מסכת זבחים פרק ה', משנה ב'. די משנה גייט ווייטער אָן מיט עוסק זיין אינעם סדר העבודה פון די פאַרשידענע קרבנות, און הייבט אָן מיט די ווערטער: "פר הנשרפים ושעירים הנשרפים". ווי מיר האָבן שוין געלערנט, זענען דאָ פינף חטאות הפנימיות - קרבנות חטאת וואָס זייער בלוט ווערט אַריינגעברענגט אין היכל, צום אינעווייניקסטן מזבח (מזבח הפנימי).
צוויי פון זיי זענען באַהאַנדלט געוואָרן אין דער פריערדיקער משנה: דער פר פון דעם כהן גדול (פאַר אים און פאַר זיין משפּחה) און דער שעיר פאַרן אויבערשטן, ביידע פון דער עבודת יום הכיפורים. די דריי איבעריקע קרבנות, מיט וועלכע אונדזער משנה פאַרנעמט זיך, זענען:
פר העלם דבר - ווען די סנהדרין האָט אַרויסגעגעבן אַן הוראה וואָס איז מתיר אַ זאַך וואָס די עונש אויף דעם איז כרת, און רוב פונעם ציבור האָט זיך געפירט לויט זייער פסק. אין אַזאַ פאַל ברענגט דער גאַנצער ציבור אַ פר, אַנשטאָט וואָס יעדער יחיד זאָל ברענגען אַ געוויינטלעכע חטאת.
שעיר עבודה זרה - ווען די הוראה פון די סנהדרין איז געווען בנוגע עבודה זרה, און דערנאָך האָבן זיי געזאָגט "מיר האָבן זיך פאַרמישט", און רוב פונעם פאָלק איז נאָכגעגאַנגען נאָך זיי. אין אַזאַ פאַל ברענגט מען אַ שעיר אַנשטאָט אַ פר.
פר כהן משיח - אַ כהן גדול וואָס איז געזאַלבט געוואָרן מיט שמן המשחה, און ער האָט גע'פּסק'נט הלכה פאַר זיך אַליין אַזוי ווי די סנהדרין פּסק'נט און ער האָט זיך געפירט דערויף, און דערנאָך האָט ער פאַרשטאַנען אַז ער איז עובר געווען אַן עבירה וואָס די עונש איז כרת ווען מען טוט דאָס במזיד. אַנשטאָט די געוויינטלעכע חטאת ברענגט ער אַ באַזונדערן פר, ווי איינע פון די חטאות הפנימיות.
און אויב וועסטו פרעגן: פאַרוואָס נוצט די משנה אַ לשון רבים, "שעירים הנשרפים", מיר באַדאַרפן דאָך רעדן בלויז פון איין שעיר, ווייל דער צווייטער איז שוין דערמאָנט געוואָרן אין דער פריערדיקער משנה? איז איין ענטפער, אַז די הלכה איז אַז ווען מען ברענגט דעם פר העלם דבר אָדער די שעירים, ברענגט יעדער פון די צוועלף שבטים אַ קרבן פאַר זיך, און די סנהדרין ברענגט נישט בלויז איינס פאַר אַלע. דערפאַר שטייט "שעירים" אין לשון רבים - צו באַצייכענען די צוועלף שעירים וואָס די צוועלף שבטים ברענגען.
סדר עבודתם:
"שחיטתם בצפון" - זייער שחיטה איז אין דער צפון זייט, ווייל זיי זענען קדשי קדשים.
"וקיבול דמם בכלי שרת בצפון" - דאָס בלוט ווערט אויפגעכאַפּט אין אַ כלי שרת, אויך אין צפון, מחמת דעם זעלבן טעם.
"ודמם טעון הזאה על הפרוכת ועל מזבח הזהב" - דאָס בלוט דאַרף מען שפּריצן אַנטקעגן דעם פרוכת, דער פאָרהאַנג וואָס טיילט אָפּ צווישן קודש און קודש הקדשים אין היכל, ווי אויך אויפן מזבח הזהב, דאָס איז דער מזבח הפנימי וואָס מיר האָבן דערמאָנט.
די עלף הזאות:
דער טעם פאַרוואָס מען האָט צעטיילט די חטאות הפנימיות אין צוויי באַזונדערע משניות איז, ווייל אין דער פריערדיקער משנה האָבן מיר זיך פאַרנומען מיטן פר און שעיר פון יום הכיפורים, אין וועלכע ס'זענען פאַראַן דריי און פערציק הזאות, ווי עס ווערט דאָרטן אויסגערעכנט; בעת אין די דריי קרבנות פאַר אונדז זענען בלויז פאַראַן עלף הזאות. ווי אַזוי רעכענט זיך עס צוזאַמען?
שבע הזאות אַנטקעגן דעם פרוכת פאַרן קודש הקדשים - אין קאָנטראַסט צו די אַכט וואָס מיר האָבן גערעכנט אין דער פריערדיקער משנה, סיי ביים פר און סיי ביים שעיר.
ארבע מתנות - פיר מתנות בלוט וואָס ווערן געגעבן, און למעשה אַרויפגעטראָפּלט, אויף די פיר קרנות פונעם מזבח הזהב. אין דער פריערדיקער משנה זענען געווען אויפן מזבח הזהב עלף מתנות: פיר ביי די פיר קרנות און זיבן אויפן דאַך, דער צענטראַלער אויבערפלאַך; ווידער דאָ זענען די זיבן מתנות אויפן דאַך נישטאָ.
"מתנה אחת מהן מעכבת" - יעדע איינע פון די עלף הזאות איז מעכב, דאָס הייסט, אויב איינע פון זיי איז געטאָן געוואָרן נישט ווי עס באַדאַרף צו זיין, איז דער קרבן נישט כשר, און מען דאַרף אָנהייבן פון סניי און דאָס איבערטאָן ווי געהעריק.
"שיירי הדם היה שופך על יסוד מערבי" - פון מזבח החיצון. דאָס בלוט וואָס בלייבט איבער נאָך די עלף הזאות ווערט אַרויסגעברענגט פונעם היכל, פונעם קודש, צום מזבח החיצון. ווי מיר האָבן געלערנט, אינעם יסוד - דער קאַנט וואָס רינגלט אַרום די אונטערשטע שיכט פונעם מזבח - זענען געווען צוויי קליינע לעכער ביים דרום-מערב ווינקל, איינס אין דער דרום זייט און איינס אין דער מערב זייט. דאָ ווערט דערמאָנט די מערב זייט, וואָס איז געוואנדן צום היכל, צום בנין, און אין יענעם לאָך פלעגט מען אַריינגיסן דאָס איבעריקע בלוט.
"ואם לא נתן לא עיכב" - אויב פון עפעס אַ סיבה איז דאָס בלוט נישט אָנגעקומען צום יסוד אָדער צום לאָך, צום ביישפּיל עס איז אומגעגאָסן געוואָרן בטעות, איז די זאַך נישט מעכב און דער קרבן איז כשר. לכתחילה דאַרף מען אַזוי טאָן, אָבער בדיעבד איז דאָס נישט פוסל.
שריפה אין בית הדשן:
"אלו ואלו נשרפין בבית הדשן" - אלע פינף חטאות הפנימיות, די דריי פרים און די צוויי שעירים, ווערן פארברענט אין בית הדשן. "דשן" איז דעם חומש'ס לשון פאר אש: אויפן מזבח איז געווען אש פון דער שריפה. מען טאר דאס אבער נישט פארמישן מיט תרומת הדשן - יעדן אינדערפרי איז דא א מצוה ארויסצונעמען איין קומץ דערפון און עס אראפלייגן אויף דער ערד פון דער עזרה, און די איבעריקע אש האט מען צונויפגעזאמלט צו א "תפוח", א גרויסער בארג מיט אש, און פון דארט האט מען עס ארויסגעטראגן צו אן ארט אינדרויסן פון ירושלים וואס ווערט אנגערופן בית הדשן, דאס פלאץ פון די אש. לויטן רמ"א ווערט דאס געטון יעדן טאג אלס א מצוה; לויט רש"י און דעם חומש, נאר פון צייט צו צייט לויט ווי עס פעלט אויס, און נישט ווי א זעלבסטשטענדיגע מצוה.
דער זעלבער ארט וואוהין מען טראגט ארויס דעם דשן הייסט בית הדשן, דער פלאץ פון די אש, און דארט ווערן פארברענט די פינף חטאות הפנימיות. די אימורים, די געווענליכע טיילן וואס מען איז מקריב, ווערן פארברענט אויפן מזבח, אבער דאס איבעריקע פלייש ווערט נישט געגעסן דורך די כהנים אזוי ווי ביי די אנדערע חטאות, נאר עס ווערט פארברענט אין בית הדשן וואס געפינט זיך אינדרויסן פון ירושלים. פון דא קומט זייער נאמען - "פר הנשרפים און שעירים הנשרפים": אז אנשטאט זיי זאלן געגעסן ווערן, ווערן זיי דארט פארברענט, אינדרויסן פון ירושלים, אינעם בית הדשן.