פרה, פרק ג', משנה א'. נאכדעם וואס די משנה האט זיך אויסגעהאנדלט מיט די כשרות פון די פרה אליין, גייט זי איצט אריבער צו די הכנות וואס מען האט געמאכט פאר די אמתע עבודה פון פארברענען די פרה. אלעס דא דרייט זיך ארום איין זאך: דער כהן וואס איז מקיים די עבודה מוז געבראכט ווערן צו אזא שטארקע טהרה אז קיין שום ספק זאל אויף אים נישט קענען ארויפגעברענגט ווערן.
זיבן טעג אין בית האבן
די ערשטע הלכה פון די משנה שטעלט אוועק א צייט-סדר. א גאנצע וואך פאר דעם טאג וואס איז באשטימט געווארן צו פארברענען די פרה, "שבעת ימים" פאר די "שריפת הפרה", נעמט מען דעם כהן וואס איז מיוחד פאר דער עבודה ארויס פון זיין הויז, מען איז "מפרישין" אים "מביתו", און מען שטעלט אים אריין אין א קאמער אין מקדש. די פלאץ ווערט געגעבן פונקטליך: "על פני הבירה", אנטקעגן די בירה, אויף איר צפון-מזרח זייט, "צפונה מזרחה". יענע קאמער האט געטראגן אן אייגענעם נאמען, "בית אבן", דאס הויז פון שטיין.
ער איז נישט סתם געזעסן די וואך אן קיין זאך. מען האט אויף אים אנגעשפריצט מי חטאת אימער ווידער: "ומזין עליו" יעדן איינעם פון די "שבעת הימים", און דאס וואסער וואס מען האט גענוצט האט מען גענומען "מכל חטאת" וואס איז געלעגן אין יענעם פלאץ, דהיינו, פון יעדן איינציקן שיעור מי חטאת וואס איז דארט געהאלטן געווארן.
וויפל טעג האט מען געשפריצט?
רבי יוסי איז נישט מסכים מיט דער באשרייבונג פונעם מנהג. לויט זיין מיינונג האט מען דאס וואסער אנגעשפריצט נאר אויף צוויי טעג, "בשלישי ובשביעי בלבד", דעם דריטן טאג און דעם זיבעטן. אויף די רעשט טעג האט מען "לא היו מזין עליו" בכלל נישט געשפריצט.
רבי חנינא סגן הכהנים, דער שטעלפארטרעטער פון די כהנים, וואס איז דערפאר גוט באקאנט געווען וויאזוי מען האט טאקע געפירט די זאכן אינעם בית המקדש, ענטפערט אויס די פראגע דורכדעם וואס ער טיילט אויס צוויי פארשידענע פעלער. ביים כהן וואס איז געווען ממונה צו פארברענען די פרה אדומה, "מזין כל שבעת ימים": די שפריצונג האט זיך געצויגן די גאנצע וואך. אבער ביים כהן וואס מען האט צוגעברייט פאר די עבודה "של יום הכפורים", האט מען דאס וואסער אנגעשפריצט נאר אויף צוויי טעג, "בשלישי ובשביעי בלבד".
פארוואס געהערט יום כיפור אהער אין דער סוגיא
יום כיפור קומט אריין אין דער רעדע ווייל דער פסוק וואס באפעלט די הכנה רעדט פון ביידע עבודות אין איינעם. די ווערטער פון דער תורה, אז דער כהן גדול זאל "לעשות" און "לכפר עליכם", ווערן אזוי געטייטשט אז לעשות, צו טון, ווייזט אויף די עבודה פון דער פרה אדומה, און לכפר, מכפר צו זיין, ווייזט אויף די עבודה פון יום כיפור. ביידע עבודות פאדערן דערפאר אז דער כהן זאל פריער אפגעטיילט און מטוהר ווערן.
דער חילוק צווישן זיי, ווי רבי חנינא סגן הכהנים לייגט קלאר אוועק, ליגט אין דער שפריצונג: ביי דער פרה אדומה שפריצט מען די מי חטאת אלע זיבן טעג, און ביי יום כיפור שפריצט מען נאר דעם דריטן טאג און דעם זיבעטן טאג.