תמיד, פרק ד', משנה ב'. אונדזער משנה, צוזאַמען מיט דער וואָס קומט נאָך איר, פֿירט אונדז שריט נאָך שריט דורך דעם צעטיילן פֿון דעם שעפּסל פֿון דעם תמיד, און ווי אַזוי יעדער חלק איז אַריבערגעגעבן געוואָרן אין די הענט פֿון די כהנים וואָס האָבן עס אַרויפֿגעטראָגן צום מזבח. מיר האָבן שוין געזען אין דער ערשטער משנה פֿון דריטן פרק, אַז זעקס כהנים האָבן דורכן גורל געוואונען די זכיה צו טראָגן די חלקים פֿון דעם תמיד ביזן כבש, איינער דעם קאָפּ, אַן אַנדערער די פֿיס, און אַזוי ווײַטער דורך דער גאַנצער רשימה. וואָס די משנה לייגט צו איז דאָס מעשהדיקע בילד: ווי אַזוי, בשעת דער אַרבעט אַליין, איז יעדער חלק אָנגעקומען צו דעם כהן וואָס עס האָט אים געהערט.
"לא היה שובר בו את הרגל" (מען האָט אים נישט צעבראָכן דעם פֿוס). איידער דאָס פֿעל איז אין גאַנצן אַראָפּגענומען געוואָרן, האָט דער כהן וואָס האָט געטאָן די אַרבעט נישט אָפּגעשניטן דעם הינטערשטן פֿוס פֿון דער בהמה. פֿאַרגלײַכט דאָס מיט אַ געוויינטלעכער שחיטה־שטוב, וווּ נאָכדעם וואָס די שחיטה איז געטאָן געוואָרן ווי עס דאַרף צו זײַן, מעג דער קצב אָפּשנײַדן אַ הינטערשטן פֿוס בשעת די הויט איז נאָך אויף אים, און אַרבעטן מיטן שטיק אַזוי ווי עס קומט. די עבודה אין בית המקדש איז געגאַנגען פּונקט פֿאַרקערט: קודם איז דאָס גאַנצע פֿעל אַראָפּ, און ערשט דערנאָך האָט מען צעטיילט די אברים איינער פֿון צווייטן. דעריבער איז דער הינטערשטער פֿוס בײַ דעם פּונקט געבליבן אויף זײַן אָרט.
וואָס האָט מען יאָ געטאָן אויף דעם אָרט? "אלא נוקבו מתוך ארכובו ותולהו" (נאָר מען מאַכט אַ לאָך אין דעם געלענק און מען הענגט אים אויף). מען האָט געמאַכט אַ לאָך דורך דעם געלענק פֿון דעם הינטערשטן פֿוס, פֿון איין זײַט צו דער אַנדערער, און מיט יענעם לאָך האָט מען אויפֿגעהאָנגען די בהמה אויף די האָקן וואָס דער דריטער פרק האָט אונדז באַשריבן, די האָקן וואָס זײַנען געווען אײַנגעשטעלט אין די נידעריקע זײַלן וואָס זײַנען געשטאַנען אין דעם אָרט וווּ מען האָט געשאָכטן. דאָרט איז דאָס שעפּסל געהאַנגען, מיטן קאָפּ אַראָפּ צו דער ערד.
מען הייבט אָן אַראָפּנעמען דאָס פֿעל
"היה מפשיט ויורד עד שהוא מגיע לחזה" (ער האָט אָפּגעשונדן און אַראָפּגעגאַנגען ביז ער איז געקומען צו דער ברוסט). בשעת דאָס שעפּסל איז דאָרט געהאַנגען, האָט דער כהן געשונדן דאָס פֿעל אַוועק פֿון דעם פֿלייש, אַראָפּגייענדיק פֿון דער זײַט פֿון דעם עק ביז ער איז אָנגעקומען צו דער הויט וואָס האָט געדעקט די ברוסט.
"הגיע לחזה, חתך את הראש" (איז ער אָנגעקומען צו דער ברוסט, האָט ער אָפּגעשניטן דעם קאָפּ). ווען ער איז דערגאַנגען צו דער ברוסט, האָט ער אָפּגעשטעלט דאָס שינדן און אָפּגעשניטן דעם קאָפּ. "ונתנו למי שזכה בו" (און ער האָט אים געגעבן דעם וואָס האָט אין אים געוואונען). ער האָט איבערגעגעבן דעם קאָפּ צו דעם כהן וואָס האָט געוואונען דאָס רעכט אים צו טראָגן.
"חתך את הכרעיים" (ער האָט אָפּגעשניטן די פֿיס). דערנאָך האָט ער אָפּגעשניטן אַלע פֿיר אונטערשטע פֿיס בײַם קני־געלענק, "ונתנן למי שזכה בהן" (און ער האָט זיי געגעבן דעם וואָס האָט אין זיי געוואונען), און איבערגעגעבן צו דעם כהן וואָס דאָס איז געווען זײַן חלק אינעם גורל.
"מירק את ההפשט" (ער האָט פֿאַרענדיקט דאָס שינדן). דאַן האָט ער דערענדיקט דאָס אַראָפּנעמען פֿון פֿעל, ווײַטער פֿון דער ברוסט אַרויף ביזן האַלדז, אַזוי אַז דאָס פֿעל איז שוין געווען אין גאַנצן אַראָפּ.
דאָס האַרץ און זײַן בלוט
"קרע את הלב והוציא את דמו" (ער האָט אויפֿגעריסן דאָס האַרץ און אַרויסגעלאָזט זײַן בלוט). ער האָט אויפֿגעשפּאָלטן דאָס האַרץ און אַרויסגעלאָזט דאָס בלוט וואָס איז געווען אינעווייניק. פֿאַרוואָס איז דאָס נייטיק געווען? יענץ בלוט האָט נישט געהאַט קיין אָרט אויפֿן מזבח. ווען די בהמה איז געשאָכטן געוואָרן, איז דאָס בלוט וואָס איז געלאָפֿן פֿון האַלדז אויפֿגענומען געוואָרן אין אַ כלי, פּונקט ווי די עבודה פֿאָדערט. אָבער אַ טייל פֿון דעם בלוט איז בכלל קיינמאָל נישט אַרויס פֿון גוף; עס איז געבליבן אינעווייניק אין האַרצן. אַ בלוט וואָס איז קיינמאָל נישט אײַנגעזאַמלט געוואָרן אין אַ כלי האָט נישט דעם דין פֿון בלוט וואָס טויג פֿאַרן מזבח, און צוליב דעם האָט מען עס געמוזט אַרויסלאָזן.
אבר נאָך אבר
"חתך את הידיים ונתנן למי שזכה בהן" (ער האָט אָפּגעשניטן די פֿאָדערשטע פֿיס און זיי געגעבן דעם וואָס האָט אין זיי געוואונען). ער האָט אָפּגעשניטן די צוויי פֿאָדערשטע פֿיס און זיי איבערגעגעבן צו דעם כהן וואָס האָט זיי געוואונען.
"עלה לרגל הימנית, חתכה ונתנה למי שזכה בה" (ער איז אַרויף צום רעכטן הינטערשטן פֿוס, האָט אים אָפּגעשניטן און געגעבן דעם וואָס האָט אין אים געוואונען). ער איז אַריבער צום רעכטן הינטערשטן פֿוס, האָט אים אָפּגעשניטן, און אויך איבערגעגעבן צו דעם כהן וואָס דאָס איז געווען זײַן חלק. "ושתי ביצים עמה" (און די צוויי ביצים מיט אים). די צוויי ביצים זײַנען נאָך געווען צוגעטשעפּעט צו יענעם הינטערשטן פֿוס, און זײַנען אַרויף צוזאַמען מיט אים.
"קרעו ונמצא כולו גלוי לפניו" (ער האָט אים אויפֿגעריסן און עס איז אַלץ געלעגן אַנטפּלעקט פֿאַר אים). דערנאָך האָט ער אויפֿגעשפּאָלטן די בהמה, געשניטן דורכן פֿלייש איבער די ריפּן און דעם בויך, אַזוי אַז דאָס גאַנצע אינעווייניקסטע פֿון דעם שעפּסל איז געלעגן אָפֿן פֿאַר אים.
"נטל את הפדר ונתנו על בית שחיטת הראש מלמעלה" (ער האָט גענומען דעם חלב און אים אַרויפֿגעלייגט אויפֿן אָרט פֿון דער שחיטה פֿון קאָפּ, פֿון אויבן). ער האָט גענומען דעם בלאַט פֿעטס וואָס ליגט איבערן מאָגן און די געדערעם, האָט עס אָפּגעטשעפּעט און אויסגעשפּרייט איבערן קאָפּ, צודעקנדיק פֿון אויבן פּונקט דאָס אָרט וווּ דאָס מעסער איז דורכגעגאַנגען. אויפֿן האַלדז פֿון יענעם קאָפּ איז געווען די אָפֿענע וווּנד פֿון דער שחיטה, פֿאַרפֿלעקט מיט בלוט, און עס איז געהאַלטן געוואָרן פֿאַר מער בכבודיק און דרך ארץ עס צוצודעקן מיטן חלב בשעת מען טראָגט דעם קאָפּ אַרויף צום מזבח.
די אינגעווייד און דאָס אָפּשווענקען
"נטל את הקרביים ונתנם למי שזכה בהן" (ער האָט גענומען די אינגעווייד און זיי געגעבן דעם וואָס האָט אין זיי געוואונען). ער האָט גענומען די אינגעווייד און זיי געגעבן צו דעם כהן וואָס האָט זיי געוואונען. אָבער פֿריִער האָט מען זיי געמוזט אויסשווענקען. די געדערעם זײַנען דער דורכגאַנג פֿון דער בהמהס עסן, און וואָס דאָס שעפּסל האָט געגעסן איידער מען האָט עס געשאָכטן איז נאָך געווען אינעווייניק. אַזאַ זאַך האָט מען נישט געטאָרט ברענגען פֿאַר השם אויפֿן מזבח, און דעריבער האָט מען די אינגעווייד גערייניקט איידער מען האָט זיי מקריב געווען.
"והקרס מדיחין אותה בבית המדיחין" (און דעם מאָגן שווענקט מען אָפּ אין בית המדיחין). וואָס שייך דעם מאָגן, האָט מען אים אָפּגעשווענקט אין בית המדיחין, אַ קאַמער וואָס איז געשטאַנען אויף דער דרומדיקער זײַט פֿון דער עזרה אין בית המקדש. "כל צורכו" (אַזוי פֿיל ווי נייטיק). דאָרט האָט מען אים געוואַשן אַזוי לאַנג ווי מען האָט געדאַרפֿט, ביז עס איז אין אים נישט געבליבן קיין שום שמוץ.
"והקרביים מדיחין אותן שלוש פעמים במיעוטן" (און די געדערעם שווענקט מען אָפּ דרײַ מאָל, לכל הפחות). די געדערעם אַליין זײַנען שמאָל, און זיי אָפּצורייניקן איז אַ סך שווערער אַן אַרבעט, דעריבער האָט מען פֿאַר זיי געדאַרפֿט אַ מינימום פֿון דרײַ באַזונדערע שווענקונגען. וווּ האָט מען דאָס געטאָן? "על שולחנות של שיש שבין העמודים" (אויף די מירמלנע טישן וואָס צווישן די זײַלן): אויף די מירמלנע טישן וואָס זײַנען געשטאַנען צווישן די נידעריקע זײַלן אין דעם אָרט פֿון דער שחיטה.