצים שבמוקצה" - דאס ווארט 'מוקצה' דא איז נישט אינעם באקאנטן זין פונעם איסור צו טלטלען חפצים אום שבת און יום טוב, נאר עס איז א נאמען פון א ארט: א געגנט אין הינטער חלק פונעם הויז וואו מען פלעגט האלטן חפצים, און דערין אויך האלץ. די האלץ איז נישט באשטימט געווארן צום הייצן, נאר עס איז געווען צו אנדערע צוועקן, ווי בויען און דעם גלײַכן, און דעריבער הייבט מען עס נישט אן ביום טוב.
צוזאמענפאסונג: אין דער דאזיקער משנה האבן מיר געלערנט צוויי דינים. ערשטנס, דער אופן פונעם איבערטראגן חפצים ביום טוב: קריגן ווײַן און שטרוי ברענגט מען מיט א שינוי - אויף דער פּלייצע, פאר זיך אדער אין דער האנט, און נישט אין א קארב, אין א קופה אדער דורך ארויפווארפן אויפן רוקן, כדי דאס זאל נישט אויסזען ווי א וואכעדיקער אופן. צווייטנס, דער דין פון הכנה: מען הייבט אן פון א קופע שטרוי וואס שטייט סײַ ווי סײַ צום פארברענען און איז נישט מוקצה, אבער נישט פון האלץ וואס ליגט אינעם ארט וואס רופט זיך 'מוקצה', ווײַל עס איז באשטימט געווארן צו אנדערע צוועקן.