נגעים, פרק י"ג, משנה ח'. ביז אַהער האָט זיך דער פרק פאַרנומען מיט די טומאה פון א בית המנוגע, דאָס הױז װאָס האָט א נגע. אונדזער משנה דרייט זיך אַריבער צום מצורע אַליין, צו נגעי אדם, און שטעלט אַרױף א שאלה װעגן אָרט: א מצורע און א טהורער מענטש געפינען זיך בײדע אונטער אײן בױם, און מיר װילן װיסן װעמענס אַנװעזנהייט גיט דעם באַדעקטן אָרט זײן הלכהשן כאַראַקטער.
דער װאָס באַזעצט זיך דאָרט, ער איז דער װאָס גיט דעם טאָן
די משנה הײבט אָן מיט דעם דין: "הטמא עומד תחת האילן", דער טמא, הײסט דאָס דער מצורע, האָט זיך געשטעלט אונטער דעם בױם, "והטהור עובר, טמא", א טהורער מענטש גייט דורך אונטן, און ער װערט טמא. דאָס װאָרט עומד טאָר מען נישט פאַרשטײן ענג, אַז ער שטײט דװקא אױף די פיס; דער כוונה איז אַז ער האָט זיך אײנגעפעסטיקט אין דעם אָרט, און עס מאַכט נישט אױס צי ער שטײט אָדער ער זיצט.
דער רב װײזט אונדז אױף דעם פסוק װאָס שטײט דערהינטער. בײם מצורע זאָגט די תורה, "מחוץ למחנה מושבו", זײן װױנונג זאָל זײן אױסערהאַלב דעם מחנה, און פון דעם לשון לערנט מען אַז דער מושב אַליין פון א מצורע, דאָס אָרט װאו ער באַזעצט זיך, טראָגט טומאה. דעריבער, אַזױ װי א טמא האָט זיך געזעצט אונטער א בױם, איז דער באַדעקטער שטח אונטער דעם בױם געװאָרן זײן מושב, און יעדער טהורער מענטש װאָס גייט דורך אונטער דער זעלבער דעקונג װערט טמא.
דער בילד פאַרענדערט זיך אין גאַנצן װען דער טמא איז דער װאָס באַװעגט זיך און שטעלט זיך קײן מאָל נישט אָפּ צו רוען אונטער דעם בױם. װײל ער באַזעצט זיך דאָרט קײן מאָל נישט, װערט דאָס אָרט פון פאַרהערשט נישט זײן מושב. אין אַזאַ פאַל בלײבט דער טהורער מענטש טהור, כאָטש ער איז דער װאָס זיצט דאָרט מיט אַן אײגן קבוע אָרט.
װען די ראָלעס װערן פאַרבײטן
אַזױ גייט די משנה װײטער: "הטהור עומד תחת האילן", דער טהורער מענטש איז דער װאָס האָט א קבוע אָרט אונטער דעם בױם, שטײענדיק אָדער זיצנדיק, "והטמא עובר, טהור", דער מצורע גייט בלױז דורך, שטעלט זיך קײן מאָל נישט אָפּ, אָן אַן איבעררײס, און דער טהורער מענטש װערט נישט אָנגערירט. פון דעם קומט אַרױס א גרױסער כלל: א טומאה עוברת, א טומאה װאָס איז אין באַװעגונג, איז נישט מטמא דורך אַן אוהל.
"אם עמד, טמא". שטעלט זיך אָבער דער טמא אָפּ, אַפילו נאָר אױף א קורצע רגע, אַפילו נישט מער װי אײן סעקונדע, װערט דער טהורער מענטש טמא, װײל שױן די דאָס קורצע אָפּשטעלן איז גענוג פאַרן מצורע צו נעמען דאָרט אַן אָרט און מאַכן דעם פּלאַץ פאַר זײן מושב.
אַן אבן המנוגעת גייט נאָך דעם זעלבן דין
די משנה שליסט אָפּ: "וכן באבן המנוגעת", דער זעלבער דין גילט בײ א שטײן װאָס האָט א נגע, און דער רב לייגט אַרױס דעם פאַל. שטעל זיך פאָר א מענטש טראָגט א שטײן װאָס מען האָט אַרױסגענומען פון א הױז װאָס איז געװאָרן פּסקנט אַלס בית המנוגע, און ער גייט דורך אונטער א בױם, אונטער װעלכן א טהורער מענטש האָט זיך באַזעצט. אַזױ לאַנג װי דער טרעגער גייט װײטער אָן זיך אָפּצושטעלן, פּונקט װי דער מצורע װאָס גייט בלױז דורך, האָבן מיר דאָ א טומאה עוברת, א טומאה אין באַװעגונג, און דער טהורער מענטש װערט נישט טמא.
"ואם הניחו", האָט ער דעם שטײן אַװעקגעלייגט אין דעם אָרט, װערט דער טהורער מענטש טמא. דער רב באַמערקט װײטער אַז אַװעקלייגן איז אַפילו נישט נױטיק: דאָס װאָס דער טרעגער שטעלט זיך אָפּ איז אַלײן שױן מכריע. כאָטש דער שטײן מיטן נגע בלײבט אין זײנע הענט, אין דער מינוט װאָס ער שטעלט זיך אָפּ אונטער דעם בױם װערט דער טהורער מענטש װאָס איז דאָרט טמא. צי מצורע, צי אַן אבן המנוגעת, דער מאָדד בלײבט אײנער: א טומאה װאָס גייט װײטער אָן אָפּשטעל לאָזט דעם באַדעקטן אָרט אָן א שינוי, אָבער א טומאה װאָס קומט צו רו, אַפילו נאָר אױף א רגע, נעמט דעם אָרט אַלס איר אײגענעם.