מקוואות, פרק ב', משנה א'. מיט דער משנה גייען מיר אריין אין א נייעם ענין: די הלכות פון ספק. די משניות וואס קומען ווייטער האנדלען וועגן א גאר באזונדערן סארט ספק. די טומאה פונעם מענטש איז בכלל נישט אין ספק; מיר ווייסן זיכער אז ער איז געווען טמא. דער ספק איז אויף די טבילה וואס האט געזאלט אראפנעמען די טומאה: האט זי טאקע מטהר געווען?
דריי פעלער פון ספק
די משנה ברענגט דריי מצבים, און אלע דריי זענען געבויט אויף דעם זעלבן יסוד.
דער ערשטער: "הטמא שירד לטבול, ספק טבל ספק לא טבל" (א טמא איז אראפגעגאנגען טובל צו זיין, ספק ער האט געטובלט ספק ער האט נישט געטובלט). א טמא איז אראפגעגאנגען אין א מקוה כדי טובל צו זיין, און ווען ער קומט ארויס קען ער נישט זאגן זיכער אז די טבילה האט געצויגן. עס קען זיין אז אן אבר אדער נאך א פלאץ איז געבליבן העכער דער וואסער און האט די וואסער בכלל נישט אנגערירט, אזוי אז זיין גאנצער גוף איז קיינמאל נישט געווען אונטערגעטובלט אין איין מאל.
דער צווייטער: "אפילו טבל" (אפילו ער האט טאקע געטובלט), הייסט אין א פאל וואס ער ווייסט אן שום ספק אז זיין גאנצער גוף איז אריין אונטער די וואסער. דא איז דער ספק אריבערגעגאנגען פונעם מענטש אויף די מקוה אליין. די לשון פון די משנה שטעלט די איין מעגליכקייט אקעגן די אנדערע, "ספק יש בו ארבעים סאה" (ספק צי עס איז דא פערציק סאה), און דער היפוך דערפון: אפשר האט די מקוה בשעת מעשה יא געהאט די נויטיקע פערציק סאה, און אפשר איז די וואסער נישט אנגעקומען צום שיעור. סייווי ווי, בלייבט אין ספק צי די טבילה האט עפעס אויפגעטון.
דער דריטער: "שני מקוואות, אחד יש בו ארבעים סאה ואחד שאין בו" (צוויי מקוואות, איינע האט פערציק סאה און איינע האט נישט). צוויי מקוואות זענען געשטאנען פאר אים. פון די ערשטע ווייסן מיר בבירור אז זי האלט די פערציק סאה, און פון די צווייטע ווייסן מיר פונקט אזוי זיכער אז זי האלט נישט. ער האט געטובלט אין איינע פון די צוויי, "טבל באחד מהן", אבער אין וועלכע פון די צוויי ער איז אריינגעגאנגען, דאס קען ער שוין נישט זאגן.
דער פסק און זיין טעם
אין אלע דריי פעלער פסקט די משנה: "ספיקו טמא" (זיין ספק איז טמא). דער מענטש בלייבט אין זיין מצב פון טומאה.
דער יסוד דערפון איז חזקה דמעיקרא, דער כח פון א פריערדיקן מצב וואס איז שוין פעסטגעשטעלט. פאר די טבילה איז דער מצב פון דעם מענטש געווען קלאר און פעסט: ער איז געווען טמא. דער ספק איז נישט אויפגעקומען ביז נאכדעם, און א ספק וואס קומט שפעטער האט נישט קיין כח ארויסצורייסן וואס איז שוין געווען פעסטגעשטעלט. וויבאלד מיר קענען נישט זאגן מיט זיכערקייט אז א כשרע טבילה איז געשען, לאזן מיר אים פונקט דארט וואו ער איז געווען, און מען באהאנדלט אים ווי א טמא.