פרה, קאפיטל י״ב, משנה ג׳. דער קאפיטל רעדט וועגן דעם אזוב און וועגן דעם מזה זיין מיט די מי חטאת. אונזער משנה פרעגט: וואס איז אויב איינער טובל'ט דעם אזוב מיט איין כוונה, און די וואסער קומט טאקע אן אין אן אנדער פלאץ, מוז ער צוריקגיין און נאכאמאל טובלען, אדער מעג ער ווייטער מזה זיין מיט די וואסער וואס איז נאך אין אזוב?
דער ערשטער פאל איז ווען די וואסער פאלט אויף א זאך וואס האט בכלל נישט צו טאן מיט טומאה. ער האט געהאט אין זינען א זאך וואס איז מקבל טומאה, א „דבר שהוא מקבל טומאה”, אבער די טראפנס האבן טאקע געטראפן א זאך וואס קען קיינמאל נישט ווערן טמא. דער דין איז „לא ישנה”: אזוי לאנג ווי דער אזוב האלט נאך גענוג וואסער פאר א כשר'ע הזאה, דארף מען נישט נאכאמאל טובלען, און ער מזה ווייטער מיט דעם וואס איז נאך געבליבן אין זיין האנט.
דרייט מען איבער דעם פאל, ווערט די הלכה אנדערש. זיין כוונה איז געווען אויף א זאך וואס קען בכלל נישט ווערן טמא, און די טראפנס זענען טאקע אנגעקומען אויף א זאך וואס איז מקבל טומאה. דא זאגט די משנה „ישנה”: די וואסער וואס איז נאך אין אזוב טאר מען מער נישט נוצן, און ער מוז צוריקגיין צום כלי און נאכאמאל טובלען איידער ער איז מזה.
די זעלבע צוויי פעלער ברענגט די משנה דערנאך מיט לעבעדיגע זאכן. האט ער געצילט אויף א מענטש, און די טראפנס זענען אנגעקומען אויף א בהמה, בלייבט די איבערגעבליבענע וואסער אין אזוב ברויכבאר, און ער מזה ווייטער דערמיט, „לא ישנה”. האט ער געצילט אויף א בהמה, און די טראפנס זענען אנגעקומען אויף א מענטש, טויג די וואסער וואס איז נאך אין אזוב נישט, „ישנה”, און ער טובל'ט אויף ס'נייע.
די משנה שליסט אפ מיט א ווארט וועגן די וואסער וואס גייט אראפ ביי די הזאות. די טראפנס וואס פאלן אראפ, די „מים הנוטפים”, זענען „כשרים”: זיי האבן גארנישט פארלוירן פון זייער חשיבות. און פונקט פון דער כשרות ציט די משנה ארויס איר מסקנא: וויבאלד זיי רעכנען זיך נאך אלץ פאר מי חטאת, זענען זיי אויך מטמא אזוי ווי מי חטאת זענען מטמא, נישט אנדערש ווי די וואסער וואס ליגט אין כלי גופא.