טהרות, פרק י׳, משנה ו׳. דער פרק האַנדלט זיך די גאַנצע צײַט וועגן ווײַנטרויבן, וויין און דער וויין־קעלטער, און וועגן די וועגן ווי אַזוי אַ משקה קען אַרײַנטראָגן טומאה אין דעם וויין. אונדזער משנה פֿאַרענדיקט מיט אַ פֿאַל פֿון אַ ספק: עפּעס קליינס וואָס מ׳האָט נישט באַמערקט, קען זײַן אַז ס׳איז אַרײַנגעפֿאַלן אין וויין, און קען זײַן אַז נישט.
דער פֿאַל
זאָגט די משנה: "מי שהיה עומד ומדבר על שפת הבור", אַ מענטש איז געשטאַנען און גערעדט בײַם ראַנד פֿון דער וויין־גרוב. דער ברטנורא איז מסביר אַז די גרוב איז אויסגעמויערט מיט גיפּס, און אַ פֿאַרגיפּסטע גרוב איז אַליין נישט מקבל טומאה, אַזוי אַז די שאלה איז נאָר וועגן דעם וויין וואָס זאַמלט זיך אָן אין איר.
"וניתזה צינורא מפיו", און בשעת ער האָט גערעדט איז אַרויסגעשפּריצט אַ טראָפּן שפּײַ פֿון זײַן מויל. אויב דער מענטש איז טמא, טראָגט זײַן שפּײַ מיט זיך טומאה. וואָלטן מיר געזען אַז עס איז אַרײַנגעפֿאַלן אין די ווײַנטרויבן, וואָלט די זאַך געווען קלאָר: דער וויין וואָלט געווען טמא. וואָלטן מיר געזען אַז עס איז געפֿאַלן אינדרויסן פֿון דער גרוב, וואָלט אויך געווען קלאָר אַז דער וויין בלײַבט טהור.
דער פסק
אָבער אונדזער פֿאַל איז נישט דאָס און נישט יענץ. "ספק הגיע לבור, ספק לא הגיע", ס׳איז אַן אמתער ספק צי דער שפּײַ איז דערגאַנגען צו דער גרוב אָדער נישט. און די משנה פסקנט: "ספיקו טהור", אין אַזאַ פֿאַל פֿון ספק איז דער וויין טהור. מיר נעמען אָן אַז מסתמא האָט דער שפּײַ געטראָפֿן אין דעם אויסערן ראַנד פֿון דער גרוב, און נישט אַרײַנגעפֿלויגן אין דעם וויין אַליין.
אַ שטילער סוף צום פרק, און אַ דערמאָנונג ווי אַזוי די הלכות פֿון טומאה און טהרה באַהאַנדלען אַ ספק: וווּ ס׳איז נישט פֿעסטגעשטעלט געוואָרן קיין זיכערע זאַך, גייען מיר נישט זוכן קיין טומאה.