אין פרק י' אין מסכת זבחים גייען מיר אן צו לערנען איבער דעם סדר פון די קרבנות - וועלכער קרבן גייט פאר אן אנדערן און וואס מען דארף מקריב זיין קודם. משנה ד' הייבט אן: "העופות קודמין למנחות, מפני שהן מיני דמים" - קרבנות העוף האבן די ערשטע רעכט פאר די מנחות, ווייל זיי פארמאגן דם וואס ווערט מקריב געווען, און דם איז דער עיקר מיטל דורך וועלכן מען דערגרייכט כפרה. כאטש עס זענען דא מנחות וואס קומען מכפר זיין אויף א חטא, ווי מען וועט באלד ערקלערן, איז דער אמת'ער וועג צו כפרה דורך דם. דעריבער זענען קרבנות הדם פיל שטערקער און וויכטיגער, און זיי גייען קודם.
"מנחת חוטא קודמת למנחת נדבה":
ווען פארן כהן ליגן צוויי מנחות, און איינע פון זיי איז א מנחת חוטא וואס קומט מכפר זיין אויף א חטא, גייט זי קודם. עס רעדט זיך דא פון איינעם וואס איז מחוייב אין א קרבן עולה ויורד: א מענטש וואס איז עובר אויף איינע פון די עבירות וואס ווערן דארט אויסגערעכנט - ווי צום ביישפיל א טמא וואס גייט אריין אין בית המקדש, אדער אנדערע ענליכע זאכן - און ער האט נישט קיין געלט צו ברענגען א בהמה אדער אפילו אן עוף, דארף ער ברענגען א מנחה. די דאזיגע מנחה גייט קודם פאר א מנחה וואס ווערט געברענגט אלס נדבה, וואס א מענטש איז זיך מתנדב אן קיין ספעציעלע סיבה, ווייל זי קומט מכפר זיין אויף א חטא.
עס איז וויכטיג אנצומערקן אז א מנחת חוטא איז נישט מער ווי סולת מיט וואסער: מען מישט נישט אריין קיין שמן און מען לייגט נישט דערויף קיין לבונה. לכאורה וואלט מען געקענט קלערן אז די מנחת נדבה איז חשוב'ער און הייליגער, ווייל זי פארמאגט אין זיך די חלקים פון שמן און לבונה; אבער דאס איז נישט אזוי, ווייל די כפרה אויפן חטא איז אומשאצבאר וויכטיגער.
מנחת הסוטה:
עס איז דא נאך א סארט מנחת חוטא - די מנחה וואס מען ברענגט פאר די סוטה, און דא איז די זאך פיל מער קאמפליצירט. מנחת סוטה קומט נישט מכפר זיין אויף א חטא, נאר זי איז א חלק פונעם פראצעס קלאר צו מאכן אויב ס'איז בכלל פארגעקומען א חטא דא, אדער אפשר איז זי אינגאנצן אומשולדיג. פון איין זייט איז זי די בעלת החטא, ווייל זי האט זיך זיכער אויפגעפירט נישט ווי ס'דארף צו זיין ביז זי איז אנגעקומען צו דעם מצב ווי די סוטה געפינט זיך; פון דער אנדערער זייט איז זי נישט מער ווי א ספק סוטה און נישט קיין ודאי סוטה, און איר מנחה קומט נישט אומבאדינגט מכפר זיין אויף א חטא.
די שאלה איז דעריבער אזוי:
אויב די סיבה פארוואס די מנחת חוטא גייט פאר איז ווייל זי קומט צוליב א חטא וואס האט פאסירט - דעמאלטס וועט דער דין אויך אריינרעכענען די מנחת הסוטה.
און אויב די סיבה פון די דין קדימה קומט ארויס פון דעם וואס זי קומט למעשה מכפר זיין אויף א חטא - וועט דאס נישט זיין רעלעוואנט פאר די מנחת הסוטה.
די משנה לאזט די שאלה אלס א ספק און גיט נישט קיין קלארן פסק, און דערפאר פסק'נט דער רמב"ם אז אויב ס'ליגן פארן כהן צוויי מנחות - א מנחת סוטה און א מנחת נדבה - מעג ער מקריב זיין וועלכע פון זיי ער וויל, וויבאלד מיר האבן נישט קיין קלארן פסק וועלכע פון זיי גייט קודם.
"חטאת העוף קודמת לעולת העוף":
קרבנות העוף קומען אין די מערסטע פעלער אלס א קן, ווי א פארל עופות, וואס איינער פון זיי איז אן עולה און דער אנדערער איז א חטאת, און דער כלל איז אז די חטאת גייט שטענדיג פאר די עולה. אזוי אויך איז דער דין בשעת'ן הקדש מאכן: מען קען מקדיש זיין דעם קן אויף איין מאל, ביידע עופות אינאיינעם, אבער דער ערשטער וואס ווערט באשטימט צו זיין ציל - דארף באשטימט ווערן אלס א חטאת.
דער דאזיגער כלל איז למעשה גילטיג ווייטער ווי קרבנות העוף, און נעמט אויך אריין די אנדערע קרבנות בכלל: א חטאת בהמה גייט קודם פאר אן עולת בהמה - סיי ביי א פרה, ביי אן עז אדער ביי א כבש. דער מקור דערפון ליגט אין דעם וואס דער פסוק זאגט קלאר ביי חטאת העוף: "והקריב את אשר לחטאת ראשונה" - דער עוף וואס איז א חטאת גייט קודם. אבער דער פסוק גייט ווייטער אן און זאגט: "ואת השני יעשה עולה", און ס'איז דאך לכאורה פשוט, אז אויב דער ערשטער איז א חטאת וועט דער צווייטער זיכער זיין אן עולה. וואס קומען דאן די ווערטער אונז לערנען? צו לערנען אונז אז דער דין פון דעם אז די חטאת גייט קודם איז נישט בלויז ביי עופות, נאר אויך ביי בהמות. דעריבער, אין יעדן פאל וואו מען דארף קלייבן, ווערט די חטאת מקריב געווען פאר די עולה.
מען דארף פארגלייכן די הלכה צו דעם וואס מיר האבן געלערנט פריער אינעם פרק, בנוגע אברים פון אן עולה און אמורים פון א חטאת וואס שטייען גרייט ארויפצוגיין אויפן מזבח:
ביים ארויפגיין אויפן מזבח: ווען פארן כהן ליגן אברים פון אן עולה און אמורים פון א חטאת, און די פראגע ווערט געפרעגט וואס זאל ארויפגיין אויפן מזבח קודם - איז די עולה פריער. אבער די הלכה איז געזאגט געווארן דווקא ביי צוויי טיילן וואס שטייען גרייט צו מקריב זיין אויפן מזבח.
ביים מקריב זיין דעם גאנצן קרבן: ווען פארן כהן איז דא א חטאת און אן עולה מקריב צו זיין, איז דער כלל אז מען טוט די חטאת אין איר גאנצקייט, און אין דעם איז אריינגערעכנט דאס מקריב זיין די אמורים, און דערנאך טוט מען די עולה אין איר גאנצקייט און מען ברענגט אירע אברים.
צום סך הכל: אין דער משנה האבן מיר געלערנט דעם המשך פונעם סדר פון די קרבנות: עופות זענען פריער צו מנחות ווייל זיי זענען מיני דמים, און דאס בלוט איז דער עיקר כפרה; א מנחת חוטא איז פריער צו א מנחת נדבה כאטש זי האט נישט אין זיך קיין שמן און לבונה, ווייל זי קומט מכפר זיין אויף א חטא; די מנחת סוטה איז געבליבן אין א ספק און דעריבער קען מען נישט מכריע זיין צווישן איר און א מנחת נדבה; און א חטאת העוף איז פריער צו אן עולת העוף, און דער כלל ווערט געדרשנט פונעם פסוק אויך לגבי א חטאת בהמה און אן עולת בהמה.