מקוואות, פרק ט', משנה ז'. דער גאנצער פרק איז אָפּגעגעבן צום ענין פון חציצה, דאס הייסט אַ זאך וואס קלעבט זיך אָן צו אַ מענטש אדער צו אַ בגד און טיילט אָפּ צווישן איהם און די וואסער פון דער מקוה. אונזער משנה גייט ווייטער אין דעם זעלבן ענין ביי בגדים, הייסט עס קליידער וואס דארפן אליין האבן אַ טבילה. עפעס האט זיך צוגעקלעבט צום בגד, און די שאלה איז צי יענע זאך פארשטעלט די וואסער פון דערגרייכן דאס געוואנט און איז פוסל די טבילה.
די משנה רעכנט אויס דריי סארטן ארבעט-קליידער. "מטפחות של זפתין": די פֿאַרטעכער וואס מען טראגט ביים באשמירן פעסער מיט טער. כדי אַ פאס זאל נישט דורכלאזן וואסער, האט מען עס באשמירט מיט טער, און בשעת דער ארבעט האט דער מענטש געטראגן אַ פֿאַרטעך. "ושל יוצרין": די פֿאַרטעכער פון די טאָפּמאכער, וואס פורמען כלים פון ליים. "ושל מפסלי אילנות": די פֿאַרטעכער פון די וואס באשניידן און פוצן ביימער. אין אלע דריי פעלער טראגט מען דעם פֿאַרטעך פאר איין צוועק, צו באשיצן די עכטע קליידער פון דעם שמוץ פון דער מעלאכה.
אויף אזעלכע פֿאַרטעכער פסקנט די משנה "אין חוצצין", זיי זענען נישט מפסיק. דער שמוץ וואס האט זיך אָנגעזאמלט אויף זיי איז נישט קיין חציצה. דא רעדן מיר פון אַ מיעוט, אַ זאך וואס דעקט בלויז אַ קליינעם טייל פון דעם בגד, און דער טעם וואס עס איז נישט חוצץ איז ווייל דער בעל הבית פון אזאַ פֿאַרטעך איז פשוט נישט מקפיד. עס ארט איהם בכלל נישט די פלעקן דערויף, ווייל צו דעם איז דאך דער בגד דא. און אפילו וואו דער וואס טראגט עס איז אַ תלמיד חכם, וועגן וועמען מיר האבן געלערנט אז ער איז מקפיד אויף אַ פלעק אויף זיינע קליידער, אין דעם פאל איז אפילו ער נישט מקפיד. דער פֿאַרטעך איז דאך געמאכט צו אַריינציען דעם שמוץ.
"רבי יהודה אומר: אף של קייצין כיוצא בהן." רבי יהודה לייגט צו די פֿאַרטעכער פון די וואס ארבעטן צווישן דערנער, קליידער וואס מען טראגט כדי די דערנער זאלן זיך אָנכאפן אין זיי און נישט צערייסן די קליידער אונטן. אויף די, זאגט ער, איז דער זעלבער דין.
וואס קומט רבי יהודה צולייגן, און וואו טיילט ער זיך מיטן תנא קמא? די מפרשים טייטשן אויס דעם סברא. דער פֿאַרטעך איז דא צוליב דעם ער זאל ווערן צוריסן אנשטאט דעם בגד וואס איז אונטער איהם. ווען אַ מענטש איז מסכים אז זיין פֿאַרטעך זאל ווערן צוריסן און צושטיקלט און עס ארט איהם נישט, איז דאך על כל פנים קל וחומר אז עס ארט איהם נישט אַ ביסל שמוץ וואס זעצט זיך אויף איהם, און עס איז בכלל נישט קיין הקפדה. דער תנא קמא אבער נעמט נישט אָן דעם סברא. לויט איהם קען מען זיין מסכים אז דער בגד זאל ווערן צוריסן, ווייל דאס איז דאך זיין גאנצע תכלית, און פונדעסטוועגן זיין מקפיד אז ער זאל נישט ווערן פארשמוצט. דעריבער האט דער תנא קמא נישט אַריינגערעכנט די פֿאַרטעכער פון די דערנער-ארבעטער אין זיין רשימה.
די משנה שליסט אָפּ מיט צונויפנעמען אלעס אין איין כלל: "זה כלל: כל המקפיד עליו חוצץ, ושאינו מקפיד עליו אינו חוצץ." יעדע זאך אויף וועלכע אַ מענטש איז מקפיד, הייסט עס ער וויל עס אראָפּהאבן פון זיין בגד און וואלט עס אראָפּגענומען, איז חוצץ און פסלט די טבילה. און אַ זאך אויף וועלכע ער איז נישט מקפיד, אין אזאַ פאל ווי אונזערער וואו עס איז אַ מיעוט און דער בעל הבית האט קיין הקפדה נישט און די חציצה וואלט געווען בלויז מדרבנן, איז נישט חוצץ, און די טבילה איז כשר.
די לימוד פון דער משנה איז אז חציצה ווערט נישט אָפּגעמאסטן מיט די אויגן אליין, נאר לויט דעם באציאונג פון דעם בעל הבית. דער זעלבער טער-פלעק וואס וואלט געמאכט איין מענטשנס מאנטל פסול, לאזט דעם פֿאַרטעך פון דעם טער-שמירער אינגאנצן כשר צו אַ טבילה, ווייל ביי איהם איז דאס בכלל נישט קיין חסרון.