נדה, פרק ט׳, משנה י״א. די משנה גייט ווייטער מיטן ענין פונעם ווסת, דאס הייסט דער קבוע׳ער סדר לויט וועלכן א פרוי׳ס ראיה קומט אן. א פרוי וואס האט אזא סדר מוז דעם רעכענען ווען דער דערוואַרטעטער טאג קומט אן, און זי מיט איר מאן שיידן זיך אָפּ אויף יענעם טאג. די שאלה וואס אונזער משנה נעמט זיך אונטער איז: וואס טוט מען ווען דער סדר רוקט זיך אָפּ, דהיינו דער טאג וואס זי האט שטענדיק דערוואַרטעט גייט אַוועק שטיל, און דער דם קומט אן אויף אן אנדער טאג.
דער ערשטער פאל רעדט פון א פרוי וואס איר דם איז געקומען פינקטלעך אויפן פופצנטן טאג פון חודש, און דערנאך איז ער געקומען אויפן צוואנציקסטן. די משנה שטעלט דאס אַריין אזוי, אז זי איז געווען ״למודה״, צוגעוויינט פון דערפארונג, צו זען אויף ״יום חמשה עשר״, דעם פופצנטן טאג, און דערנאך האט זי געענדערט, ״ושינסה״, און געזען אויף ״יום עשרים״, דעם צוואנציקסטן. ווי אזוי פירט זי זיך אין קומענדיגן חודש? די הלכה איז ״זה וזה אסורים״: קיין איינער פון די צוויי דאטומען מעג מען נישט האלטן פאר זיכער. דער פופצנטער בינדט זי נאך אלץ, ווייל דאס בלייבט איר קבוע׳ער סדר, און דער צוואנציקסטער פאדערט אויך יעצט אָפּהיטונג, ווייל דארט האט זיך דער דם טאקע באוויזן. אלזא, זי מיט איר מאן שיידן זיך אָפּ אויף ביידע דאטומען.
דער צווייטער פאל: ״שינסה פעמים ליום עשרים״, די ענדערונג האט זיך יעצט איבערגעחזרט און זי האט צוויי מאל געזען אויפן צוואנציקסטן, בשעת איר אָריגינעלער דערוואַרטעטער טאג בלייבט דער פופצנטער. אויך דא איז די הלכה ״זה וזה אסורים״. צוויי מאל איז נאך נישט גענוג צו אָפּמאכן די זאך אין קיין איין ריכטונג, אלזא מוז זי ווייטער חושש זיין פאר ביידע טעג און זיך אָפּשיידן פון איר מאן סיי אויפן פופצנטן און סיי אויפן צוואנציקסטן.
דער דריטער פאל: ״שינסה שלשה פעמים ליום עשרים״, זי האט זיך יעצט געענדערט צום צוואנציקסטן דריי מאל. אין דעם פאל ״הותר חמשה עשר״, דער פופצנטער איז מותר געווארן און איז נישט מער קיין טאג פון חשש פאר איר, ״וקבלה יום עשרים״, און דער צוואנציקסטער איז געווארן איר נייער קבוע׳ער ווסת.
דערנאך ברענגט די משנה דעם כלל פון וועלכן אלע דריי הלכות קומען אַרויס. איין זייט דערפון: ״שאין אשה קובעת לה״, אז א פרוי מאכט זיך נישט קבוע קיין ״וסת״, ״עד שתקבענה״, ביז זי האט עס אויפגעשטעלט ״שלשה פעמים״, דריי מאל. דאס איז פונקט די סיבה פארוואס דער צוואנציקסטער איז נאך נישט געווארן איר טאג נאך איין ראיה, און אפילו נישט נאך א צווייטער. די אנדערע זייט דערפון: ״ואינה מיטהרת מן הוסת עד שתעקר הימנה שלשה פעמים״, זי ווערט נישט ריין פון א סדר וואס זי האט שוין, ביז ער איז אַרויסגעריסן געווארן פון איר דריי מאל, דהיינו אז דער דערוואַרטעטער טאג איז געקומען און אַוועקגעגאנגען אָן א דם דריי באזונדערע מאל.
ווען מען שטעלט די צוויי העלפטן איינע לעבן די אנדערע, ווערט די גאנצע משנה קלאר. א ווסת ווערט אויפגעבויט מיט דריי, און א ווסת ווערט צעשטערט מיט דריי. אין דער צווישנצייט, ווען דער נייער טאג איז נאך נישט אויפגעבויט און דער אלטער טאג איז נאך נישט אין גאנצן אויסגעווארצלט, טראגט זי ביידע: דעם טאג וואס איר גוף האט אמאל צוגעזאגט, און דעם טאג וואס ער האט זיך לעצטנס אויסגעקליבן.