נדה, פרק ו', משנה י"ג. די לעצטע משניות פון דעם פרק האנדלען וועגן הער: די צוויי הער וואס ווייזן אן דעם איבערגאנג פון קינדהייט צו גדלות, און איצט, אין אונדזער משנה, אויך הער אין אנדערע ענינים פון הלכה. די פראגע דא איז א פשוטע איינע, און זי גייט דורך אלע פון זיי: וויפל דארף א האר אויסוואקסן ביז זי איז הלכה'דיג א האר?
די משנה הייבט אן מיט אויסרעכענען די ערטער וואו די פראגע קומט אויף: "שתי שערות האמורות בפרה" (די צוויי הער וואס ווערן דערמאנט ביי דער קו). דאס ציילט זיך אויף די פרה אדומה, די רויטע קו, וואס איר גאנצע פעל דארף זיין רויט. געפינט מען אויף איר צוויי הער פון אן אנדער קאליר, שווארץ אדער ווייס, איז די בהמה פסול. אט איז דא איין ארט וואו אונדזער פראגע איז נוגע.
"ובנגעים" (און ביי נגעים), די הער וואס ווערן דערמאנט אין די דינים פון נגעים. אויך דארט קען דער מצב פון א מענטשנ'ס צרעת אפהענגען פון די קאליר פון די הער וואס געפינען זיך אין דעם פלעק.
און נאך אויסער די צוויי, "והאמורות בכל מקום" (און די וואס ווערן דערמאנט אין יעדן ארט), די הער וואס ווערן דערמאנט אין וועלכן אנדער ארט אין הלכה. וואו נאר הער קומען אויף צו רעדן, גיט די משנה איצט א שיעור.
די ערשטע מיינונג: "כדי לכוף ראשן לעיקרן" (אזוי לאנג אז מען קען איינבייגן דעם קאפ צו דעם שורש), הייסט עס, די האר דארף זיין אזוי לאנג אז איר שפיץ קען אנגעבויגן ווערן צוריק ביז צו איר ווארצל. מען פאלט די האר איבער אויף זיך אליין, און אויב דער אויבערשטער טייל קען דערגרייכן דעם אונטערשטן, רעכנט זי פאר א האר. דאס איז די מיינונג פון רבי ישמעאל.
רבי אלעזר גיט א צווייטן שיעור: "כדי ליקנוס בציפורן" (אזוי לאנג אז מען קען זי אנכאפן מיט א נאגל). קען מען זי אזוי אנכאפן, רעכנט זי פאר א האר; איז זי קירצער ווי דאס, האט זי נישט קיין הלכה'דיגן שם פון א האר צו די דינים.
רבי עקיבא גיט א דריטן שיעור: "כדי שיהיו נטלות בזוג" (אזוי לאנג אז מען זאל זי קענען אראפנעמען מיט א שער), הייסט עס, די האר דארף זיין אויסגעוואקסן גענוג אז א שער זאל זי קענען אנכאפן און אפשניידן.
די משנה לאזט דעריבער נישט איבער דאס ווארט "האר" אן א הגדרה. סיי אויב מיר באטראכטן א רויטע קו צו זען צי זי האט הער וואס פסל'ן זי, סיי אויב מיר באטראכטן א נגע, סיי אויב מיר פרעגן וועגן הער אין וועלכן אנדער ענין, ווערן געגעבן דריי שיעורים, און יעדער איינער איז א פראקטישע פרובע צי דאס וואוקס איז אנגעקומען צו דעם פונקט וואו הלכה רופט דאס א האר.