טבול יום, פרק ג׳, משנה ו׳. די פראגע וואס גייט דורך דעם גאנצן פרק איז די פראגע פון חיבור, דהיינו פארבינדונג: ווען א טבול יום רירט אן איין פונקט פון א שפייז, צי באטראכטן מיר די שפייז ווי איין פארבונדענע גאנצקייט, אזוי אז דער גאנצער מאכל ווערט פסול, אדער האלטן מיר עס פאר באזונדערע שטיקלעך, אזוי אז נאר דער פונקט וואס ער האט טאקע אנגערירט ווערט אפגעטאן? אונזער משנה לייגט אן די דאזיגע פראגע אויף א געקאכטן מאכל.
דער פאל: "ירק של חולין שבישלו בשמן של תרומה" (א גרינס פון חולין וואס מען האט עס געקאכט אין בוימל פון תרומה). די גרינסן אליין זענען פשוטע חולין, נישט־געהייליגטע שפייז; דער גאנצער תרומה־מצב וואס דער מאכל האט קומט אינגאנצן פון דעם בוימל, וואס האט זיך אריינגעזאפט אין די גרינסן און קלעפט זיך אויך אן פון אויסן. איצט: "ונגע בו טבול יום", איינער וואס האט זיך היינט געטובלט און ווארט נאך אויף שקיעת החמה, לייגט זיין האנט אויף דעם מאכל אויף איין באשטימטן פלאץ.
אויף דעם פאל זענען פארצייכנט צוויי מסורות. די ערשטע ברענגט רבי אלעזר בן יהודה איש ברתותא, וואס דערציילט וואס ער האט מקובל געווען "משום רבי יהושע", א פסק וואס ער האט געהערט פון רבי יהושע: "פסל את כולה", דער גאנצער מאכל איז געווארן פסול. דער סברא איז, אז דאס בוימל צוזאמען מיט די גרינסן מאכן איין פארבונדענע מאסע, און דעריבער איז א נגיעה אין וועלכן טייל עס איז גערעכנט ווי א נגיעה אינעם גאנצן.
"רבי עקיבא אומר משמו: לא פסל אלא מקום מגעו". רבי עקיבא ברענגט אן פונעם זעלבן רבי יהושע פארקערט: בלויז דער פלאץ פון די נגיעה איז געווארן פסול. לויט זיין פארשטאנד רעכנט מען דאס נישט פאר איין איינהייטלעכן מאכל, נאר פאר א צאל באזונדערע גרינסן וואס ליגן איינס לעבן דאס אנדערע, און דעריבער האט דער טבול יום גארנישט פסול געמאכט אויסער דעם פלאץ וואו זיין האנט האט טאקע דערלאנגט.
אזוי אז די משנה האלט אויף צוויי נוסחאות פון רבי יהושע'ס פסק וועגן א חולין־גרינס וואס מען האט געקאכט אין תרומה־בוימל, און דער גאנצער מחלוקת דרייט זיך ארום איין פונקט: צי דאס בוימל בינדט צוזאמען דעם מאכל צו איין חפץ, אדער צי די שטיקלעך בלייבן על פי הלכה באזונדער איינס פונעם אנדערן.