מקוואות, פרק ז' משנה ד'. מיר האלטן נאך אינעם ענין פון שינוי מראה, דאס הייסט א מקווה וואס זיינע וואסערן האבן באקומען אן אנדער פארב. פריער אינעם פרק האבן מיר געלערנט דעם כלל: אויב פאלט אריין אין א מקווה וויין, אדער מוהל (די פליסיגקייט וואס גייט ארויס פון געקוועטשטע אליוון), אדער אן ענליכער פרוכט זאפט, און דאס פארפארבט די וואסער אזוי אז זי זעט מער נישט אויס ווי וואסער, איז דער מקווה פסול כל זמן די פארב בלייבט. די פראגע וואס ווערט יעצט געשטעלט איז: וואס איז דער דין ווען די פארב האט זיך פארשפרייט נאר איבער א טייל פונעם מקווה און נישט איבער אלעס?
זאגט די משנה: "נפלו לתוכו יין ומוהל ושינו מקצת מראיו", וויין אדער מוהל פון אליוון איז אריינגעפאלן אינעם מקווה און האט פארפארבט נאר א טייל דערפון. די פארב האט זיך נאך נישט פארשפרייט דורך דעם גאנצן וואסער, אזוי אז א חלק פונעם מקווה האט נאך קלארע וואסער, וואסער וואס זעט אויס ווי וואסער.
פסקט די משנה: "הרי זה לא יטבול בו", מען טאר נישט טובל זיין אין אזא מקווה, און דער טעם איז ווייל ער האט נישט ארבעים סאה מיט "מראה מים", דעם אויסזען פון וואסער. דאס איז אפילו אויב דער מענטש רעכנט אראפצוגיין דווקא אין דעם חלק וואס איז געבליבן קלאר. פון דעם מאמענט וואס די וואסער וואס זעט נאך אויס ווי וואסער איז ווייניגער פון דעם נויטיגן שיעור, איז דא בכלל נישט קיין כשר'ן מקווה פאר אים, און טובל זיין אינעם נישט פארפארבטן טייל העלפט גארנישט.
ווי אזוי קען מען דאס פארריכטן? עס גילטן די זעלבע עצות וואס זענען געגעבן געווארן ביי א מקווה וואס האט זיך גאנץ פארפארבט. אויב האט דער מקווה געהאט די פולע ארבעים סאה איידער דער וויין אדער דער מוהל איז אריינגעפאלן, מעג מען צולייגן מים שאובים, אפילו וואסער וואס מען ברענגט אריין פון די שטאטישע וואסער, ביז די וואסער זעט ווידער אויס ווי וואסער דארף אויסזען. אבער אויב זענען דארט נאך נישט אנגעזאמלט געווארן ארבעים סאה, האט ער נישט די עצה. ער האט נישט קיין ברירה, נאר צו ווארטן ביז נאך רעגן וואסער וועט אריינקומען און משלים זיין דעם שיעור, און וועט אויסדינען די פארב ביז דער מראה מים קומט צוריק.
די לימוד פון דער משנה איז, אז די ארבעים סאה פון א מקווה מוזן זיין ארבעים סאה וואסער אויך אינעם אויסזען, נישט נאר אינעם עצם. מען מעסט נישט נאר דעם חלק וואו דער מענטש רעכנט טובל צו זיין. דער מקווה ווערט געמשפט אלס א גאנצס, און ביז דער גאנצער מקווה האט ארבעים סאה מיט דער פארב פון וואסער, איז ער נאך נישט קיין מקווה וואו מען קען זיין טובל.