תבול יום, פרק ב, משנה ב. דער פרק פארנעמט זיך מיטן דין פון משקין אין די הלכות טומאה: פליסיקייטן וואס גייען ארויס פון א מענטשנס גוף, און פליסיקייטן וואס א טמא'ער מענטש איז נוגע אין זיי. דער פרק האט זיך אנגעהויבן מיט דעם וואס מען לערנט אז ביי א תבול יום, דאס הייסט איינער וואס האט זיך שוין געטובל און ווארט נאר אויף נאכט, זענען די משקין וואס גייען ארויס פון אים און די משקין וואס ער איז נוגע אין זיי גלייך: ביידע קענען נישט מטמא זיין קיין זאך ווייטער. אונזער משנה קומט יעצט צו אלע אנדערע וואס זענען טמא, און פרעגט וואס איז ביי זיי דער דין.
די משנה זאגט: "ושאר כל הטמאים, בין קלים בין חמורים", אלע אנדערע מענטשן וואס זענען טמא, סיי אויב זייער טומאה איז א לייכטע און סיי אויב זי איז א חמורע, "המשקים היוצאים מהן כמשקין שהוא נוגע בהן". אויך דא ווערן די צוויי פעלער פארגליכן: די משקין וואס גייען ארויס פון אזא מענטשנס גוף האבן דעם זעלבן דין ווי די משקין וואס ער איז נוגע אין זיי מיט זיין גוף.
אבער דער גלייכער דין איז נישט די קולא וואס א תבול יום האט. אזוי זאגט די משנה: "אלו ואלו תחילה", סיי די פליסיקייט וואס גייט ארויס פון זיין גוף און סיי די משקין וואס זיין גוף איז נוגע אין זיי האבן דעם מדרגה וואס מען רופט תחילה, דאס מיינט א ראשון לטומאה, די ערשטע שטאפל אויף דער לייטער פון טומאה. אזא משקה איז ממש טמא, און ער האט די כח מטמא צו זיין וואס נאר ער טרעפט.
איין פאל אבער איז אויסגענומען, און די משנה גיט דאס אן: "חוץ מן המשקה שהוא אב הטומאה". איין סארט פליסיקייט גייט העכער פון דער מדרגה פון א ראשון און האט א פיל שווערערן דין לגמרי, נעמליך פון אן אב הטומאה. דאס רעדט זיך פון די זיבה פון א זב, וואס די תורה אליין גיט אים דירעקט אזא חמור'ן דין. נאך דעם וואס מען שטעלט אפ די דאזיקע יוצא מן הכלל, האט יעדע פליסיקייט וואס גייט ארויס פון א מענטש וואס איז טמא דעם דין פון א ראשון לטומאה און נישט מער, פונקט אזוי ווי די משקין וואס קומען אן צו א נגיעה מיט אים.