מיר הייבן יעצט אן דעם זיבעטן פרק פון מסכת סנהדרין, פרק ז' משנה א'. מיר וועלן ווייטער לערנען די פארשידענע וועגן ווי אזוי א בית דין מעג פאראורטיילן א מענטש צום טויט לויט זיין זינד, אזוי ווי די תורה האט באשטימט. וועגן סקילה האבן מיר שוין פריער געלערנט. אונזער משנה רעכנט אויס די ארבע מיתות, און דער יסוד פון דעם שמועס דערין איז געבויט אויף מדרש, ווי מען וועט זען אין פרק ט' משנה ג' פאר ווער עס קוקט דארט אריין.
די נפקא מינה אינעם סדר פון חומרא:
למעשה, איז די נפקא מינה אז אויב א מענטש איז נתחייב געווארן אין צוויי מיתות פאר פארשידענע עבירות, וואס זייערע עונשים זענען אנדערש, ווערט ער נידון מיט די מערסט חמור'דיגע פון די צוויי. פון דא זעט מען די וויכטיגקייט צו וויסן וועלכע מיתה איז מער חמור.
א קולא אינעם פארקערטן ריכטונג:
עס איז פאראן א קולא אינעם פארקערטן ריכטונג: אויב די נידונים זענען זיך צונויפגעמישט איינער אינעם אנדערן, און עס איז נישט באוואוסט ווער פון זיי איז נתחייב געווארן סקילה און ווער חנק, ווערן ביידע נידון מיט די קלה פון די צוויי, ווייל מען דארף נישט מחמיר זיין אויף א מענטש מער וויפיל עס קומט אים, כל זמן די זאך איז נישט קלאר אויף א זיכערקייט.
א דיוק אין לשון המשנה:
עס שטייט "ארבע מיתות נמסרו לבית דין" - ארבע וועגן פון הוצאה להורג וואס א בית דין איז באפולמעכטיגט אויסצופירן, פיר און נישט קיין אנדערע סארט. פון דא דרינגט מען ארויס צוויי נקודות:
בית דין: צו זיי זענען איבערגעגעבן געווארן בלויז ארבע מיתות, און זיי האבן נישט קיין אנדערע אפציעס.
מלך ישראל: א מלך ישראל האט אויך די סמכות אומצוברענגען, אבער ער האט בלויז סייף - דאס הייסט הרג דורך אפהאקן דעם קאפ, און דאס איז זיין איינציגסטע מעגליכקייט.
די משנה פירט אויס און זאגט "זו מצות הנסקלין" - דאס הייסט, אלעס וואס איז אויסגערעכנט געווארן באריכות אינעם פריערדיגן פרק איז דער סדר וויאזוי מ'פירט אויס די סקילה, וואס איז אזוי ווי רגימה מיט אבנים, ווי מיר האבן געזען פריער.
פון דא וועלן מיר ווייטער גיין אין די קומענדיגע משניות און ברייטער שמועסן וועגן די איבעריגע אופנים און דעם סדר וויאזוי זיי ווערן אויסגעפירט.