זבים, פרק א' משנה ג'. די ערשטע משניות פון דער מסכתא שטעלן אװעק די מדריגות פון טומאה װאָס קומען אױף א מאן װאָס האָט א זיבה־פלוס. די צאָל ראִיות (באזונדערע מאָלן װאָס דער פלוס קומט) איז דער עיקר: דערפון הענגט אָפּ װי שטרענג זײַן טומאה איז, און צי ער איז מחױב א קרבן צום סוף פון זײַן טהרה. די משנה ברענגט אונדז צום שפּיץ פון די לײטער.
די פאלן פון דער משנה
די משנה רעכנט אױס עטלעכע קאָמבינאציעס װאָס קומען אלע אױס אױף דעם זעלבן דין:
"ראה אחת היום ושתים למחר": ער האָט געהאט אײן ראִיה אין אײן טאָג, און אױפן צװײטן טאָג צװײ באזונדערע ראִיות.
"שתים היום ואחת למחר": אָדער פארקערט, צװײ ראִיות אױפן ערשטן טאָג און אײן ראִיה אױפן טאָג נאָך דעם.
"שלש לשלשה ימים": אָדער דרײַ ראִיות פארשפרײט אױף דרײַ טעג, אײנע אין יעדן טאָג.
"או לשלשה לילות": אָדער דרײַ ראִיות אין משך פון דרײַ נעכט.
דער דין
"הרי זה זב גמור": אין יעדן אײנעם פון די פאלן איז דער מאן א זב גמור. װײַל עס האָבן זיך אָנגעזאמלט דרײַ ראִיות, איז ער נישט נאָר טמא, נאָר ער איז אױך מחױב צו ברענגען א קרבן װען ער פארענדיקט זײַן טהרה. דער כלל פון דער משנה איז, אז די דרײַ ראִיות דארפן נישט קומען אלע אין אײן שטיק צײַט. צי זײ קומען צװײ און אײנס, אײנס און צװײ, אָדער אײנע אין יעדן פון דרײַ נאָכאנאנדיקע טעג אָדער נעכט, איז דער סך הכל דאָס װאָס רעכנט זיך.
דער תנאי פון נאָכאנאנדיקע טעג
אלץ דאָס איז אױפן אופן װאָס די טעג קומען אײנס נאָך דאָס אנדערע אָן א הפסק. אױב עס פאלט אַרײַן א רײנער טאָג אין מיטן, אָן קײן שום פלוס, קומען מיר צוריק צו דער מחלוקת װאָס איז געבראכט געװאָרן פריער אינעם פרק. לױט בית הלל טוען די ראִיות פון בײדע זײַטן פון יענעם לײדיקן טאָג זיך נישט מצטרף זײַן צוזאמען צו מאכן די דאָזיקע טומאה, און בית שמאי האלטן אנדערש.
אזױ גיט אונדז די דריטע משנה דאָס פארטיקע בילד פון א זב גמור: דרײַ ראִיות, אין װאָסער סדר עס זאָל נישט זײַן, אױף נאָכאנאנדיקע טעג אָדער נעכט, מאכן דעם פולן דין, מיט זײַן גאנצער טומאה און מיט דער חיוב פון א קרבן.