מקוואות, פרק ו, משנה ב. דער גאנצער פרק דרייט זיך ארום איין הויפט שאלה: ווען ווערט וואסער וואס איז אליין נישט קיין כשר'ע מקוה וואסער פאראייניגט מיט א כשר'ע מקוה און ווערט א חלק פון איר, און ווען בלייבט עס א באזונדער וואסער וואס שטייט פאר זיך אליין. א גרויסער טייל פון דער תשובה הענגט אפ אין דער גרייס פון דעם דורכגאנג צווישן ביידע וואסערן. אמאל דארף מען א לאך אין דער ברייט פון א שפופרת הנוד, דאס הייסט די הילזע פון א וויין־לאגל, א שיעור פון ארום דריי אינטש, און אמאל דארף מען דעם שיעור בכלל נישט. אונזער משנה ברענגט א פאל וואו מען קען דעם תנאי אינגאנצן ארומגיין.
שטעלט אייך פאר א מציאות וואס טרעפט זיך גרינג. איינער האט א דלי, אן עמער, וואס איז געווארן טמא, און אינעווייניג ליגן נאך כלים וואס האבן אויך מקבל טומאה געווען. אנשטאט טובל זיין יעדער זאך באזונדער, וויל ער פארענדיגן די גאנצע ארבעט מיט איין באוועגונג: ער לאזט אראפ דעם עמער אין די מקוה מיט אלץ וואס ליגט אינעווייניג, און ער רעכנט אז דער כלי מיט אלץ וואס איז דערין וועט ארויסקומען טהור אינאיינעם.
פסק'נט די משנה: "דלי שהוא מלא כלים והטבילן, הרי אלו טהורים", אן עמער וואס איז פול מיט כלים, און ער האט זיי געטובל'ט, זענען זיי אלע טהור. גיט אכטונג אז די משנה זאגט גארנישט אז דעם עמער'ס לאך דארף האבן א געוויסע ברייט. די טבילה איז מהני אפילו די עפענונג פונעם דלי איז קלענער ווי א שפופרת הנוד.
פארוואס איז דאס אזוי? צוליב א כלל וואס הייסט מיגו. וויבאלד די טבילה טוט טאקע עפעס פאר'ן אויסערן כלי, דעם עמער אליין, וואס איז טמא און ווערט יעצט געטהר'ט דורך די מקוה וואסער, ווערט די זעלבע מעשה טבילה מיטגעטראגן אויך פאר די כלים וואס ליגן אינעווייניג אין עמער. אז די טבילה ווירקט פאר'ן כלי, ווירקט זי אויך פאר דעם וואס ליגט דערין, און מיר פאדערן נישט קיין עפענונג אין דער ברייט פון א וויין־לאגל'ס הילזע.
יעצט גייט די משנה איבער צום פארקערטן פאל: "ואם לא טבל", אויב עס איז נישט געטאן געווארן קיין טבילה אויפ'ן עמער אליין. דאס הייסט, דער דלי איז די גאנצע צייט געווען טהור, אזוי אז זיין טבילה האט בכלל גארנישט אויפגעטאן, און דער בעל הבית נוצט אים בלויז ווי א באקוועמער כלי אריינצולאזן די אנדערע כלים אין וואסער. אין אזא פאל האט די סברא פון מיגו אויף וואס צו שטיין נישט, ווייל די טבילה טוט גארנישט פאר'ן עמער. דעריבער, "אין המים מעורבין עד שיהיו מעורבין כשפופרת הנוד", מיר האלטן נישט אז דאס וואסער אינעם עמער איז פאראייניגט מיט די וואסער פון די מקוה, סיידן דער דורכגאנג וואס פארבינדט זיי איז א שפופרת הנוד אדער מער. מיט אזא עפענונג באקומט דאס וואסער אינעם עמער דעם דין פון מקוה וואסער דורך זיין פארבינדונג מיט די מקוה, און די כלים וואס ליגן אין יענעם וואסער האבן דעמאלט געהאט א כשר'ע טבילה.
די לימוד פון די משנה איז אלזא א שיינער. ווען די טבילה האט אן אמת'ע ארבעט צו טאן אויפ'ן עמער, פארן די כלים אינעווייניג מיט אים מיט, און מען דארף נישט קיין געמאסטענע עפענונג. ווען דער עמער איז נישט מער ווי א טראג־כלי, מוז דאס וואסער אינעווייניג פארדינען זיין מעמד פון מקוה וואסער פאר זיך אליין, און דאס געשעט נאר דורך א פארבינדונג אין דער ברייט פון א וויין־לאגל'ס הילזע.