טבול יום, פרק ג׳, משנה א׳. די משנה נעמט זיך צו א פאס וואס איז א כלי חרס, א ליימענע כלי. ווען מען האט אויסגעברענט חרס אין אויוון, האט זיך גאנץ אפט געמאכט אז אין דער וואנט פון דער כלי זאל זיך אויסבילדן א בלאזל: א הוילע קעשענע וואס שטעקט אינעווייניק אין דער געדיכטקייט פון דער ליים.
אזא בלאזל קען צום סוף זיין דורכגעלעכערט אין צוויי ריכטונגען. איין לאך קען זיך עפענען אריין, אזוי אז דער פליסיגס וואס איז אנגעפילט אין דער כלי זיקערט אריין און פילט אן די קעשענע, און א צווייטע לאך קען זיך עפענען ארויס, וואס גיט דעם פליסיגס א וועג צו גיין גענצליך ארויס פון דער כלי. וואס די משנה קומט מברר צו זיין איז דאס: איז דער פליסיגס וואס רוט אין דער קעשענע איין זאך מיט דעם פליסיגס וואס איז אין דער פאס, אזוי אז א טומאה וואס דערגרייכט אים אין דער קעשענע ציט זיך אריבער אויף אלעס וואס איז אינעווייניק?
די צוויי לעכער איינס אנטקעגן דאס אנדערע
די משנה הייבט אן: "הבועה שבחבית שניקבה, בין מבפנים בין מבחוץ", א בלאזל אין א פאס וואס איז דורכגעלעכערט געווארן, סיי פון דער אינערליכער זייט און סיי פון דער אויסערליכער זייט, "בין מלמעלה בין מלמטה", סיי אויב די לעכער זענען הויך אויבן און סיי אויב זיי זענען נידער אונטן, "זה כנגד זה", אבי די צוויי שטייען איינס אנטקעגן דאס אנדערע אויף דער זעלבער הויך. אין אזא פאל, אויב א מענטש וואס איז אן אב הטומאה איז נוגע אין דעם פליסיגס דורך דער אויסערליכער לאך, איז דער דין "טמא באב הטומאה וטמא באהל המת". די טומאה גייט אריבער, און דער פליסיגס אין דער פאס ווערט טמא. און די זעלבע פאס ווערט אויכעט טמא אויב זי שטייט אונטער איין דאך צוזאמען מיט א מת.
די אינערליכע לאך אונטן און די אויסערליכע לאך אויבן
די משנה גייט ווייטער צו "הפנימי מלמטה והחיצון מלמעלה", א פאל וואו די לאך וואס קוקט אריין איז די נידערישערע פון די צוויי, און די לאך וואס קוקט ארויס איז די העכערע. אויך אין אזא סדר איז אן אב הטומאה וואס דערגרייכט דעם פליסיגס ביי דער אויסערליכער לאך נוגע אין פליסיגס וואס שטייט העכער ווי דער פלאץ וואו די קעשענע נעמט אריין פון דער כלי, און אזא פליסיגס רעכנט זיך צוגעהאנגען צו וואס איז אינעווייניק. דעריבער איז דער דין: "טמא באב הטומאה וטמא באהל המת". די טומאה וואס דער אב הטומאה איז מעביר פארשפרייט זיך אויף אלעס וואס די פאס האלט, און אויב די פאס געפינט זיך אונטער איין באדעקונג מיט א מת, ווערט אויך איר גאנצער אינהאלט טמא.
די אינערליכע לאך אויבן און די אויסערליכע לאך אונטן
עס בלייבט נאך איין סדר, "הפנימי מלמעלה והחיצון מלמטה": די לאך וואס פירט אריין אין דער כלי איז די אויבערשטע, און די לאך וואס פירט ארויס איז די אונטערשטע. איצט איז אן אב הטומאה וואס גרייכט צום פליסיגס ביי דער אויסערליכער לאך נוגע אין א פלאץ וואס שטייט נידעריקער ווי דער אָרט וואו די קעשענע איז פארבונדן מיט דער כלי. דערפאר בייט זיך דער דין: "טהור באב הטומאה". אזא נגיעה מאכט נישט טמא דאס וואס די פאס האלט. אבער די משנה לייגט צו "וטמא באהל המת". טומאת אהל ארבעט נישט דורך דעם וואס איין פליסיגס איז מעביר טומאה צו א צווייטן, און דעריבער איז אזא פאס, ווען זי איז באדעקט צוזאמען מיט א מת, טמא נישט אנדערש ווי יעדע אנדערע.
די דריי פעלער צוזאמען גיבן אונז א קלארע מאס. אלעס דרייט זיך ארום דעם וואו די אויסערליכע לאך שטייט אין פארגלייך צו דער אינערליכער. ווען דער פונקט וואו דער טמא מענטש איז נוגע איז אויף איין הויך מיט דער עפענונג אריין אין דער פאס, אדער העכער דערפון, איז דער פליסיגס דארטן איין זאך מיט דעם פליסיגס אינעווייניק און די טומאה גייט אריבער. ווען ער ליגט נידעריקער פון יענער עפענונג, בלייבט די נגיעה אינדרויסן, און די פאס בלייבט טהור.