עוקצין, פרק ב, משנה י. די משנה גייט ווײַטער אין דעם ענין פון פירות וואס וואקסן אין בלומענטעפ, און זי לערנט אונדז אז עס זײַנען דא כלים וואס מען באטראכט ווי דורכגעלעכערטע, אפילו מען האט קיינמאל נישט געמאכט קיין לאך אין זיי.
די הקדמה: צוויי סארטן עציץ
א קורצע דערמאנונג פון א כלל וואס מיר קענען פון די פריערדיקע מסכתות. אן עציץ נקוב, א טאפ מיט לעכער, ווערט גערעכנט ווי צוגעבונדן צו דער ערד, און דערפאר איז אלץ וואס וואקסט דארט מחובר לקרקע און קען נישט מקבל טומאה זײַן. אן עציץ שאינו נקוב, א טאפ אן קיין לעכער, איז תלוש, אפגעריסן פון דער ערד, און די פירות וואס זײַנען אינעווייניק קענען יא ווערן טמא.
כלים וואס זײַנען פון נאטור דורכגעלעכערט
די משנה הייבט אן: "כלי גללים", כלים געמאכט פון הארט געווארענעם מיסט פון בהמות, "וכלי אדמה", און כלים פון ערד וואס מען האט זיי קיינמאל נישט אויסגעברענט אין א הייסן אויוון, "שהשרשים יכולין לצאת בהן", אין וועלכע די ווארצלען קענען ארויסגיין דורך די ווענט. ווער נאר פלאנצט אין אזא כלי זעט עס: די ווארצלען הייבן אן זיך ארויסארבעטן דורך די זײַטן.
אויף אזעלכע כלים פסקט די משנה: "אינם מכשירין את הזרעים", זיי ברענגען נישט די זרעים וואס מען פלאנצט אין זיי צום מצב פון הכשר. און דאס איז אזוי אפילו אויב אין דעם פרטיכן פאל האט טאקע קיין ווארצל נישט דורכגעבראכן די וואנט. די זאך אליין וואס א ווארצל קען דורכגיין, ווײַזט אז דער כלי איז דורכגעלעכערט, און א דורכגעלעכערטער כלי האט דעם דין פון אן עציץ נקוב. דערפאר איז אלץ וואס וואקסט אין אים גערעכנט ווי צוגעבונדן צו דער ערד.
דער טאפ מיט א לאך
די משנה גייט ווײַטער: "עציץ נקוב אינו מכשיר את הזרעים", א טאפ מיט א לאך מאכט נישט אז די זרעים וואס וואקסן אין אים זאלן קענען ווערן טמא. ווײַל מען באטראכט דעם טאפ ווי איינס מיט דער ערד וואס איז אונטן, איז אלץ וואס וואקסט דארט מחובר לקרקע, און פירות וואס זײַנען מחובר קען די טומאה נישט דערגרייכן.
וואסער אין אזא טאפ
נאך א ענין איז ווערט מען זאל דא אכטונג געבן, און דאס איז וועגן דעם וואסער. ווען וואסער איז נאך פארבונדן מיט דער ערד און מען האט עס נישט אפגעשיידט, תלוש מן הקרקע, אזוי ווי וואסער וואס האט זיך געזאמלט אין א גרוב וואס מען האט אויסגעגראבן אין דער ערד, האט עס נישט קיין כח ווי מכשיר זרעים: עס וועט נישט מאכן די פירות ראוי צו טומאה. וואסער וואס שטייט אינעווייניק אין אן עציץ נקוב ווערט געפסקט מיט דעם זעלבן דין. ווײַל דער דורכגעלעכערטער טאפ אליין האט דעם דין פון דער ערד, איז דאס וואסער וואס שטייט אין אים נישט אנדערש ווי וואסער וואס ליגט אין א גרוב אין פעלד, און דערפאר איז עס אויך נישט מכשיר זרעים.
דער לימוד פון די משנה איז אלזא, אז די הלכה קוקט אויף וואס דער כלי איז באמת. א כלי פון גללים אדער א כלי פון נישט אויסגעברענטער ערד ווײַזט אפשר נישט קיין לאך פאר די אויגן, אבער ווײַל די ווארצלען גייען פרײַ דורך אים, געהערט ער צוזאמען מיט דעם עציץ נקוב, און זײַנע פירות בלײַבן געבונדן צו דער ערד.