די משנה גייט װײַטער צו רעדן װעגן שיקן חפצים צו אַנדערע מענטשן יום טוב.
שיקן בגדים:
די משנה זאָגט אַז מען מעג שיקן בגדים, סײַ זײ זײַנען צונויפֿגענײט און גרײט אָנצוטאָן, סײַ זײ זײַנען נישט צונויפֿגענײט. װאָרן אַפֿילו אַ בגד װאָס איז נישט גענײט טויג פֿאַר אַ געװיסן תכלית: אין יענע צײַטן פֿלעגט מען זיך צודעקן אַפֿילו מיט אַ בגד װאָס איז נישט גענײט און מען פֿלעגט אים ניצן, קומט אויס אַז ער האָט אַ תועלת.
די משנה גייט װײַטער און זאָגט אַז דאָס איז מותר אַפֿילו כאָטש עס איז דערין שעטנז, װאָס פֿאַרשטײט זיך אַסרט דעם בגד פֿון געװײנטלעכן אָנטאָן. נאָר די מפֿרשים באַשײדן אַז דאָ רעדט מען פֿון אַ בגד װאָס איז נישט געװײנטלעך - אַ זײער האַרטער בגד װאָס װאַרעמט נישט דעם גוף. אין אַזעלכע אומשטאַנדן, װען עס רעדט זיך פֿון אַ באַזונדער האַרטן שטאָף, איז דאָס אַ זאַך װאָס אַ מענטש מעג בלויז דערויף זיצן, און נישט אים אָנטאָן.
סנדל המסומר:
דער גאַנצער היתר פֿון שיקן איז באַדינגט דערמיט אַז עס רעדט זיך פֿון חפצים װאָס טויגן צום ניצן יום טוב. דעריבער טאָר מען נישט שיקן אַ סנדל אין װעלכן עס זײַנען אײַנגעשלאָגן טשװעקעס, װאָרן די חכמים האָבן פֿאַרװערט אים אָנצוטאָן שבת און יום טוב נאָך אַ מעשה װאָס איז געװען: דער שלטון האָט אַרויסגעגעבן אַ גזרה אויף די ייִדן, און זײ האָבן זיך באַהאַלטן אין אַ הײל. װען זײ האָבן געמײנט אַז זײ הערן אַ קול פֿון אַ שונא װאָס קומט נעענטער, האָבן זײ זיך צונויפֿגעדריקט און האַרגעט אײנער דעם צװײטן מיט די טשװעקעס אין זײערע שיך - מער װי די שונאים האָבן זײ געהאַרגעט. אין יענער שעה האָבן זײ געזאָגט אַז אַ מענטש זאָל נישט אָנטאָן אַ סנדל המסומר.
און כאָטש די מעשה איז געשען שבת, האָבן זײ עס פֿאַרװערט בלויז שבת און יום טוב, דװקא װײַל דאָס זײַנען צײַטן װען מענטשן זאַמלען זיך אויף אין אײנעם, און אַזוי װעט זײַן קלאָר פֿאַר אַלעמען אַז מען דאַרף געדענקען די דאָזיקע מעשה.
אַ שוך װאָס איז נישט גרײט אָנצוטאָן:
אַ שוך װאָס איז נישט צונויפֿגענײט: מען טאָר אים נישט שיקן, און אַפֿילו אויב ער װערט איצט צוזאַמענגעהאַלטן מיט צװעקעלעך פֿון האָלץ - װי די גמרא זאָגט - איז ער נאָך אַלץ נישט טויג צום ניצן.
אַ װײַסער שוך װאָס איז נישט געפֿאַרבט: רב יהודה זאָגט אַז אַפֿילו אים טאָר מען נישט שיקן, װאָרן ער דאַרף נאָך אַ בעל־מלאכה װאָס זאָל אים אָנשװאַרצן. דער אופֿן פֿון מאַכן שיך איז געװען פֿון אַ לעדער װאָס איז נישט געפֿאַרבט, און דערנאָך פֿלעגט מען זײ פֿאַרבן, און כל־זמן ער איז נישט געפֿאַרבט איז ער נישט גרײט אָנצוטאָן. אין רב יהודהס אָרט האָט מען זיך געפֿירט נישט אָנצוטאָן אַ װײַסן שוך ביז מען האָט אים אָנגעשװאַרצט, און דעריבער האָט ער געזאָגט אַז מען טאָר אים נישט שיקן יום טוב.
"זה הכלל":
די משנה שליסט אָפ מיט אַ כלל: "זה הכלל... ביום טוב משלחין אותו" - יעדע זאַך פֿון װעלכער מען קען אַרויסקריגן אַ תועלת, מעג מען שיקן יום טוב. די גמרא באַשײדט אַז עס איז גענוג אַז די תועלת איז פֿאַראַן אין די װאָכעדיקע טעג, װי למשל תפֿילין, װאָס מען לײגט זײ נישט יום טוב; זינט מען קען פֿון זײ אַרויסקריגן אַ תועלת אין די װאָכעדיקע טעג - מעג מען זײ שיקן יום טוב.