פרה, פרק י"ב, משנה ט. די לעצטע משניות פון דעם פרק באהאנדלען דעם דין פון חיבור, פארבינדונג: ווען ווערן צוויי חלקים פון א זאך אנגעזען ווי איין גאנצע זאך? די פראגע האט צוויי באזונדערע נפקאות, און זיי גיבן נישט אלעמאל דעם זעלבן ענטפער. פאראן א חיבור לענין טומאה, הייסט עס אז א טומאה וואס דערגרייכט איין חלק פארשפרייט זיך אויכעט אויפן צווייטן, און פאראן א חיבור לענין הזאה, דאס שפריצן פון די מי חטאת, הייסט עס אז א שפריצונג אויף איין חלק מטהר די גאנצע זאך. אונזער משנה רעכנט אויס א ריי זאכן וואס זענען א חיבור פארן ערשטן ענין, אָבער נישט פארן צווייטן.
די רשימה
"הצלים שבקנתל" (די קאשיקעס אויפן זאָטל): א קנתל איז דער הילצערנער טראָג-ראם וואס מען בינדט אויף א חמור'ס רוקן, און די צלים זענען די קאשיקעס וואס הענגען דערפון, איינע אויף יעדן זייט.
"והמטה של תרבל" (דאס בעטל פון א דרעשער): דער ראם אויף וועלכן דער ארבעטער זיצט אדער ליגט בשעת ער דרעשט.
"וקרן של כליבא" (די האָרן פון א כליבא): דאס עק-שטיקל פון א כליבא, די בעט וואס מען טראגט מיט איר א מת ביי א לוויה.
"וקרנין של יוצאי דרכים" (די הערנער פון וועגפארער): די הערנער וואס וועגפארער טראגן מיט זיך, מיט וועלכע זיי שעפן וואסער און טרינקען דערפון.
"ושלשלת המפתחות" (די קייט פון די שליסלען): די קייט אויף וועלכער מען שטעלט אויף די שליסלען.
"ושלל הכובסים" (די לויזע נעטן פון די וועשערס): די לויזע צונויפנעטן וואס די וועשערס מאכן אריין.
"והבגד שהוא תפור בכלאים" (א בגד וואס איז צונויפגענעט מיט כלאים): א בגד וואס זיינע שטיקער זענען צוגענעט איינס צום צווייטן מיט כלאים, וואל און פלאקס צוזאמען.
דער דין
אויף אלע די זאכן זאגט די משנה: "חיבור לטומאה ואינו חיבור להזאה". זיי זענען א חיבור לענין טומאה, אזוי אז אויב איין חלק ווערט מקבל טומאה ווערן די אנדערע חלקים אויכעט טמא צוזאמען מיט אים, פונקט ווייל מען זעט זיי אן ווי פארבונדן. אָבער זיי זענען נישט קיין חיבור לענין הזאה. עס איז נישט גענוג צו שפריצן די מי חטאת אויף איין חלק און האלטן אז די גאנצע זאך איז שוין מטוהר; יעדער חלק דארף באקומען די הזאה בכדי צו ווערן טהור.
די משנה לערנט אונז דא אן אויסגעמאסטענעם חילוק. די פארבינדונגען זענען לויז גענוג אז זיי מאכן נישט פון די שטיקער איין אמת'ן כלי לענין טהרה, אָבער זיי זענען דאך אמת'דיג גענוג אז די טומאה גייט דורך זיי פריי אריבער. וואו עס גייט אין טומאה איז די תורה מחמיר און האלט די שטיקער פאר איינס; וואו עס גייט אין ארויסנעמען די טומאה מוז די הזאה דערגרייכן יעדן חלק פאר זיך.