טבול יום, פרק א', משנה ד'. די משנה גייט ווייטער אין דער סוגיא פון זאכן וואס זענען צוגעקלעפט צו א ברויט, צי מען רעכנט זיי אלס פארבונדן מיטן ברויט לענין טומאה. ווען עפעס איז צוגעהעפט צום ברויט און א טמא'נער מענטש רירט אן די צוגעקלעפטע זאך, הענגט אלעס אין דעם וויאזוי מיר טיילן איין די זאך: איז זי א טייל פון ברויט, האט די נגיעה דערגרייכט דאס ברויט; איז זי אבער אן אפגעטיילטע זאך, איז דאס ברויט בכלל נישט אנגערירט געווארן. דא רעכנט די משנה אויס די פעלער וואו די זאך בלייבט א זאך פאר זיך.
"הצרור שבכיכר" (דאס שטיינדל אין ברויט): א קליין שטיינדל וואס שטעקט אינעם ברויט אדער איז אנגעקלעפט אויף דער אויבערפלאך. "וגרגיר מלח גדול" (און א גרויס קערנדל זאלץ): א ריכטיג גרויס קערנדל זאלץ. "והתורמוס" (און דער תורמוס): יענער ביטערער באב, וואס איז פון אויסן אנגעקלעפט צו דער סקאָרינקע. "והחרחור יתר מכאצבע" (און דאס פארברענטע מער ווי א פינגער): א פארברענט שטיקל סקאָרינקע וואס איז דיקער ווי א פינגער-ברייט.
רבי יוסי גיט אן זיין אייגענעם קנה-המדה ביי דער פארברענטער סקאָרינקע: "כל שאינו נאכל עמו", אלעס וואס מען עסט נישט צוזאמען מיטן ברויט. לויט אים איז די מאס פון א פינגער-ברייט נישט דער עיקר. דער עיקר איז וואס דער פארברענטער טייל איז אזוי דיק, אז א מענטש וואלט דאס נישט געגעסן צוזאמען מיט זיין ברויט, און דאס אליין מאכט עס אויסנווייניג פון ברויט.
אויף אלע די זאכן פסק'נט די משנה "טהורים באב הטומאה": מען רעכנט זיי נישט אלס א טייל פון ברויט, און דערפאר, אפילו א אב הטומאה רירט אן דאס שטיינדל, דאס גרויסע קלומפ זאלץ, דעם תורמוס, אדער די דיקע פארברענטע סקאָרינקע, בלייבט דאס ברויט אליין טהור. נאר די צוגעקלעפטע זאך נעמט אן די טומאה, אבער נישט דאס ברויט.
די לעצטע ווערטער, "ואין צריך לומר בטבול יום", מיינען אז ביי א טבול יום דארף מען דאס בכלל נישט זאגן. א טבול יום טראגט א שוואכערע מדריגה פון טומאה ווי א אב הטומאה. אויב אפילו א נגיעה פון א אב הטומאה אין די זאכן לאזט דאס ברויט טהור, איז ודאי אז א נגיעה פון א טבול יום קען נישט מעביר זיין קיין טומאה אויפן ברויט.
דער לימוד פון דער משנה איז דעריבער די אנדערע זייט פון דער מטבע: א שטיינדל, א צו גרויס קלומפ זאלץ, א ביטערער תורמוס און א סקאָרינקע וואס איז צו דיק צו עסן מיטן ברויט, זענען אלע זאכן וואס א מענטש עסט נישט צוזאמען מיט זיין ברויט, און צוליב דעם באהאנדלט די הלכה זיי אלס אפגעטיילטע זאכן וואס ליגן אויפן ברויט, און נישט אלס א טייל פון אים.