ותחת הרקיע כנפיהם ישרות אישה אל אחותה. לאיש שתיים מכסות להנה ולאיש שתיים מכסות להנה את גוויותיהם. ותחת הרקיע כנפיהם ישרות. איצט זאגט אונדז דער מלבי"ם, ער איז מסביר אונדז ווי אזוי די חיות באקומען דעם שפע דורך דעם רקיע פון דער וועלט וואס איז אויבן. און מיר האבן דערקלערט אז די כנפיים רמזן אויף דער הגבהת עוף. עס רמזט אויף התרוממות. און דעריבער זענען די כנפיים דא פון די חיות נישט אראפגעלאזט אויף די זייטן ווי אלע פויגל פליגלען. די כנפיים דא זענען אויסגעשפרייט ארויף, ווייל זיי רמזן אויף דעם וואס די חיות שפרייטן אויס זייערע פליגל ארויף צו באקומען דעם שפע פון דער וועלט וואס איז אויבן. זיי געפינען זיך דאך אין עולם היצירה און דעם שפע באקומען זיי פון עולם הבריאה. היות ווי אזוי שפרייטן זיי אויס זייערע פליגל ארויף כדי צו באקומען דעם שפע פון עולם הבריאה, פון עולם הכיסא, צו זייער וועלט, עולם היצירה. די פארן פון די פליגל, זאגט דער מלבי"ם, פארוואס איז דאס כפול? אזוי איין פליגל ווייזט אויף דעם באקומען פון שפע פון אויבן, און דער צווייטער אויף דעם אראפברענגען פון שפע אראפ. און די פליגל זענען בעצם די רערן פאר דעם דורכפליסן פון שפע, סיי דאס באקומען עס און סיי דאס אריבערגעבן עס אראפ. און דעריבער זאגט ער אז די פליגל זענען געווען אישה אל אחותה, דהיינו זיי זענען געווען איינגעפלאכטן איינער אינעם אנדערן. דער משפיע און דער מושפע, דהיינו דער מקבל, קערן זיך איש אל אחיו. אזוי ווי עס איז געווען ביי די צוויי כרובים ווען כלל ישראל האבן געטאן רצונו של מקום, שטייט אז זייער פנים איז געווען איש אל אחיו. אזוי אויך דא זענען די פליגל, איינער איז משפיע, איינער איז מקבל, זייער פנים איש אל אחיו, דאס רמזט אויף דעם וואס די השפעה איז כראוי. לאיש שתיים מכסות להנה. לאיש שתיים מכסות להנה, זאגט דער מלבי"ם, פון דער ורסאך צו יעדער איינער פון זיי, איש איז דער כוונה פון לשון יש, צו יעדער איינער פון די חיות זענען געווען צוויי וואס האבן צוגעדעקט די גוויה. דהיינו די פליגל וואס זענען מיוחד פאר צודעקן זענען געווען צוויי, וויבאלד די צודעקונג ווייזט אויף דעם העלם. מיר האבן דערקלערט אז בעצם דאס וואס זיי דעקן זיך צו מיט זייערע פליגל, איז דא א ביטוי פון א העלם, אז זיי ווערן כביכול נעלם פון אונדז. און דעם ענין אין די זאכן דערקלערט דער מלבי"ם, וויבאלד עס זענען דא געווען צוויי ענינים פון השגה. עס איז דא א השגה ווי אזוי זיי באקומען דעם שפע פון עולם הכיסא, פון עולם הבריאה, און ווי אזוי זיי ברענגען עס אראפ צו עולם היצירה. אזוי איז דא געווען אן ענין צו צודעקן דעם שפע ווען ער קומט אראפ פון אויבן, און פון די חיות און אראפ, יא? צו צודעקן עס ביי די מקבלים. און דעריבער האט מען געדארפט די צוויי פליגל. איין פליגל וואס דעקט צו די ירידה פון שפע, איין פליגל וואס דעקט צו דעם שפע און זיין דורכפליסן אראפ פון די חיות און אראפ. אזוי דעריבער זענען דא צוויי צודעקונגען אין צוויי מיני פליגל, יעדער איז מעלים אן אנדער ענין, דעריבער האט מען דא אויך געדארפט דעם ענין פון פארן וואס איז צוויי. ואשמע את קול כנפיהם כקול מים רבים כקול שדי בלכתם. קול המולה כקול מחנה. בעומדם תרפינה כנפיהן. דער רד"ק דערקלערט כקול שדי איז דער כוונה שטארק און תקיף. און אזוי משדי יבוא, והיה שדי בצריך, וואס דער כוונה איז אויף א עוצמה, דער כוונה איז אויף א כוח. א נאך אפשרות כפשוטו, שק-י, אז מען רעדט דא פון שם השם. אזוי האט ער געזאגט אויך אין דעם דריטן מראה, כקול קל שק-י בדברו. וואס איז דאס בדברו? אזוי ווי דער קול וואס השם האט גערעדט אויף הר סיני. דאס איז קול שק-י בדברו, ווייל אויך דארט שטייט קול גדול. און אויך דארט וועלן מיר זען אז עס שטייט אז דאס איז געהערט געווארן ביז דעם חצר החיצונה, וואס דאס איז די גבולות פונעם בית. אזוי איז אויך געווען אויף הר סיני, אז אויף הר סיני שטייט אז עס איז געווען א קול גדול און עס איז נישט געהערט געווארן אויסער פונעם מחנה ישראל. נאר די עוצמה פונעם קול האט זיך געקענט אפשטעלן ביי א געוויסן פונקט. דאס איז די בחינה פון קול שק-י. אזוי איז דאס אויך געווען אין דעם דריטן מראה וואס וועט זיך זען ווייטער, אז דאס איז געהערט געווארן ביז דעם חצר החיצונה, אפגעשטעלט און נישט ווייטער געגאנגען, און אזוי איז אויך געווען מיטן קול השם, ער איז אנגעקומען צום מחנה ישראל און אפגעשטעלט און נישט געהערט געווארן אויסער פאר וועמען דער קול איז מיוחד, ווער עס האט געדארפט באקומען עס האט באקומען.
מעבר צו דעם, פון דארט און ווייטער, האט מען נישט געהערט. אזוי אויך ביי משה רבנו. משה רבנו האט באקומען דעם קול פון השם, און אלע ארום, דאס איז א שטארקער קול, און אלע ארום האבן גארנישט געהערט. דאס הייסט, דער קול שדי, זיינע מאפיינים, זאגט דער רד"ק, איז אז ער קומט אן ביז א געוויסן פונקט און שטעלט זיך אפ. חוץ דעם, שטייט אונדז דא, קול המולה כקול מחנה. כקול שדי בלכתם, קול המולה קול מחנה. וואס איז דאס קול המולה? זאגט דער רד"ק, אז דער כוונה איז אזוי ווי א מילה, נאר פילע מענטשן וואס רעדן א מילה, איז דא א המולה. פון דעם דער ביטוי המולה. יא? דאס איז מסתמא אויך פארבונדן צום לשון המיה. אזוי ווי אויך המיה, המיה איז לשון פון א קול רעש וואס פילע רעדן און הומען, יא? קול המיה במחנה. אזוי קען עס זיין א צירוף פון צוויי ווערטער, המיה פון מילה, אזוי איז דאס קול המולה. פילע רעדן, דאס איז קול המולה.
דער מלבי"ם דערקלערט, ואשמע את קול כנפיהם, איצט דערציילט ער ווי אזוי ער הערט זייער ציווי, פון וועמען? פון די חיות, וואס אזוי ווי מיר האבן דערקלערט באקומען דעם שפע פונעם כיסא, פון דער וועלט וואס איז איבער זיי, דאס איז עולם הבריאה. די חיות זענען אין עולם היצירה, זיי ברענגען עס אראפ צו עולם האופנים. עולם האופנים דאס איז עולם העשייה. ווי אזוי צווינגען זיי עולם האופנים? דער כוונה, ווי אזוי זענען זיי משפיע אראפ. זאגט דער מלבי"ם, זיי ריקן נישט די אופנים דורך א צונויפטרעפן פון גשם מיט גשם, אדער דורך א כוח מושך אדער א כוח דוחה, אזוי ווי די חקירה פון די תוכנים. לאמיר דערקלערן. די תוכנים זענען מענטשן וואס האבן די תכונה, תכונה דער כוונה מענטשן וואס פארשן די גרמי השמיים. זיי האבן געפרוווט פארשטיין ווי אזוי איז די באוועגונג פון די גרמי השמיים. און עס זענען געווען אזעלכע וואס האבן געוואלט זאגן, א צונויפטרעפן פון גשם מיט גשם. די חיות ריקן די גלגלים דורך א צונויפטרעפן פון גשם מיט גשם, אזוי ווי, אויב איר ווילט, אזוי ווי מען דרייט פעדאלן. דאס הייסט א צונויפטרעפן פון גשם מיט גשם, דער כוונה איין גשמיות זאך טרעפט זיך מיט אן אנדער גשמיות זאך. אזוי ווי צוויי געצייכנטע רעדער וואס דרייען איינער דעם אנדערן, אזוי דרייען די חיות די גלגלים. דער מלבי"ם זאגט, זיכער אז דאס איז נישט ריכטיג. אדער דורך א כוח מושך אדער א כוח דוחה. כוח מושך דאס איז גראוויטאציע, דער פירוש איז דער כוח המשיכה. דער כוח המשיכה, אדער דער כוח הדחייה, א מאגנעט ווען ער איז פארקערט איז דאס א כוח דוחה, יא? אזוי דורך א כוח דחייה, דורך דעם, און פון דעם כוח די באוועגונג פון די גלגלים פונעם כוח פון די חיות. זאגט דער מלבי"ם, אויך דאס איז נישט ריכטיג. נאר מיט וועלכן כוח ריקן, ריקן די חיות די גלגלי האופנים, דער כוונה די גרמי השמיים? זאגט דער מלבי"ם, נאר מיט א קול און א פקידה שכלית ורוחנית. דער כוונה מיט א ציווי. מיט א פקודה שכלית ורוחנית.
און איצט וועט ער דערקלערן אז יחזקאל האט משיג געווען אין דעם ענין דריי זאכן. די ערשטע זאך, עס איז דא די מציאות ווען זיי פליען מיט זייערע פליגל. מיר האבן דאך דערקלערט אז די פליגל רמזן אויף א הנהגה איבער דעם טבע. דאס איז א הנהגה פון פליען, דאס איז א הנהגה וואס פארבינדט זיך מער מיט די רוחניות, דאס איז א הנהגה פלאית, לויט רצון האלוקים, איבער דעם טבע פון דער מערכה. זאגט דער מלבי"ם, ווען ער הערט דעם קול פון פליגל וואס הייבן זיך אויף איבער דעם סדר פון דער מערכה, הערט ער דעם קול און דעם ציווי גלייך ווי א קול שדי. ווייל דעמאלט גייט בעצם ארויס דער ציווי פון השם, השם איז דער וואס דרייט ארום די מערכות הטבע. מיט זיין קול פארקערט דער הייליגער באשעפער די סדרים און טוט נישט לויט דעם רגילן און מצוי'ן טבע. און דעריבער הייסט ער שדי, שדי שאמר לעולמו די. דהיינו, עס איז דא די הנהגה פונעם טבע, און די וועלט, דער יקום גייט און שפרייט זיך אויס, און דער ים איז געגאנגען און זיך אויסגעשפרייט, און ווער האט אים אפגעשטעלט, השם מיט זיין ציווי האט אים אפגעשטעלט. דאס הייסט עס איז דא א ציווי, וואס שטעלט אויך אפ דעם טבע. אזוי אפילו אז לויטן טבע זאל דאס ווייטער אנגיין און זיך אויסשפרייטן, האט השם אים געזאגט די. און די זאך איז אויך ענלעך צו א קול מים רבים. אזוי איז אויך געווען ביי דער בריאה, רוח אלוקים מרחפת על פני המים, דעמאלט זענען נאך נישט געווען די סדרים פון דער מערכה, אזוי נאר דער קול השם איז געהערט געווארן דעמאלט אויף מים רבים. אזוי אויך רעדט מען דא פון דער הנהגה וואס איז די הנהגה האלוקית, דער קול השם אליין אן קיין אנדערע השפעות, אן הנהגות פונעם טבע, אזוי ווי נאך איידער עס זענען באשאפן געווארן אלע איתני הטבע. דאס איז איין הנהגה. א הנהגה פון פליען מיט די פליגל, קול כנפיהם כקול מים רבים כקול שדי.
בלכתם, קול המולה כקול מחנה. איצט רעדט ער פון א נאך מציאות, ווען די חיות פליען נישט. פליען, האבן מיר געזאגט, איז א הנהגה פון פליגל איבער דעם טבע. גיין, האבן מיר געזאגט, איז אן ערדישע הנהגה. זיי גייען און טרעטן אויף דער ערד כביכול. אזוי דרוקט דאס אויס די ערדישע הנהגה, און דעמאלט פירן זיי די וועלט לויט דעם סדר פון דער מערכה, לויט די סדרים פונעם טבע, לויט די חוקי הטבע. און דעמאלט זאגט ער, ואשמע כביכול דעם קול בלכתם. און דעריבער זאגט ער בלכתם, איז דא א זקף קטן, דאס שטייט. איך האב געהערט קול המולה כקול מחנה. קול המולה דער כוונה דער קול פון רעדן כקול מחנה. וואס איז דאס מחנה? זאגט דער מלבי"ם, דער ביטוי מחנה קומט אלעמאל ווען מען וויל אויסדריקן א סדר. דער מחנה מארשירט אלעמאל אין א סדר. מיר זען אז כלל ישראל האבן געהאט מחנות מחנות, דגלים דגלים. דאס קומט אויסצודריקן א סדר בשעת דעם גיין, איש על מחנהו ואיש על דגלו. און דעמאלט ווירקן די סדרים פון דער מערכה אין א סדר'דיקן אופן, אין א קבועה'דיקער הנהגה. דאס זענען די חוקי הטבע. נישט לויט א רגע'דיקן רצון פון השם, נאר לויט דעם מער תמידי'דיקן רצון פון ריבונו של עולם, אזוי ווי דער חזון איש זאגט. און די המולה און דאס רעדן איז לויט דעם קול המחנה, דהיינו לויט די סדרים פון דער מערכה. אזוי ווי כראוי לויט די סדרים פון דער מערכה, אזוי רעדן די חיות און פירן, אזוי ווי מיר האבן געזאגט מיטן רעדן, די אופנים. אזוי איז דא, האבן מיר געזען, איין הנהגה איבער די סדרים פון דער מערכה, דאס זענען די פליגל, דאס איז אן איבערנאטירלעכע הנהגה. און עס איז דא די נאטירלעכע הנהגה, וואס דאס איז דאס גיין, וואס דאס איז א הנהגה לויט דער תמידי'דיקער מערכה פונעם טבע. זאגט דער מלבי"ם, דער קול איז א פשוט'ער קול. אנטקעגן דעם איז המולה א מלל און פילע רייד, אזוי ווי מיר האבן געזען אז דער רד"ק האט דערמאנט. און דעמאלט דערקלערט ער, אז אין דער ערשטער מציאות הערן זיי נאר איין קול. נאר דעם קול השם. דאס איז דער קול פון השגחה, דאס איז פון אים יתברך. אנטקעגן דעם, אין דער צווייטער אפשרות, וואס מיר האבן געזאגט אז דאס איז א נאטירלעכע הנהגה לויט די סדרים פון דער מערכה, הערט מען פילע קולות. און פארוואס? וויבאלד די סדרים פון דער מערכה, די חוקי הטבע זענען פילע. די כוחות וואס ווירקן אין דעם טבע זענען פילע. ווען דער הייליגער באשעפער ווירקט בעצמו וברעותיה, דעמאלט ווערט נאר איין קול געהערט. און דעריבער אין אנהייב, ואשמע את קול כנפיהם כקול מים רבים כקול שדי. איין קול, עס ווערט נאר דערמאנט א קול. דאס איז עס, נישט קולות. אבער אנטקעגן דעם בלכתם, וואס דאס איז די נאטירלעכע הנהגה, וואס דאס איז דאס גיין מיט די פיס אויף דער ערד, דא איז דא קול המולה כקול מחנה. דא זענען דא פילע קולות וואס ווערן געהערט לויט די כוחות וואס פירן דעם טבע, די כוחות פונעם טבע וואס פירן אים.
די דריטע מציאות, בעומדם תרפינה כנפיהן. בעומדם, דערקלערט דער מלבי"ם שוין פריער אין פסוקים י"ט און כ"א, אז ווען די שטערן גייען פון מערב צו מזרח, טרעפן זיך שבתות און עיכובים אין זייער וועג. דערקלערט דער מלבי"ם, עס איז דא אז אמאל איז דא א מציאות אז די שטערן זענען ווי זיי שטייען. כביכול ווערן זיי געזען אז זיי רוען פון זייער באוועגונג, ער האט אונדז דערצו אויך געבראכט ראיות פון די רייד פון חז"ל. זאגט דער מלבי"ם, די פארשער שרייבן צו דעם ענין צום כוח המושך וואס האבן די אנדערע שטערן וואס טרעפן זיך אין זייער וועג און שטעלן אפ זייער לויף. וואס דרייט זיך פונעם כוח המושך פון דער זון. איך וועל דערקלערן. מיר האבן דאס אויך דעמאלט דערקלערט, אז בעצם לויטן טבע, וואס מער א גרם השמיים איז גרעסער, איז נאטירלעך זיין כוח הכבידה גרעסער. זיין מאגנעטישקייט איז גרעסער. און דעמאלט וואס די זאך פארורזאכט, אז אין דעם רגע וואס עס גייט ביי אים פארביי א נאך גרם פון די גרמי השמיים, א נאך שטערן, קען ער אים גורם זיין אז ער זאל אפוויכן פון זיין מסלול. און די סיבה איז, כאטש יענער שטערן, לאמיר זאגן פאר דעם ענין, טוט עפעס א סיבוב'דיקע קבועה'דיקע באוועגונג, אבער עס קען פלוצלינג זיין אז ער וועט זיך ציען צו א געוויסן ריכטונג, אויב ער איז געקומען נאנט צו אן אנדער שטערן, און דער אנדער שטערן ווירקט אויף אים מאגנעטישקייט, אזוי ציט ער זיך צו אים. און דאס איז בעצם וואס דער מלבי"ם דערקלערט דא, אז די פארשער האבן דאס צוגעשריבן צום כוח המושך וואס האבן די אנדערע שטערן. דער כוונה צום כוח פון גראוויטאציע פון די אנדערע שטערן, יענער מאגנעטישער כוח וואס איז גורם אז דער שטערן זאל א ביסל אפוויכן פון זיין מסלול, און דעמאלט שטעלט ער אים אפ פון זיין לויף. ער קען נישט לויפן אין דער זעלבער שנעלקייט ווייל ער פארלאנגזאמט אים א ביסל. און דעמאלט ווערט דאס געזען ווי ער שטייט. און דער נביא זאגט, ווייס דיר, אויך דאס קומט דורך די חיות, דורך רצון השם. נישט נאר אן איבערנאטירלעכע הנהגה פון מלאכים, אזוי ווי מיר האבן דערקלערט פון די פליגל, וואס דאס איז א השפעה איבער דעם טבע. און נישט נאר די נאטירלעכע הנהגה וואס דאס איז בלכתם, וואס דאס זענען פיס, דאס איז א הנהגה לויטן טבע. נאר אויך די הנהגה וואס כביכול מיר זען אז תרפינה כנפיהן, עס וועלן זיך אפשלאפן און שוואך ווערן די פליגל פון די חיות וואס באקומען דעם כוח פון עולם הכיסא, און זייערע הענט ווערן שלאף פון ארומדרייען כביכול די גלגלים, מען זעט פלוצלינג אז עס איז דא ווי אן אפשטעל אין דעם ארומדרייען פון די גלגלים, ער זאגט ווייס דיר אז די זאך שטאמט פון דעם וואס פון אויבן איז דאס די הוראה וואס זיי האבן באקומען. וויבאלד זיי ריקן דעם אופן נאר דורך דעם כוח וואס זיי באקומען פונעם רקיע, וואס דאס איז עולם הבריאה וואס געפינט זיך איבער דעם קאפ פון די חיות, און דאס דורך די פליגל וואס זענען אויסגעשפרייט ביושר, און דורך דעם וואס איצט בעומדם תרפינה כנפיהם, אזוי אויב דו זעסט אז בעומדם, דו זעסט די גרמי השמיים ווי שטייענדיק, איז די סיבה אז תרפינה כנפיהם. די פליגל באקומען נישט דעם שפע פון אויבן מיטן גאנצן כוח. זיי זענען ווי שלאף. אה, אויב עס איז נישט דא דער גאנצער כוח פון באקומען דעם שפע פון די פליגל, ווי אזוי וועט מען עס ברענגען אראפ? און אויב מען קען עס נישט ברענגען אראפ, אזוי זעסט דו א מציאות אז תרפינה, די זאך איז גורם דעם בעומדם. אויב תרפינה כנפיהם, אזוי בעומדם. אזוי כביכול ווי שטייען די שטערן פון זייערע מסילות און ווערן געזען ווי אזעלכע וואס דרייען זיך נישט.
ויהי קול מעל הרקיע אשר על ראשם. בעומדם תרפינה כנפיהן. ויהי קול מעל הרקיע, רש"י דערקלערט, בעצם ברענגט ער דעם לשון פונעם תרגום, ובזמן דהווה רעווא קדמוהי לאשמעת דיבורא לעבדוהי נביאי ישראל, ווען עס איז דא א רצון פאר דעם בורא צו הערן לאזן א קול דיבור צו די נביאי ישראל, צו רעדן מיט זיי, הווה קלא ומשתמע מעילא לרקיעא, אזוי איז דא א קול וואס ווערט געהערט איבער דעם רקיע, פון צווישן די כרובים, אונטער דעם רקיע וואס איז אויף זייער קאפ, במיקמהון משתקן גפיהון מקדן דיבורא. דהיינו, ווען זיי שטעלן זיך אוועק, ווערן זיי שטיל מיט זייערע פליגל פון וועגן דעם דיבור. און דאס איז תרפינה כנפיהם. פארוואס תרפינה כנפיהם? רש"י דערקלערט, ווייל איצט ווערט געהערט דער דיבור האלוקי. ווען דער דיבור האלוקי ווערט געהערט, ווערן כביכול די פליגל וואס זענען געווען מיט א עוצמה, ווי שוואך פונעם כוח פון קול השם וואס איז אין דעם דיבור. לאמיר ווייטער גיין מיטן מלבי"ם. זאגט דער מלבי"ם, נאכדעם וואס ער האט אונדז דערקלערט דריי ענינים פון הנהגה, ווי אזוי די חיות פירן די אופנים, איצט דערקלערט ער אונדז אז עס איז דא נאך א פערטער ענין, ווען דער הייליגער באשעפער פירט די וועלט בעצמו, נישט דורך די חיות. השם בשמיים הכין כיסאו, השם וועט געבן דעם קול פון זיין דבר אויף די שמיים און די אופנים. אלץ וואס מיר האבן פריער דערקלערט, דאס איז אז השם איז משפיע, דאס איז קול שדי, דאס איז די ערשטע אפשרות, השם איז משפיע אבער דער שפע קומט אראפ אין א השתלשלות. פון עולם הכיסא צו די חיות און פון דארט צו די אופנים. נאר השם, אבער דורך די חיות. איצט וועלן מיר רעדן נאר השם און בעצמו. אן א השפעה דורך די חיות. און דעמאלט זאגט דער מלבי"ם, האבן די חיות נישט קיין כוח צו טאן גארנישט, וויבאלד דעמאלט ווירקט דער הייליגער באשעפער דורך די שרפים וואס זענען אין עולם הכיסא, אזוי ווי ישעיה האט געזען, נישט דורך דער וועלט וואס איז אונטער אים, עולם היצירה, אזוי ווי עס איז געווען בעת יציאת מצרים, אזוי ווי עס איז געווען אין דור המדבר. און דאס איז א בחינה ווי פון סליק ברעותיה. דאס איז ארויף אין זיין רצון, נישט דורך א וועג וואס איז פון די דרכים פון דער הנהגה. און למעשה האבן מיר עס שוין דערמאנט עטלעכע מאל, אז דאס איז וואס דער רמח"ל טוט אויסטייטשן ווי הנהגת הייחוד. עס איז דא הנהגת המשפט און עס איז דא הנהגת הייחוד. הנהגת המשפט דאס איז א תמידי'דיקע הנהגה, מלך במשפט יעמיד ארץ. כדי צו זוכה זיין, כדי צו באקומען, דארף מען זיין זכאי און ראוי, און דעמאלט באקומסטו בדין ובמשפט. עס איז דא א קטרוג, השם רעכנט זיך מיטן מקטרג, און דעמאלט חס ושלום איז דא א עונש און א הקפדה. עס איז דא א הנהגה וואס איז איבער דעם טבע, דאס איז הנהגת הייחוד. הנהגת הייחוד דאס איז א בחינה פון אין עוד מלבדו. דער הייליגער באשעפער פירט די וועלט אן צו רעכענען כלל מיט די מקטרגים און מיטן סטרא אחרא און מיט די קליפות און אלע יענע כוחות וואס בעצם פאדערן צו טאן א דין, צו טאן א משפט, דער הייליגער באשעפער רעכנט זיך מיט זיי כלל נישט. דאס איז א הנהגה וואס איז, לאמיר עס אויסטייטשן ווי חד פעמית, דאס איז נישט קיין קבועה'דיקע הנהגה, אבער עס איז געווען אין עטלעכע געלעגנהייטן. אזוי איין געלעגנהייט בעת יציאת מצרים און אין דור המדבר. אזוי ווי דער ים האט געטענהט די זענען עובדי עבודה זרה און די זענען עובדי עבודה זרה, מען האט זיך נישט גערעכנט מיט זיין טענה. ווייל אין הנהגת הייחוד, אז השם איז דער אלוקים און אין עוד מלבדו, אזוי אויך יענע הנהגות וואס זענען הנהגות הטבע, וואס זענען די הנהגה פון די סדרי גרמי השמיים און אזוי ווייטער, וואס זיי זענען משפיע דעם שפע לויטן ראוי פאר יעדער איינעם, אלץ ווערט בטל. דער הייליגער באשעפער גיט און איז משפיע אן צו רעכענען מיט אלץ דאס כלל. אזוי אויך וועט זיין לעתיד לבוא, אין דער צוקונפטיקער גאולה, וועט דער הייליגער באשעפער אונדז אויסלייזן כפי דסליק ברעותיה, אין הנהגת הייחוד, אן צו רעכענען מיט אלע כללים פון דער הנהגת הבריאה. און דאס איז וואס ער זאגט, דאס איז די הנהגה וואס מיר רעדן דא. דער הייליגער באשעפער ווירקט דורך די שרפים וואס זענען אין עולם הכיסא. וואס איז מיט עולם היצירה וואס איז אונטער אים? כביכול גייט מען אים ארום. דער הייליגער באשעפער ווירקט דורך אים כלל נישט. און דאס איז וואס ישעיה האט געזען, שרפים עומדים ממעל לו, און האט געזען די השפעות וואס גייען ארויס פון זיי אויף אן ישרער אופן. און דאס איז וואס עס שטייט, ויהי קול מעל הרקיע אשר על ראשם. ווען עס גייט ארויס דער קול, גיט אכט, נישט פון די חיות, נאר פון אויבן, איבער דעם רקיע, פונעם כיסא, אדער פון דער אצילות העליון, און דעמאלט אין אזא מצב בעומדם תרפינה כנפיהם. די פליגל פון די חיות זענען שלאף. זיי ווירקן גארנישט. עס גייט נישט דורך זיי דער שפע כלל. און דעריבער תרפינה כנפיהם. די פליגל זענען שלאף, זיי הערן אויף צו ווירקן, זיי באקומען נישט דעם שפע, ווייל מיר האבן געזאגט די פליגל זענען די רערן צו באקומען דעם שפע און אריבערגעבן אים אראפ. דעריבער האבן מיר געזאגט זיי האבן צוויי פליגל, זיי האבן צוויי פליגל, איין פליגל וואס באקומט און איינער וואס איז משפיע. אבער בעומדם, ווען די הנהגה איז א הנהגה אזוי ווי מיר האבן געזאגט פון דער בחינה פון עולם הבריאה אדער אצילות, תרפינה כנפיהם, זיי ווירקן גארנישט.
וממעל לרקיע אשר על ראשם כמראה אבן ספיר דמות כיסא. ועל דמות הכיסא דמות כמראה אדם עליו מלמעלה. זאגט דער מלבי"ם, נאכדעם וואס ער האט משיג געווען דעם רקיע, וואס דאס איז בעצם די פרוכת, דער מסך, דער מבדיל, דאס איז די פרסא אזוי ווי מיר האבן גערעדט, וואס טיילט אפ צווישן עולם הכיסא וואס דאס איז עולם הבריאה און צווישן דער וועלט פון די חיות וואס דאס איז עולם היצירה, איז דא א פרוכת וואס טיילט אפ. און ער קוקט איצט אין עולם הכיסא וואס איז איבער דעם רקיע, דארט אין עולם הכיסא איז ער משיג כמראה אבן ספיר דמות כיסא. ער זעט א דמות פון א כיסא כמראה אבן ספיר. דאס איז נישט ממש א כיסא, נאר א דמות כיסא, א דמיון פון א כיסא, אזוי ווערט אים געדאכט אין זיין חזיון. זאגט דער מלבי"ם, ער זעט א דמות כיסא וואס איז מיוחד כביכול פונעם מלך אין הנהגת המשפט, וויבאלד דער כיסא רמזט אויף דעם משפט, אז דער מלך זיצט אויף א כיסא דין. השם כביכול פירט די וועלט און דאס איז הנהגת הכיסא. פון דארט גייט ארויס די הנהגת המשפט פון השם, און די הנהגה קומט פונעם כוח פונעם כיסא, דער כיסא איז געמאכט פון אבן ספיר. זאגט דער מלבי"ם, אבן ספיר איז זך אין מראה אזוי ווי א אספקלריה. אזוי ווי א שפיגל. דאס איז די בחינה פון אבן ספיר. אזוי ווי מראות הצובאות אז מען זעט אין אים די תמונות וואס שטייען אים אנטקעגן. אזוי ווי א שפיגל. אזוי אויך זאגט דער מלבי"ם, די ענינים פון אלוקות וואס זענען אין עולם הספירות וואס זענען אויבן האבן זיך אריבערגעווארפן אין אור חוזר אין דעם געשליפענעם און ספיר'דיקן שפיגל פונעם כיסא. דהיינו, אלץ וואס איז דא אונטן, איז ווי משתקף אויף דעם כיסא, און תיכף וועלן די זאכן ווערן קלארער. זאגט דער מלבי"ם, ווען ער קוקט אין דעם מראה אדער אין דעם שפיגל, זעט ער אז עס איז דא אויף דער דמות כיסא כמראה אדם מלמעלה. דמות כיסא ועל דמות הכיסא דמות כמראה אדם עליו מלמעלה. אזוי ווי א מענטש וואס קוקט אין א שפיגל און זעט די זון, ער זעט נישט דעם גוף פון דער זון. וואס זעט ער? די השתקפות פון איר אין דעם שפיגל. אזוי אויך דא, ער זעט נישט דעם גוף פונעם מענטש, ער זעט א השתקפות פון א מענטש אין דעם שפיגל. אויף דעם כיסא זעט ער א השתקפות פון א מענטש. וואס איז דער כוונה פון די זאכן? זאגט דער מלבי"ם, מיר ווייסן דאך, און די ספרדים קענען דאס זיכער און מיר האבן דערפון גערעדט אן ענדלאזע מאל, פונעם ענין פון פתח אליהו, אז בעצם דער מעמד הספירות בצלם אלוקים עשה את האדם, איז דער פירוש בצלם ודמות פון דעם מעמד הספירות, אז דער קאפ איז בעצם די מוחין, כתר חוכמה בינה, נאכדעם חסד דרוע ימינא, גבורה דרוע שמאלא, תפארת גופא. מיר פארשטייען אז די דמות האדם דאס איז מבשרי אחזה אלוקה, וויבאלד אויך אין דער אויבערשטער מציאות איז דא כדמות אדם. עס איז אסור זיך פארצושטעלן אדער צו צייכענען, אבער אין א רוחניות'דיקן באגריף איז דא א בחינה פון א מענטש, און דאס איז די בחינה פון מעמד הספירות. און דאס איז וואס ער זעט איצט ווי משתקף פונעם כיסא. און דאס איז וואס חז"ל זאגן אז די נביאים אין זייער גרויסן כוח האבן געדימה'ט די צורה צו איר יוצר. דהיינו, די בחינה פונעם אדם וואס דאס איז די צורה, איז די בחינה פונעם יוצר, וואס דאס איז אזוי ווי מיר האבן געזאגט, די בחינה פונעם מענטש וואס ווערט דארט אויבן געדימה'ט. זאגט דער מלבי"ם, א ביסל דערפון האב איך גערמזט אין קונטרס החרש והמסגר, וואס איז געדרוקט אין סוף ספר שיר הנפש. דאס האבן מיר שוין דא געלערנט, מיר האבן דאס געלערנט, דאס איז דער פירוש פונעם מלבי"ם על דרך הקבלה אין סוף שיר השירים. אזוי ווי מיר האבן געלערנט דעם פירוש פונעם מלבי"ם על פי הפשט, האט ער געבראכט אין סוף שיר השירים א ביאור מער על פי דרך הקבלה, און מיר האבן געלערנט זיין פירוש דארט, דאס הייסט קונטרס החרש והמסגר. ווי אזוי האט השם געארדנט און איינגעאורדנט די קשרים פון דער הנהגת המציאות, און דער אדם הגדול, איז מיוחס און פארגליכן צו דעם אדם הקטן. דער מענטש הייסט אן עולם קטן, וויבאלד דער אדם איז ווי א בבואה דבבואה פונעם אדם הגדול. וואס איז דער אדם הגדול? דאס איז דער מעמד הספירות. אז דער מעמד הספירות ווי מיר זאגן דאס איז אין דמות אדם, זייער סדר איז ווי דער סדר פונעם מענטש, אזוי אויך די מציאות דא, וואס איז אצולה פון ראש פינה אויבן איבער עולם הכיסא, דער שורש נשמתו איז אויבן עם המלך במלאכתו ישבו. אזוי אזוי ווי מיר האבן דערקלערט לויטן פתח אליהו, אז עס איז דא א דמיון צווישן דער מציאות פונעם מענטש דא אונטן און דער תבנית פון זיין גוף, און בצלם אלוקים עשה את האדם. ער זאגט, מיט אלץ דעם, גיב אכט, דאס איז דמות כמראה אדם. דאס איז נאר א דמיון. דהיינו, עס איז דא נאר א מציאות צו לסבר את האוזן כדי צו פארשטיין די זאכן לויט אונדזער תפיסה, אבער אז דו זאלסט נישט טראכטן אז ער האט ממש געזען א דמות אדם, נאר נאר כמראה אדם, ביז דער כוח המדמה, זאגט דער מלבי"ם, וואס דאס איז בעצם דער כוח הדמיון, האט זיך ביי אים איינגעצייכנט אין א ציור פון א מענטש, אין א צורה פון א מענטש. און דעמאלט דורך דעם פירט השם כביכול די גרויסע מרכבה, וואס איז די דמות האדם וואס איז אויבן, א בחינה פון די ספירות וואס זענען משפיע פון דער בחינת אצילות ביז אראפ. און פון דער זייט זעט יחזקאל דעם השם כביכול רייטן בערבות אין דער מרכבה, כביכול פירט ווי א רייטער אויף א מרכבה אזוי ווי מיר האבן דערקלערט, און דאס איז דער משל צו א מענטש וואס זיין נשמה איז די וואס רייט אויף דער גוויה. השם, וואס איז דא דמות הכיסא? דמות הכיסא איז דארט אזוי ווי מיר האבן געזאגט א דמות אדם. די זאך קומט צו רמזן אז אויך דער מענטש האט אין אים די נשמה וואס רייט און זיצט אויפן גוף, אז אויך דער גוף איז א בחינה פון אנטקעגן צען ספירות, חסד דרוע ימינא און אזוי ווייטער. און וויבאלד מען רעדט דא אין דער מציאות פון דער אויבערשטער רוחניות, סימבאליזירט זי אלע דרכים פון דער הנהגה פון דער אונטערשטער גשמיות'דיקער מציאות.
וארא כעין חשמל כמראה אש בית לה סביב. ממראה מותניו ולמעלה. וממראה מותניו ולמטה ראיתי כמראה אש ונוגה לו סביב. רש"י זאגט, וארא כעין חשמל, מען איז נישט געגעבן געווארן א רשות זיך צו פארטראכטן אין דעם מקרא. זאגט רש"י, עס איז נישטא קיין רשות זיך צו פארטראכטן אין דעם, און מיר האבן שוין געזען ציטאטן וועגן אזעלכע וואס האבן זיך פארטראכט אין חשמל און די נזקים וואס זיי האבן געהאט נאך דעם ענין. דער מלבי"ם ברענגט וואס דער אברבנאל טוט אויסטייטשן, און זאגט דער מלבי"ם, חלילה זיך צו הערן צו דער דעה פון אברבנאל, אז דער חשמל ווייזט אויף די סיבה הראשונה. דער אברבנאל האט דערקלערט, וארא כעין חשמל, אז דא האט ער כביכול געזען השם. דאס איז וואס מען רופט די סיבה הראשונה. זאגט דער מלבי"ם, חלילה זיך צו הערן און צוצוהערן צו דעם פירוש. איינס, דאס איז קעגן חז"ל. חז"ל האבן דאך געזאגט חשמל, חיות אש ממללות. אזוי זעסטו אז מען רעדט דא אין חיות, מען רעדט דא נישט אין קודשא בריך הוא בעצמותו. אדער חשמל, חשות ממללות, חז"ל זאגן אמאל מחשות, אמאל ממללות. אבער זיכער רעדט מען נישט אין קודשא בריך הוא, מען רעדט דא אין חיות. און דאס איז קעגן דעם פסוק וואס זאגט ומתוכה כעין החשמל. דער חשמל דאס זענען די חיות, וואס זיי זענען א מחנה שכינה, און דארט זען מיר קול דממה דקה, וואס דאס איז דער חשמל, פון לשון חש, מחשה, און זיי באקומען דעם שפע פון אויבן און זענען משפיע דאס צו די חיות וואס זענען די מניעי האופנים. און הנה זאגט דער מלבי"ם, איצט זעט ער א מראה פון חשמל. וואס איז דער פירוש פון דער זאך? ממראה מותניו ולמעלה. זאגט דער מלבי"ם, ממראה מותניו ולמעלה זעט ער נישט דעם חשמל אליין. גיב אכט אין לשון הכתוב, וארא כעין חשמל, כמראה אש בית לה סביב, ממראה מותניו ולמעלה. דער אויבערשטער טייל דאס איז נאר כמראה חשמל. חשמל ממש האט ער נישט געזען. נאר בית לה סביב, האט זיך געזען כמראה אש. משא"כ ממראה מותניו ולמטה, דארט זעט ער כמראה אש ונוגה לו סביב. מען פארשטייט דערפון אז דארט זעט ער דעם גוף פונעם חשמל. ווייל ער האט נישט דערמאנט בית סביב. ער זאגט נישט איך זע דאס נאר ארום ביי זיינע מותניים און אראפ. מען פארשטייט דערפון אויך, זאגט דער מלבי"ם, אז אין אנהייב האט ער משיג געווען ממראה מותניו ולמעלה, דאס איז אין אנהייב פונעם פסוק, וארא כעין חשמל ממראה אש בית לה סביב, דאס איז ממראה מותניו ולמעלה. וממראה מותניו ולמטה ראיתי כמראה אש ונוגה לו סביב, אן בית לה סביב. אזוי ערשטנס, דאס הייסט אז ער האט דא שוין משיג געווען דעם חשמל נישט ווי כעין, נאר חשמל ממש. און די צווייטע זאך, מען פארשטייט אז דעם אונטערשטן טייל האט ער משיג געווען צווייטער. דעם אויבערשטן טייל האט ער משיג געווען ערשטער, דאס איז ממראה מותניו ולמעלה, און נאר צום סוף שרייבט ער וועגן ממראה מותניו ולמטה. זאגט דער מלבי"ם, דאס איז נישט פארשטענדלעך, וויבאלד דאס איז פארקערט פונעם סדר. אלעמאל איז דער סדר אין השגה אז מען איז משיג פון אונטן ארויף. עס איז דאך נישטא ביי אונדז קיין השגה אין הויכע זאכן. ווי אזוי קענען מיר משיג זיין? מיר זענען משיג פונעם אונטערשטן טייל און גייען ארויף ביז מען איז משיג ארויף. פרעגט דער מלבי"ם, אויב אזוי, ווי אזוי דא איז ער משיג פונעם נעלם צום ווייניגער נעלם? ער איז משיג פון דער אויבערשטער מציאות צו דער ווייניגער אויבערשטער מציאות, פונעם אויבערשטן טייל און דערנאך צו מראה מותניו ולמטה? זאגט דער מלבי"ם, גיב אכט, עס איז דא ווייטער וועלן מיר זען אין סימן ח', פרק ח', דארט וועלן מיר זען אז דארט טוט ער זיך אויסדריקן פארקערט. ואראה והנה דמות כמראה אש, ממראה מותניו ולמטה אש, וממותניו ולמעלה כמראה זוהר כעין החשמלה. דארט זעסטו אז ער האט אנגעהויבן פון אונטן ארויף. וואס האט ער משיג געווען פון אונטן, נאכדעם וואס איז ער משיג פון אויבן. זאגט דער מלבי"ם, וואס איז דער חילוק? ער איז מבאר אז דא אין דעם מראה איז ער נאך נישט משיג די גאנצע פנימיות פונעם ענין חשמל, נאר נאר ער איז משיג ממראה מותניו ולמטה. ממראה מותניו ולמעלה איז ער משיג בית לו סביב. ער איז נישט משיג די עצמות פונעם חשמל. כעין חשמל כמראה אש בית לה סביב. נאר וואס עס געפינט זיך ארום, נישט זיין עצמות. אבער ממראה מותניו ולמטה זעט ער כמראה אש, דא איז ער משיג דעם חשמל, דעם מער אונטערשטן טייל, ער איז משיג אים אויף א קלארערן אופן, אן א התלבשות. און דעריבער דא ארדנט ער אונדז דעם מחזה, גיט אכט, פון אויבן אראפ. און פארוואס? וויבאלד דעם לבוש איז גרינגער משיג צו זיין ווי די פנימיות. אונטן האט ער משיג געווען די פנימיות, אבער אויבן איז דאס הויך, ער האט נישט געקענט משיג זיין די פנימיות, ער האט משיג געווען נאר דעם לבוש. דעריבער הייבט ער אן פון אויבן אראפ, וויבאלד דער אויבערשטער טייל איז באצויגן גרינגער ווייל ער האט נאר משיג געווען דעם לבוש, און בית לה, דאס איז נאר בית, חיצוני לה. און אנטקעגן דעם אונטן, שטייט נישט בית לה נאר כמראה אש ונוגה לו סביב, ער איז משיג דעם חשמל אין זיין עצמות. זאגט דער מלבי"ם, אנטקעגן דעם אין דעם צווייטן מראה, דארט גיב אכט, איז ער שוין משיג דעם אויבערשטן טייל, די פנימיות פונעם חשמל אויך אויבן. דאס איז ווייטער אין פרק ח', דארט זאגט ער אז ער הייבט אן דעם סדר פון אונטן ארויף, נישט אזוי ווי דא פון אויבן אראפ. וויבאלד דארט איז ער אנגעקומען אין דעם אויבערשטן טייל שוין צום חשמל אליין. דהיינו, ער איז אנגעקומען צו דער פנימיות. דא איז ער נאך געווען אין אנהייב, וואס הייסט אין אנהייב? באצויגן, ער איז געווען אין אנהייב פון זיין וועג. דארט איז ער געווען אין המשך פון זיין וועג. וויבאלד אזוי, אין אנהייב פון זיין וועג איז ער משיג געווען דעם חשמל נאר ממותניו ולמטה, אויבן איז דאס נאר א לבוש. ווייטער איז ער משיג אויך דעם ולמעלה, און וויבאלד אזוי, דארט ווערט דערמאנט דער ענין חשמל, וואס איז משיג פון אונטן ארויף, לויטן סדר פון דער השגה. און דעריבער זאגט ער, דארט שטייט אז ממראה מותניו ולמעלה כמראה זוהר און נישט אש. ווייל ממותניו ולמעלה, דערקלערט דער מלבי"ם, דאס איז דער שפע וואס ער באקומט פון עולם הכיסא, וואס איז אויבן. דארט באקומט ער כמראה זוהר. פארוואס? אש איז א בחינה פון שריפה. דאס איז א בחינה פון נזק. אבער פון אויבן איז נישטא קיין אש וואס פארברענט. פון אויבן זענען דאך אלץ חסדים פשוטים, אויבן איז נישטא קיין בחינה פון נזק, נישטא קיין בחינה פון דינים. און דעריבער וואס איז ער משיג? ער איז משיג זוהר. ער איז נישט משיג א בחינה פון אש. אבער ממראה מותניו ולמטה, דאס איז דער שפע וואס קומט אראפ צו די תחתונים, אזוי ווי מיר האבן גערעדט עטלעכע מאל אז אין בינה זענען נישטא קיין דינים. דינים מתערין מינה, אבער עס זענען נישטא קיין דינים. די בינה ווען זי ברענגט אראפ צו דער גבורה, דא ווערט דאס שוין פארגשמט ווי דינים. אבער אין דער בינה אליין, האבן מיר דערקלערט עטלעכע מאל, אז דאס איז צו פארזיסן די גבורות אין זייער שורש, דער כוונה זיי צוריקצוברענגען צו זייער מקור, צו דער בינה, אז אין דער בינה דארט איז דאס מוחין. אין די מוחין דארט איז אלץ קדושה און דארט זענען נישטא קיין דינים כלל. און דעריבער גיב אכט, ביי דעם אויבערשטן טייל רעדט ער כלל נישט וועגן אן אש וואס פארברענט. דארט רעדט ער וועגן זוהר. אבער ווען דאס קומט אראפ און איז משפיע אראפ, דא ווערט דאס שוין א בחינה פון אן אש וואס פארברענט, און דאס איז דער ענין פון השגה אין מידת הדין, און ער זעט די בחינה פון שריפה וואס גייט ארויס פון די חיות צו די אופנים כדי צו פארברענען דעם בית השם, און דאס איז וואס מיר האבן דאך דערקלערט, דער מחזה איז געווען אין דעם מראה המרכבה אזוי ווי מיר האבן געעפנט אין אנהייב פונעם פרק, אז ער זעט דא א בחינה פון יענער אש און זוהר וואס פארברענט וואס קומט אראפ און פארברענט דעם בית המקדש. ער זעט כביכול פון וואנעט דאס קומט, און אזוי ווי חז"ל זאגן, אז ער האט געזען דעם כרוב מיט די קוילן וואס ער נעמט אין זיין האנט צו ווארפן אויף ירושלים. דאס איז די בחינה פון יענער אש וואס ער כאפט אויף וואס קומט אראפ פון אויבן. זאגט דער מלבי"ם, גיב אכט דא, דא איז ער נישט משיג די פנימיות פונעם שפע וואס קומט אראפ פון אויבן. דא וואס האבן מיר געזאגט איז ער משיג? אין דעם אויבערשטן טייל איז ער משיג נאר די התלבשות, נאר דעם מבית לה סביב, נאר דעם חיצון'דיקן טייל. און דעריבער וואס זאגט ער אונדז דא וועגן דעם חיצון'דיקן טייל? כעין חשמל כמראה אש בית לה סביב. מיר האבן דאך פריער געזאגט אז אין פרק ח' רעדט ער וועגן דעם אויבערשטן טייל ווי אויף זוהר. ווייל אין דעם אויבערשטן טייל איז נישטא קיין אש, נישטא קיין דינים. פארוואס דא רעדט ער וועגן דעם אויבערשטן טייל ווי אויף אש? זאגט דער מלבי"ם, ווייל באמת האט ער אים נישט משיג געווען אין זיין פולן. ער האט משיג געווען נאר די חיצוניות. וויבאלד ער האט משיג געווען די חיצוניות, אזוי האט זיך אים אויסגעדאכט כביכול כמראה אש וואס איז גרייט צו פארברענען. און אויך ממראה מותניו ולמטה, ער איז משיג אז נוגה לו סביב. וואס איז דער פירוש נוגה לו סביב? נוגה ווייסן מיר דאך אז דאס איז א קליפה וואס איז צונויפגעשטעלט פון טוב און רע, פון רחמים און פון דינים. און וואס מען ווייזט אים בעצם, כאטש עס זעט זיך דיר אז דאס איז א בחינה פון אש, ווייס דיר אז דאס איז נוגה. נוגה האבן מיר געזאגט דאס איז א ליכט וואס לייכט פון ווייטן, דו זעסט די לבנה, אמאל האט זי א נוגה, ווי א הילה. דהיינו, דאס פארברענט נישט, נאר ווייס דיר אז די תכלית פון דער זאך, מען קען נישט זאגן עס פארברענט נישט, אבער די תכלית פון דער שריפה איז רחמים. דאס הייסט, אויך אויב דאס פארברענט, ווייס דיר אז זיין תכלית איז רחמים. זיין תכלית איז צו לייכטן און צו דערבארעמען, דאס איז די תכלית פונעם דין. דאס איז די בחינה וואס מען זאגט אלעמאל אז עס איז נישטא קיין רע אין דער וועלט כלל, נאר אויך אויב איז דא א זאך וואס ווערט אונדז געדאכט ווי א רע און ווי אן אש וואס פארברענט, ווייס דיר אז דאס איז א בחינה פון נוגה. דער רעיון פון די זאכן איז צו טובה טאן און צו דערבארעמען. זאגט דער מלבי"ם, עס איז ידוע אז אין עולם היצירה דארט געפינט זיך א בחינה פון עץ הדעת טוב ורע. און דעריבער זאגט דער מלבי"ם, ער איז משיג ממותניו ולמטה אש, אבער נוגה לו סביב. דאס הייסט אש, וואס איז דאס אש? האבן מיר געזאגט אש דאס איז א דין, אש דאס איז רע, אש דאס פארברענט. אבער וואס זעט ער ארום? ער זעט נוגה. וואס זאגט די נוגה, האבן מיר געזאגט? דאס איז פאר א תכלית טובה. די נוגה איז נישט א בחינה פון פארברענען, דאס איז צו לייכטן. דאס זאגט דיר, אפילו דו זעסט אן אש אינעווייניק, אבער די כוונה איז פאר א תכלית טובה. אבער אנטקעגן דעם ממראה מותניו ולמעלה, דארט זעט ער אז אלץ איז א בחינה פון זוהר. און זוהר האבן מיר דערקלערט אז אלץ איז טוב, דאס איז די בחינה פון בינה, דארט אין די אויבערשטע וועלטן איז דאס נאר חיובי'דיקע השפעות. זאגט דער מלבי"ם, פארשטיי איצט פארוואס די כופרים און מינים האבן זיך אין דעם געטועה'ט. חז"ל זאגן אז די מינים האבן געזאגט מפלגא ולמטה דהורמין אדער דהורמיז, יא? זיי האבן געהאלטן אז עס זענען דא צוויי הנהגות. און עס זענען דא כביכול צוויי כוחות. און פארוואס? וויבאלד אזוי ווי מיר האבן איצט דערקלערט, די הנהגה פונעם הייליגן באשעפער איז חסדים אינסוף. און אנטקעגן דעם ווען דאס קומט אראפ, קען דאס קומען אין א וועג פון דינים, אבער דאס זענען דינים וואס זייער תכלית איז חסד. דאס זענען דינים וואס זייער תכלית איז טובה. און זאגט ער דיר, אין דעם האבן זיי זיך געטועה'ט. וויבאלד זיי האבן געהאלטן אז עס איז דא מפלגא ולמטה הורמין, מפלגא ולמעלה הורמיז, מפלגא ולמעלה הורמין, אדער פארקערט, דהיינו עס זענען דא צוויי כוחות. דעריבער האבן חז"ל געווארנט נישט צו דרשן אין חשמל. א מעשה מיט א תינוק וואס האט פארשטאנען אין חשמל, און די גמרא זאגט אז תינוקא דלא אורח ארעא. דהיינו, וואס הייסט צו דרשן אין חשמל? זיי זענען אנגעקומען צו דעם פונקט, און דער פונקט צו פארשטיין אז עס איז דא א הנהגה וואס איז א בחינה פון חסדים גמורים, און פון איר גייט ארויס און שפרייט זיך אויס א בחינה פון דינים, און צו פארשטיין אז דאס איז די זעלבע הנהגה. צו פארשטיין אז דאס זענען נישט צוויי באזונדערע הנהגות. אין דעם ענין האבן די גוים געכפר'ט, און וויבאלד אזוי, האבן זיי אויך געקבע'ט אז דער מענטש איז באשאפן געווארן פונעם כוח פון צוויי אלוקות. דהיינו, דער אויבערשטער טייל איז נישט דער וואס האט באשאפן דעם אונטערשטן טייל. ווייל דער אויבערשטער טייל איז נשגב. עס איז דארט דא א הארץ, עס זענען דארט דא לונגען, עס איז דארט דא א שכל, עס איז דא א מחשבה. דער אונטערשטער טייל דאס זענען מעיים, דאס איז א קיבה, דאס זענען הפרשות, דאס איז א נידעריקער טייל. און דעריבער האבן זיי געזאגט אז דער אויבערשטער טייל איז באשאפן געווארן דורך א געוויסן כוח, און דער אונטערשטער טייל דורך אן אנדער כוח, דאס דורך אן אלוה, דאס דורך א שד, אדער וועלכן אנדערן הסבר זיי האבן געהאט אין דעם ענין. און דער מקור פון די זאכן איז כביכול אין דער חלוקה פון דער הנהגה אין די אויבערשטע וועלטן. זאגט דער מלבי"ם, דאס איז אויך געווען די סיבה וואס אחר האט מקצץ בנטיעות געווען. און פארוואס? אין איר מהות, זאגן חז"ל האט ער זיך געטועה'ט, ער האט געזען מט"ט וואס זיצט אויף דעם כיסא השם. וואס איז דער פירוש פון דער זאך? מט"ט דאס איז א מלאך, זיין פולער נאמען איז מטטרון. נאר מען לייענט אים נישט אויס אינאיינעם ווייל מען דערמאנט נישט קיין נעמען פון מלאכים. אבער דארט ווערט געבראכט אז ער האט אים געזען זיצן אויף א כיסא אין עולם היצירה. און דער ט' און דער ט', זאגט דער מלבי"ם, קומען צו רמזן אויף דעם טוב וואס איז אין עץ הדעת. עס איז ידוע אז אלעמאל דער ערשטער אות וואס הייבט אן א ווארט אין דער תורה, דרוקט אויס די באדייטונג פון יענעם אות. דער ערשטער ארט וואס עס ווערט דערמאנט דער אות ט' אין דער תורה, וועלכע ווארט? טוב. שיין. וואס דאס זאגט, אז דער אות ט' דרוקט אויס טוב. אזוי גיט אכט ווי וואונדערלעך, מט"ט דאס איז צוויי מאל ט'. דאס איז טוב שבטוב. אבער וועלכע אותיות זענען דא אויב איך נעם ארויס פונעם מט"ט די צוויי טיתים? זאגט דער מלבי"ם, אויב דו רייניגסט די צוויי טיתים פונעם נאמען פונעם מלאך, באקומסטו רימון. און דאס איז בעצם א בחינה פון קליפה, א בחינה פון רע. רבי מאיר איז געגאנגען און געלערנט תורה פון וועמען? פון אחר. און אחר, ווו האט ער זיך געטועה'ט? אחר האט זיך געטועה'ט אין דעם ענין פונעם ט'. ער האט געזען מט"ט זיצן אויף א כיסא. זאגט מען דיר, ווי אזוי גייט רבי מאיר און לערנט פון אים תורה? רבי מאיר רימון מצא, תוכו אכל, קליפתו זרק. דער פירוש פון דער זאך, רבי מאיר האט באקומען די בחינה פונעם טוב, און ער האט זיך נישט געטועה'ט אין יענער טעות וואס אחר האט זיך געטועה'ט, וואס האט געטראכט אז עס זענען דא צוויי הנהגות, און האט געטראכט אז דא אין דער הנהגה זיצט כביכול א מלאך אויף דעם כיסא השם. ער האט געזען כביכול א נאך כוח פון הנהגה. ער האט אוועקגעווארפן דעם רימון, וואס איז אים געבליבן? דער ט' און דער ט'. און דער ט' און דער ט' דאס איז די בחינה פונעם טוב. און דאס איז וואס חז"ל זאגן אז ביי רבי מאיר אין זיין תורה געפינט זיך געשריבן כותנות אור. וואס איז דאס כותנות אור? עס שטייט נישט עור. און פארוואס? נאכאמאל, ווייל עור דאס איז א צודעקונג, עור דאס איז א קליפה, עור דאס איז א ציפוי. ער האט אויסגערייניגט די קליפה. קליפתו זרק. ער האט אראפגענומען די קליפה רבי מאיר, ער האט געגעסן נאר זיין תוך און זיין פנימיות, נאר דעם טוב וואס איז אין אים. און דעריבער האט ער אויך מתקן געווען זיין רבי, וואס ער האט אים ארויסגענומען פון זיין קבר, ווייל ער האט אים געבראכט צו א תיקון, דורך דעם וואס תוכו אכל, אזוי האט ער מתקן געווען יענע בחינה, און ממילא דורך דעם האט ער געקענט ארויסנעמען זיין רבי פונעם קבר און אים ברענגען צו זיין תיקון. אמנם נישט קיין שלמותדיקן תיקון, ער האט אים נישט געבראכט צו גן עדן, אבער אויף יעדן פאל, אויך דאס איז שוין געווען אן אנהייב פון א מהלך.
כמראה הקשת אשר יהיה בענן ביום הגשם. כן מראה הנוגה סביב. הוא מראה דמות כבוד השם, ואראה ואפול על פניי, ואשמע קול מדבר. ואשמע קול מדבר. תוך כדי וואס איך פאל אויף מיין פנים, הער איך א קול וואס רעדט צו מיר, און דאס איז געווען דער מלאך וואס האט מיט אים גערעדט. חז"ל זאגן אז ישראל אין מתן תורה האבן געזען די מרכבה וואס יחזקאל האט געזען. ביז חז"ל האבן אונדז שוין געזאגט אז די קלענסטע צווישן די פרויען איז געווען ווי יחזקאל בן בוזי. וואס דאס זאגט? אז וויבאלד יענע השגה וואס יחזקאל האט איצט משיג געווען אין דעם מראה המרכבה, האט דעמאלט געזען די קלענסטע צווישן די פרויען, וויבאלד דער הייליגער באשעפער האט זיי געעפנט זיבן רקיעים אויבן און זיבן מדורין אונטן, און האט זיי געוויזן אז אין עוד מלבדו. און דאס איז אויך דער הסבר פארוואס זיי האבן געמאכט א עגל. פארוואס האבן זיי געמאכט א עגל? וויבאלד זיי האבן געזען די פני השור פון דער לינקער זייט, אזוי ווי דער רמב"ן דערמאנט דארט. און וויבאלד די פני השור דאס איז די בחינה פון דינים, און ער איז פון דער לינקער זייט, און וויבאלד מיר זענען אין מדבר, און דער מדבר דאס איז אן ארט פון דינים, אזוי ממילא שעפן מיר אונדזער הנהגה פון וואנעט? פון די פני השור. און דעריבער האבן זיי געמאכט א עגל כדי צו ציען יענע כוחות, כדי צו ציען א השפעה פון די פני השור וואס איז אין דער הייליגער מרכבה, אז ער און פון זיין כוח וועלן מיר ווערן משפיע. חז"ל זאגן אויך, יענע פנים פון דער מרכבה זענען געווען אין די פיר דגלים. עס שטייט און דגל יהודה פני אריה. דאס איז אנטקעגן פני אריה וואס מיר האבן געזען אין דער מרכבה. גור אריה יהודה. דגל ראובן איז געווען פני אדם, ווייל אויף ראובן שטייט וימצא דודאים בשדה, און עס איז ידוע אז דער שורש פון די דודאים האט א דמות אדם. אין דגל אפרים האבן זיי געהאט פני שור, אזוי ווי מיר האבן איצט דערקלערט, און דאס איז אינטערעסאנט וויבאלד אין אפרים ומנשה האבן זיי אויך געמאכט זיך עגלים, און דאס איז אויך געצויגן געווארן צו זיי פון די פני השור, און אויף אים ווערט געזאגט בכור שורו הדר לו. און אין דגל דן פני נשר, יהי דן נחש עלי דרך, און עס ווערט געזאגט אפעה ושרף מעופף, מען זעט אז א בחינה פון פליען, עס זענען דא נחשים וואס זענען מעופפים. וואס האסטו געלערנט? אז די גאנצע בחינה, אזוי ווי מיר האבן איצט דערקלערט, איז אויך געווען די בחינה פון די שבטים און זייער חלוקה צו מחנות און דגלים. זאגט דער מלבי"ם, כמראה הקשת. איצט איז דאס בעצם דער פסוק וואס פארשליסט די נבואה, די נבואת יחזקאל אויף מעשה המרכבה. ער זאגט, ווייס אז די נוגה וואס ער האט געזען, דאס איז געווען א בחינה פון אור חוזר פונעם אור העליון, אדער דעם נעלם וואס ווארפט זיך אריבער אויף דער מרכבה. און עס ווערט געדאכט כמראה הקשת וואס וועט זיין בענן ביום הגשם. דער פירוש פון דער זאך, אזוי ווי אמאל זעסטו א בחינה פון איין ליכט וואס טיילט זיך אויף אין פילע גוונים, ווייל הנה פארטראכט זיך וואס עס טוט זיך אין דער קשת אין דעם ענן, דאס איז פונקט וואס עס טוט זיך דארט. עס איז דא איין ליכט, די זון לייכט, און הנה טיילט זיך די זאך אויף אין זיבן גוונים. אזוי אויך די ליכט, יענע באזונדערע ליכט, אור עליון, ווען עס באקט זיך אין דער הנהגה פון די תחתונים, טיילט זיך אויף אין זיבן גוונים. וואס איז דאס זיבן גוונים? זיבן תחתונות. יא? חסד, גבורה, תפארת, נצח, הוד, יסוד, מלכות. דאס איז די התפלשות פונעם אור עליון וואס טיילט זיך אויף אין זיבן. און פארוואס נישט אין צען? מיר האבן שוין דערקלערט, ווייל די הנהגת העולם התחתון איז נאר פון די זיבן ספירות תחתונות. נישט פון די מוחין, פונעם כתר, חוכמה און בינה. און דעריבער פארבינדט ער דאס דווקא צום ענן, אז דער ענן דאס איז זיבן מיני אורות וואס זענען משפיע דא אראפ. זאגט דער מלבי"ם, און אזוי ווי דאס ליכט פון דער קשת האט נישט קיין מציאות אין דעם ענן, דאס איז נאר א רושם אויף דעם ענן, דורך דעם וואס דאס ליכט פון דער זון כאפט זיך אין די עבים, גייט צוריק צום אחור און ווערט געזען ווי א צבעונים'דיקער מראה פון א קשת, אבער קיינער האט נאך נישט געקענט אנכאפן די קשת, אדער זיך גליטשן אויף איר, אדער וואס איר ווילט. אפשר צו פאטאגראפירן יא. אבער בעצם האט זי נישט קיין אחיזה אין דער מציאות. אזוי אויך ווייס דיר, אז ווען עס ווארפט זיך אריבער דער אור העליון אויף די חיות, אז די חיות דאס איז א בחינה פון עב און ענן ביחס צום אור העליון, ווייל דער אור העליון איז בהיר און צח. דער ענן דאס איז א מאפיין פון א מסך, דאס איז א מאפיין פון עביות, דאס איז א חסימה. אזוי איז די וועלט התחתון זיכער א וועלט וואס איז עב און פארטונקלט די השפעה פונעם ליכט וואס איז משפיע פון די אויבערשטע וועלטן. אזוי אויך, ווען דאס ליכט גייט און איז משפיע, ווערט עס פארגשמט אראפ. אזוי ווי א ליכט וואס דו באקומסט דורך עננים. דאס ליכט ווערט שוואך. די זון שיינט שוין נישט אין דער זעלבער עוצמה, און אמאל קען דאס זיין א חושך אין מיטן טאג, וויפיל דער ענן איז עב. אזוי אויך דאס ליכט וואס איז משפיע, דאס ליכט פון השם, איז ווי משפיע דורך דער וועלט פון די חיות, דאס איז ווי משפיע דורך דעם עב פונעם ענן, און די זאך איז גורם אז דאס ליכט לייכט נישט לויט זיין עוצמה אין זיין מקור. זאגט דער מלבי"ם, און אזוי ווי דער מחזה פון דער קשת וועט נישט זיין אויב דאס ליכט וועט גיין אן אן עיכוב, האבן מיר א אפשרות פון א קשת נאר אז עס איז דא א ענן. דאס הייסט, כאטש דער ענן, האבן מיר געזאגט, פארהאלט, אבער אויב וואלט נישט געווען א ענן וואלט נישט געווען דער מחזה פון דער קשת. עס זאגט דאס זעלבע אויך דבר השם האלוקי, ווען מיר וואלטן נישט געווען א ביסל פארגשמט, וואלטן מיר אים נישט געקענט באקומען. מיר קענען אים באקומען נאר דורך דעם וואס דער מענטש האט יענע בחינה פון א ענן, דער ענן שאפט עפעס א חציצה, און דעמאלט קען איך אים באקומען. אזוי אויב מיר וועלן וועלן געבן א דוגמא, אויב איך וועל וועלן קוקן אויף דער זון, קען איך זי נישט באקומען. אבער אויב איך וועל נעמען, איך ווייס וואס, א באזונדער גלאז ווי פון שווייסער, קען איך קוקן אויף דער זון אליין, און עס טרעפט זיך מיר גארנישט. דאס הייסט, דו פארשטייסט אז דער ענן, דער מסך, דערמעגלעכט מיר צו באקומען דאס ליכט פון דער זון. אויף אן ישרן אופן קען איך עס נישט באקומען. אזוי אויך אויך דא, דער נביא אין דער בחינה פון עביות און אין דער בחינה פון התגשמות, איז די וואס דערמעגלעכט אים צו באקומען דבר השם, ווייל אן דעם וואלט ער נישט געקענט באקומען, ווען נישט יענער מסך וואלט מען נישט געקענט באקומען, און דאס איז פונקט אזוי ווי אין דעם ענן. ווען נישט דער ענן וואלט מען גארנישט דערקענט אין דעם ליכט פון דער זון. ווו איז דאס ליכט פון דער זון דערקענט ווי א קשת? דווקא וויבאלד עס איז דא א ענן, דורך דעם שפרייט זיך אויס די זאך אין זיבן גוונים. זאגט דער מלבי"ם, און דאס איז בעצם דער גדר פון נוגה. וואס איז נוגה? נוגה האבן מיר דערקלערט, דאס איז נישט דאס עצם'דיקע ליכט, דאס איז ווי די לבנה האט א נוגה ארום, דאס איז דער אור חוזר. מראה הנוגה סביב, דאס איז מראה דמות כבוד השם, וואס דאס איז נישט דער עצם'דיקער מראה אין זיין עצמות, נאר נאר מראה דמות, דער דמיון האט אים אזוי געדימה'ט, און דורך דעם זאגט דער מלבי"ם, האט דאס יחזקאל געזען, וייפול על פניי, עס האבן זיך מבטל געווען די חושים און די כוחות, עס איז געבליבן דער כוח הדמיון וואס איז זיך מתבודד צו זען און משפיע צו זיין אויף דעם כוח השכלי, אז פון דער זייט האבן די נביאים געזען מחזות און דמיונות, אזוי ווי עס שטייט אין מורה נבוכים, און דעמאלט הער איך א קול מדבר, עס איז אנגעקומען צו מיר דער דיבור הנבואי.