טהרות, פרק ה', משנה ז'. אונזער פרק גייט דורך פאַלן פון ספק טומאה, און די משנה שטעלט אַװעק עטלעכע פון זיי איינער לעבן דעם אַנדערן: אַ מענטש װאָס זיצט אָדער שלאָפט אין דער אָפענער גאַס, אױסגעשטעלט צו װעמען נאָר עס טרעפט זיך פאַרבײַצוגיין, און דערנאָך דאַרף ער אױסרעכענען װאָס איז זײַן מצב. די משנה ברענגט דרײַ באַזונדערע פאַלן, און יעדער איינער װערט אױסגעפסקנט לױט אַן אַנדער כלל.
דער ערשטער פאַל: "מי שישב ברשות הרבים ובא אחד ודרס על בגדיו, או שרקק ונגע ברוקו". אַ מענטש זיצט אין אַ רשות הרבים. עמיצער גייט פאַרבײַ און טרעט אױף זײַנע קליידער, אָדער עמיצער שפּײַט און ער קומט אָן צו רירן דעם רוק (דעם שפּײַעכץ). צװיי פאַרשידענע פאַלן, און די משנה פסקנט זיי אַנדערש.
װעגן דעם רוק: "על רוקו שורפין את התרומה". תרומה װאָס דער מענטש האָט אָנגערירט װערט פאַרברענט. הגם מיר װייסן בכלל נישט װעמענס רוק דאָס איז און װאָס פאַר אַ מצב יענער מענטש האָט געהאַט, איז מען בײַ רוק מחמיר. נאָך פריער, אין פאַרגאַנגענעם פרק, האָבן מיר געלערנט אַ רשימה פון ספק פאַלן װאו די הלכה איז לחומרא, און אַ ספק רוק װאָס מען פינדט אין אַ רשות הרבים איז איינער פון זיי, װײַל דער רוק פון אַ זב איז מטמא.
װעגן די קליידער: "על בגדיו הולכין אחר הרוב". דאָ נעמען מיר נישט אױטאָמאַטיש דעם ערגסטן פאַל; מיר גייען נאָך דעם רוב. פון װעמען באַשטייט די באַפעלקערונג פון דער שטאָט? אױב דער רוב זײַנען זבים און זבות, האַלטן מיר אַז דער װאָס האָט געטראָטן אױף די קליידער איז געװען איינער פון זיי, און דאָס בגד איז טמא מדרס. אױב דער רוב זײַנען טהורים, בלײַבט דאָס בגד טהור.
דער צװייטער פאַל: "ישן ברשות הרבים ועמד". אַ מענטש האָט זיך אײַנגעשלאָפן אין אַ רשות הרבים און דערנאָך אױפגעשטאַנען. ער האָט קיין שום ידיעה נישט: ער װייסט נישט צי עמיצער האָט אױף אים געטראָטן, זיך אָנגעשפּאַרט אױף אים אָדער איבער אים דורכגעגאַנגען בשעת ער האָט געשלאָפן. װי אַזױ פסקט ער אױף זיך אַליין? "כליו טמאין מדרס, דברי רבי מאיר". רבי מאיר האַלט אַז זײַנע קליידער זײַנען טמא מדרס, װײַל אין אַ רשות הרבים קען מען אָננעמען אַז עמיצער האָט זיך אָנגערירט אין אַ שלאָפנדיקן מענטש װאָס ליגט אין װעג. "וחכמים מטהרין". די חכמים זײַנען מיקל און זאָגן אַז ער איז טהור, װײַל דאָס איז אַ ספק טומאה װאָס איז אױפגעקומען אין רשות הרבים, און דער כלל איז אַז ספק טומאה ברשות הרבים איז טהור.
דער דריטער פאַל דרייט די צװיי דעות איבער, און דאָס איז װאָס מאַכט אים אַזױ לערנעװדיק. "נגע באחד בלילה ואינו ידוע אם חי אם מת". אַ מענטש איז אָנגעקומען אױף עמיצן װאָס ליגט אין אַ רשות הרבים בײַ נאַכט און האָט זיך אָנגערירט אין אים, אָן קיין רעדן און אָן קיין שום װעג צו װיסן צי יענער איז געװען לעבעדיק און שלאָפט טיף אָדער איז שױן געװען אַ מת. "ובשחר עמד ומצאו מת". װען עס איז געװאָרן פרימאָרגן, האָט ער אים געפונען טױט. הייסט עס אַז ער האָט זיך אָנגערירט אין אַ גוף װאָס איז אפשר יאָ און אפשר נישט געװען אַ מת בשעת דער נגיעה. "רבי מאיר מטהר, וחכמים מטמאין".
צװיי כללים װאָס מיר האָבן שױן געלערנט שטױסן זיך דאָ אָן איינער אין דעם אַנדערן. רבי מאיר פסקט אַז דער מענטש איז טהור װײַל דער גאַנצער ספק האָט זיך אָפגעשפּילט אין רשות הרבים, און ספק טומאה ברשות הרבים איז לקולא, טהור. די חכמים פסקן אַז ער איז טמא לױט אַן אַנדער כלל: "שכל הטומאות כשעת מציאתן". יעדער טומאה װערט געמאָסטן לױט דעם מאָמענט װען מיר האָבן זי געפונען. מיר בױען נישט אױס צוריק אַ געשיכטע און זאָגן אַז פריער איז אפשר געװען אַנדערש. דאָס איז דער זעלבער כלל װאָס מיר האָבן געטראָפן אַ סך מאָל אין פאַרגאַנגענעם פרק: דער קרוג איז יעצט פאַרמאַכט, האַלטן מיר נישט אַז ער איז פריער געשטאַנען אָפן; דער חפץ איז געפונען געװאָרן דאָ, זאָגן מיר נישט אַז ער איז פריער געלעגן אין אַן אַנדער אָרט. װי מיר האָבן געפונען, אַזױ נעמען מיר אָן, ביז מיר האָבן אַ ראיה אױף אַנדערש. דאָ האָט מען דעם מענטש געפונען טױט אין דער פרי, האַלטן מיר אַז ער איז געװען טױט בשעת מען האָט זיך אָנגערירט אין אים.
עס איז דאָ איין שינוי װאו די חכמים ציען זיך צוריק. נעמט אַ פאַל אַז מען האָט דעם מענטש געזען לעבעדיק בײַ אײַננאַכטן, און ערשט דערנאָך, אין מיטן דער נאַכט, האָט זיך עמיצער אָנגערירט אין אים אָן צו װיסן צי ער לעבט נאָך, און בײַ טאָגס האָט מען אים געפונען טױט. אין דעם פאַל זײַנען די חכמים מודה צו רבי מאיר און פסקן אַז דער נוגע איז טהור, װײַל דאָ האָבן מיר אַ חזקה פון פריער אַז ער איז געװען אַ לעבעדיקער מענטש, אױף װאָס מען קען זיך פאַרלאָזן.
און די הלכה אין אונזער משנה איז װי די חכמים.