פרה, פרק ט׳, משנה ט׳. דער פרק ציילט אויס די פֿאַרשידענע וועגן וויאַזוי מי חטאת, דאָס וואַסער וואָס מען ריכט צו מיט דעם אפר פון דער פרה אדומה, קען ווערן קאַליע, און פרעגט וואָסער טומאה די קאַליע געוואָרענע מישונג טראָגט נאָך אין זיך. אונדזער משנה ברענגט אַ פאַל וואו דער אפר איז געווען אין גאַנצן כשר, אָבער דאָס וואַסער אונטן איז נישט געווען טויגלעך.
די משנה הייבט אָן מיט "אפר כשר שנתנו", כשר'ער אפר וואָס מען האָט אַרויפֿגעלייגט, "על גבי המים", אויף וואַסער, "שאינן ראויין לקדש", וואַסער וואָס איז נישט טויגלעך פאַר דער מעשה קידוש. אויף אַזאַ מישונג פסק'נט די משנה: "מטמאין את הטהור לתרומה", זי איז מטמא דעם וואָס זיין טהרה גייט בלויז ביז דעם מדרגה פון תרומה, און דאָס איז "בידיו ובגופו", סײַ אויב די נגיעה איז געווען מיט זיינע הענט, סײַ מיט זיין גוף. אָבער וואָס שייך "את הטהור לחטאת", איינער וואָס האַלט זיך אין דער טהרה וואָס מען פאָדערט פאַר חטאת, איז דער פסק "לא בידיו ולא בגופו": קיין טומאה קומט נישט אויף אים, נישט דורך זיינע הענט און נישט דורך זיין גוף.
דער כלל וואָס ליגט הינטער דעם פסק
צום מקדש זיין דאָס וואַסער דאַרף מען האָבן וואַסער וואָס איז טויגלעך פאַר דעם, און דאָ האָט מען צוגעלייגט דעם אפר צו וואַסער וואָס קען נישט דינען דערצו, אַזוי אַז גאָרנישט ברויכבאַר פאַר הזיה איז נישט אַרויסגעקומען. אָבער דער פסול הייבט נישט אויף די טומאה וואָס ליגט אין מי חטאת אַליין. עכט'ע מי חטאת זענען מטמא ווען זיי רירן אָן אַ מענטש אָדער אַ כלי, אַפילו אין אַ שיעור קלענער ווי וואָס מען דאַרף פאַר הזיה, און דאָך רירן זיי אין גאַנצן נישט אָן דעם וואָס האַלט די טהרה וואָס חטאת פאָדערט. וואַסער וואָס איז געוואָרן פסול בלייבט פונקט מיט דער זעלבער מהות.
די צוויי מענטשן אין דער משנה
איינער וואָס איז טהור בלויז אין דער מדרגה וואָס מען פאָדערט פאַר תרומה ווערט דעריבער טמא פון דער מישונג, סײַ אויב זי איז אָנגעקומען צו זיינע הענט, סײַ אויב זי האָט אָנגערירט זיין גוף, און ער מאַכט ווייטער טמא די תרומה.
איינער אָבער וואָס איז טהור אין דער מדרגה וואָס מען פאָדערט פאַר חטאת, ווערט אין גאַנצן נישט נוגע. נישט אַ נגיעה מיט זיינע הענט און נישט אַ נגיעה מיט זיין גוף מאַכט אים טמא.
דער לימוד פון דער משנה איז, אַז אַ חסרון אין דער צוריכטונג פון מי חטאת נעמט אַוועק זייער כשרות פאַר הזיה, אָבער לאָזט זייער טומאה שטיין מיט פֿול קראַפט, און אַז די העכערע טהרה פון חטאת בלייבט אַ פֿולשטענדיקער שילד דערקעגן.