מקוואות, פרק ח', משנה ה'. מיט דער משנה גייען מיר אריין אין די הלכות פון חציצה, די זאכן וואס פסל'ן א טבילה. די משנה הייבט אבער אן מיט א פאל וואס דרייט זיך אינגאנצן ארום אן אנדער נקודה: נישט צי עפעס פארשטעלט די וואסער, נאר צי עפעס וואס ליגט אין א מענטשנ'ס מויל קען אננעמען טומאה פון איר בשעת זי איז טובל.
די מטבעות אין איר מויל
דער רוק (שפייעכץ) פון א פרוי וואס איז א נדה איז מטמא: וואס ער זאל נאר אנרירן ווערט א ראשון לטומאה. דאס איז אבער ערשט ווען דער רוק האט זיך שוין אפגעשיידט פון איר, נעקר, און האט זיך אוועקגעזעצט אויף עפעס וואס איז אינדרויסן פון איר. כל זמן ער איז נאך אינעווייניג אין איר מויל, וואס ווערט גערעכנט ווי א חלק פון איר אייגענעם גוף, איז ער גארנישט מטמא.
"נדה שנתנה מעות לתוך פיה וירדה וטבלה, טהורה מטומאתן, אבל טמאה היא על גב רוקה". א נדה האט אריינגעלייגט מטבעות אין איר מויל, איז אראפגעגאנגען אין דער מקוה, און האט זיך געטובלט. וואס די מטבעות אליין אנבאלאנגט קומט זי ארויס טהורה: זיי ליגן לויז אין איר מויל, נישט צוגעבונדן צו קיין זאך, אלזו פארשטעלן זיי נישט די וואסער און זיי זענען אויך נישט קיין חציצה. איר רוק איז אבער אן אנדער זאך, און דורך אים בלייבט זי טמאה. א טייל דערפון זעצט זיך אומבאדינגט אוועק אויף די מטבעות, און אין יענעם רגע האט ער שוין דעם דין פון נעקר, ווייל ער האט זיך אפגעשיידט פון איר גוף, אלזו איז ער מטמא איר.
האר, א צוגעדריקטע פויסט און פארפרעסטע ליפן
"נתנה שערה בפיה, קפצה ידה, קרצה שפתותיה, כאילו לא טבלה". האט זי אריינגעלייגט אירע האר אין מויל, אדער צוגעדריקט די האנט אין א שטארקע פויסט, אדער פעסט פארפרעסט די ליפן, איז די טבילה נישט גילטיג. דער כלל איז אז יעדער ארט אויפן גוף מוז זיין ראוי לביאת מים, אז די וואסער זאל קענען דערגרייכן. מען פארלאנגט נישט פון איר צו האלטן דאס מויל אפן, אבער אויב זי דריקט עס פעסט צו, אדער זי קוועטשט צו די האנט, איז יענער ארט מער נישט ראוי פאר די וואסער, און דאס רעכנט זיך פאר א חציצה.
האלטן א מענטש אדער כלים בשעת מען איז זיי טובל
"האוחז באדם ובכלים ומטבילן, טמאים". איינער וואס האלט אן א צווייטן מענטש, אדער אן א כלי, און איז זיי אזוי טובל, האט גארנישט אויפגעטון: זיי בלייבן טמאים. דער ארט וואו ער האלט לאזט נישט אריין די וואסער, און די זאך וואס ווערט געטובלט מוז זיין ראוי לביאת מים אין גאנצן.
"ואם הדיח את ידיו במים, טהורים". אויב ער האט פריער אנגענעצט זיינע הענט אין די וואסער, זענען זיי טהורים. די שיכט וואסער צווישן זיין האנט און דעם כלי ווערט פאראייניגט מיט די איבעריגע וואסער פון דער מקוה, אלזו איז דארט בכלל נישט קיין מפסיק, און דער גאנצער כלי רעכנט זיך ווי געטובלט. אזוי טוען מיר טאקע למעשה ביי טובל'ן כלים: די פוסקים ווייזן אן אז אויב איינער וועט אראפלאזן א כלי אין דער מקוה בשעת ער האלט עס אין דער האנט, זאל ער פריער אננעצן די האנט.
"רבי שמעון אומר: ירפה כדי שיבואו בהם המים". רבי שמעון האלט אז אננעצן די האנט איז נישט גענוג, ווייל ער האלט אפשר נאך אזוי פעסט אז די וואסער קען דארט נישט אריין. לויט זיין מיינונג מוז ער אפלאזן דאס האלטן, אזוי אז די וואסער זאל טאקע דערגרייכן דעם ארט וואס ער האלט.
בית הסתרים און בית הקמטים
די משנה שליסט אפ מיט א דין וועגן דער טבילה פון א מענטשנ'ס אייגענעם גוף. "בית הסתרים ובית הקמטים אין צריכין שיבואו בהן המים". די באהאלטענע ערטער פונעם גוף, ווי אינעווייניג אין אויער, אינעווייניג אין מויל און אינעווייניג אין נאז, און די קנייטשן פונעם גוף, ערטער וואו הויט ליגט אויף הויט, ווי אונטער די הענט, דארפן נישט אז די וואסער זאל טאקע אנקומען אהין. דער מקור איז דער פסוק "ורחץ את בשרו במים", אז ער זאל וואשן זיין פלייש אין וואסער: וואס די וואסער מוז דערגרייכן איז דאס פלייש וואס איז אנגעזען, נישט די באהאלטענע ערטער אינעווייניג.