טבול יום, פרק א', משנה ה'. די דאזיגע מסכתא רעדט וועגן א מענטש וואס האט זיך שוין געטובלט אין מקוה ביי טאג, אבער מוז נאך ווארטן ביז שקיעת החמה איידער זיין טהרה איז שלם. פריער אין פרק האבן מיר געלערנט אז די טומאה וואס אזא מענטש, א טבול יום, טראגט מיט זיך, איז אסאך שוואכער ווי די טומאה פון אנדערע טמאים. יעצט ווערט דער כלל אנגעווענדט אין א מעשה'דיגן פאל: קליינע קערנער און זאמען וואס קלעפן זיך צו דער קרוסטע פון א ברויט. אויב א טמא'ער מענטש לייגט זיין האנט אויף איינעם פון די זאמען, האט ער דערמיט אנגערירט דאס ברויט, אדער בלויז א באזונדערע זאך וואס ליגט זיך דארט? אלעס הענגט אין דעם צי דער זאמען רעכנט זיך פאר א שפייז, און דוקא אויף דער דאזיגער פראגע טיילן זיך די תנאים.
די משנה הייבט אן מיט זאכן וואס מען קען טאקע נישט עסן. "השעורה והכוסמת": גערשטן און שפעלץ, אבער נאר "בזמן שאינן קלופים", ווען די שאלעכצן זענען נאך נישט אראפגענומען געווארן. צו זיי ווערט צוגעלייגט "והטיאה והחלתית והאלום", דריי זייער הארטע סארטן וואס הייסן טיאה, חלתית און אלום. צו דער דאזיגער גרופע לייגט רבי יהודה נאך צו: "רבי יהודה אומר, אף אפונים שחורים", שווארצע בעבלעך געהערן אויך אהין.
אויף אלע די האלט רבי מאיר לקולא. די משנה זאגט אז זיי זענען "טהורים באב הטומאה", זיי בלייבן טהור אפילו ווען דער וואס האט זיי אנגערירט איז אן אב הטומאה, איינע פון די שווערסטע מדריגות פון טומאה בכלל, "ואין צורך לומר בטבול יום": דעם פאל פון א טבול יום דארף מען שוין אפילו נישט דערמאנען. אזוי שליסט די משנה: "דברי רבי מאיר". דער סברא איז פשוט. א זאך וואס קיינער וואלט נישט געגעסן, ווערט נישט אנגעזען אלס צוגעהאפט צום ברויט, זי איז נישט מחובר דערצו. דערפאר ברענגט א האנט פון אן אב הטומאה וואס ווערט געלייגט אויף אזא זאמען וואס ליגט אויף דער קרוסטע, קיין שום טומאה נישט אריין אין ברויט, און ווען דער וואס רירט אן איז בלויז א טבול יום, וואס זיין טומאה איז נאך לייכטער, דארף מען דאס שוין נישט אפילו טענען.
די חכמים זענען נישט מסכים: "וחכמים אומרים, טהורים בטבול יום וטמאים בכל הטומאות". לויט זיי איז די קולא נאר ביי א טבול יום אליין. ווען א טבול יום רירט אן די דאזיגע נישט עסבארע זאמען, בלייבט דאס ברויט אונטער זיי טהור. אבער ווען א מענטש מיט וואס פאר א צווייטע סארט טומאה רירט זיי אן, גייט די טומאה יא אריבער אויף דעם ברויט.
יעצט קומען זאכן וואס זענען טאקע יא שפייז. "השעורה והכוסמת בזמן שהם קלופים": גערשטן און שפעלץ ווען די שאלעכצן זענען שוין אראפגענומען. דערנאך "והחטה", א ווייץ קערנדל, און דא מאכט מען קיין חילוק נישט, "בין שהיא קלופה", אפגעשיילט, "בין שאינה קלופה", נישט אפגעשיילט. די רשימה גייט ווייטער, "והקצח והשומשום והפלפל", קצח, שומשום און פעפער, און רבי יהודה לייגט צו: "רבי יהודה אומר, אף אפונים לבנים", אויך ווייסע בעבלעך.
ביי זיי איז די הלכה פארקערט: "טמאים בטבול יום", און מען דארף שוין נישט אויסלייגן דעם דין "בכל הטומאות". זייענדיג אמת'ע עסן זאכן, ווערן די דאזיגע קערנער און זאמען אנגעזען אלס א טייל פון דעם זעלבן ברויט צו וואס זיי קלעפן. דערפאר גייט די טומאה אריין אין ברויט אפילו ווען דער וואס האט אנגערירט דעם זאמען איז נאר א טבול יום, און ווען דער וואס רירט אן טראגט איינע פון די שווערערע סארטן טומאה, איז דאס ברויט זיכער טמא, א מסקנא וואס די משנה לאזט אומגעזאגט.
דער למד פון דער משנה איז אז די פראגע פון חיבור הענגט אין דעם צי מען קען דאס עסן. א הארטער נישט אפגעשיילטער קערן, אדער א ביטערער נישט עסבארער זאמען, בלייבט א פרעמדע זאך וואס ליגט אויף דעם ברויט; אבער אן אפגעשיילטער קערן, א שומשום זאמען אדער א פעפער קערנדל ווערט א טייל פון דער שפייז אליין, און וואס נאר רירט עס אן, האט אנגערירט דאס ברויט.