פרה, פרק ז', משנה ד'. דער פרק האנדלט וועגן דער מלאכה וואס פסלט די מים וואס מען גרייט צו פאר דער פרה אדומה. צווישן דעם מילוי פונעם וואסער און צווישן דעם קידוש, ווען מען טוט אריין דעם אפר, טאר דער וואס איז דערמיט פארנומען זיך נישט אפקערן צו אן אנדער ארבעט. צוויי כללים פירן דורך די גאנצע משנה: א מלאכה פסלט בלויז דאס וואסער פון דעם וואס טוט זי, און נאכדעם וואס דאס וואסער איז שוין מקודש געווארן, קען א שפעטערדיקע מלאכה שוין גארנישט שאטן. אונזער משנה נעמט די דאזיקע כללים און שטעלט זיי אן ביי צוויי מענטשן וואס טוען איינער דעם אנדערן א טובה, און די אויספירן טוישן זיך לויט וועלכע טובה קומט פריער.
די פיר פאלן
פיר פארבייטן ווערן דא געברענגט. "קדש לי", טו אריין דעם אפר אין מיין וואסער, "ואקדש לך", און איך וועל טאן דאס זעלבע פאר דיינעם: "הראשון כשר", נאר דער פריערדיקער פון די צוויי האלט זיך. "מלא לי", שעפ אן וואסער פאר מיר, "ואמלא לך", און איך וועל אנשעפן פאר דיר: "האחרון כשר", און דא איז פונקט פארקערט, דער שפעטערדיקער בלייבט באשטיין. "קדש לי ואמלא לך", טו אריין דעם אפר אין מיינעם און איך וועל אנשעפן פאר דיר: "שניהם כשרין", און גארנישט גייט פארלוירן. "מלא לי ואקדש לך", שעפ אן פאר מיר און איך וועל אריינטאן דעם אפר אין דיינעם: "שניהם פסולין", און ביידע ווערן קאליע.
מקדש זיי מיינעם און איך וועל מקדש זיין דיינעם
שטעל זיך פאר צוויי מענטשן, יעדער האט אנגעשעפט וואסער פאר זיין אייגענעם קידוש, און איינער לייגט פאר א פארבייט פון טובות. דער ערשטער קידוש איז כשר: אין דער מינוט וואס זיין חבר טוט אריין דעם אפר אין זיין וואסער, האט יענער חבר נאך גארנישט קיין מלאכה געטאן, און אז דאס וואסער איז שוין מקודש געווארן, קען וואס נאר עס קומט נאכדעם שוין נישט אנרירן. אבער דער צווייטער קידוש איז פסול. דער מאן וואס זיין וואסער איז ערשט מקודש געווארן טוט איצט די מלאכה פון מקדש זיין דאס וואסער פון זיין חבר, און ער טוט עס בשעת זיין אייגן וואסער ווארט נאך אויפן קידוש. אזוי איז יענעמס וואסער פארדארבן געווארן דורך דער ארבעט פון זיין אייגענעם בעל הבית, נאך פאר זיין קידוש.
שעפ אן פאר מיר און איך וועל אנשעפן פאר דיר
דא איז די סדר פון כשרות פארקערט, און דער לעצטער איז דער כשרער. דאס וואסער וואס איז פריער אנגעשעפט געווארן איז פסול, ווייל זיין בעל הבית איז דערנאך געגאנגען אנשעפן וואסער פאר זיין חבר, א מלאכה וואס איז געטאן געווארן אין דער צייט צווישן דעם מילוי פון זיין אייגן וואסער און זיין קידוש. דאס וואסער וואס איז שפעטער אנגעשעפט געווארן האט נישט קיין אזא חסרון, ווייל זיין בעל הבית האט גארנישט געטאן אין דעם שפאלט צווישן זיין מילוי און זיין קידוש.
מקדש זיי מיינעם און איך וועל אנשעפן פאר דיר
אין דעם סדר זענען ביידע כשר. דער קידוש איז גוט, ווייל דער בעל הבית האט זיין מלאכה, דאס אנשעפן פאר זיין חבר, ערשט געטאן דערנאך, און א מלאכה נאכן קידוש שאדט נישט. און דאס וואסער וואס איז אנגעשעפט געווארן נאך יענעם קידוש איז אויך גוט, ווייל זיין בעל הבית, וואס האט שוין פריער אפגעטאן זיין חלק, טוט קיין מלאכה נישט צווישן זיין מילוי און זיין קידוש.
שעפ אן מיינעם, איך וועל מקדש זיין דיינעם
דא פאלט אלץ אין איינעם, פונעם פארקערטן טעם. דאס וואסער וואס איז פריער אנגעשעפט געווארן איז פסול, ווייל זיין בעל הבית האט זיך פארנומען מיטן מקדש זיין דאס וואסער פון זיין חבר אין דער צייט צווישן דעם מילוי פון זיין אייגן וואסער און זיין קידוש: א מלאכה פונקט אין דעם אומגעראטענעם רגע. און דאס וואסער וואס איז פריער אנגעשעפט געווארן איז אויך פסול, ווייל זיין בעל הבית האט געטאן די מלאכה פון אנשעפן וואסער פאר זיין חבר בשעת זיין אייגן וואסער האט נאך געווארט אויפן קידוש.
די גאנצע משנה דרייט זיך ארום איין איינציקן עמפינדלעכן צייט־שפאלט. פון דער מינוט וואס א מענטשנס וואסער איז אנגעשעפט געווארן ביז מען טוט אריין דעם אפר, מוז ער בלייבן פריי פון יעדער אנדער ארבעט, און א טובה וואס מען טוט א פריינד אין דעם דאזיקן פענצטער איז נישט ווייניקער א מלאכה ווי סתם יעדע אנדערע ארבעט.