משנה י"א אין מסכת מכות באהאנדלט די פראגע ווי אזוי מען באשטימט וויפל מלקות - אדער וויפל סעריעס פון מלקות - דער נידון קען אויסהאלטן.
אזוי זאגט די משנה: "אין אומדים את כמות המלקות שאדם יכול לעמוד בהן אלא בחשבון מלקות שאפשר לחלקן לשלושה חלקים" - די אפשאצונג ווערט תמיד געמאכט אין א צאל וואס מען קען טיילן אויף דריי.
למשל:
האבן די דאקטוירים אפגעשאצט אז דער נידון קען נישט אויסהאלטן אלע ניין און דרייסיק מלקות - שלאגט מען אים נישט ניין און דרייסיק, ווייל דאס וועט אים ברענגען צום טויט.
האבן זיי אפגעשאצט אז ער קען אויסהאלטן זיבעצן מלקות - היות זיבעצן טיילט זיך נישט אויף דריי, שלאגט מען אים נאר פופצן, וואס טיילט זיך אויף דריי. דאס איז די כוונה פון די משנה אז די אפשאצונג ווערט געמאכט נאר אין א צאל וואס טיילט זיך אויף דרייטלעך.
ווען מען קען מען ענדערן די אפשאצונג:
האבן זיי אפגעשאצט אז ער קען אויסהאלטן פערציק - מיינט ניין און דרייסיק, ווי געזאגט - און מען האט אנגעהויבן אים שלאגן, און אין די מיט האבן די דאקטוירים חזרה געטאן און געזאגט אז זיי האבן טועה געווען און ער קען נישט אויסהאלטן אלע, איז ער פטור פון יענעם פונקט און ווייטער, און מען ווארט נישט ביז ער ווערט געזונט כדי אנצומאכן די איבעריקע. אבער כל זמן מען האט נאך נישט אנגעהויבן די מלקות, איז מען בארעכטיגט צו ענדערן די אפשאצונג - צוצולייגן אים אדער אראפצונעמען פון אים.
עס האט זיך ארויסגעשטעלט אז ער איז שטארקער ווי מען האט אפגעשאצט:
האבן זיי אפגעשאצט אז ער קען אויסהאלטן אכצן - א צאל וואס טיילט זיך אויף דריי - און נאכדעם וואס מען האט אים געשלאגן אכצן האט זיך ארויסגעשטעלט אז ער איז שטארקער ווי מען האט געמיינט, און טאקע ער האט געקענט אויסהאלטן די גאנצע צאל, אלע פערציק אדער ניין און דרייסיק - איז ער פטור.
אן עבירה וואס האט אין זיך צוויי איסורים:
האט ער עובר געווען אן עבירה וואס האט אין זיך צוויי פארשיידענע איסורים, און איז חייב צוויי סעריעס פון מלקות:
אויב מען האט אפגעשאצט אז ער קען אויסהאלטן איין גאנצע סעריע פון ניין און דרייסיק מלקות, און נאך דעם צו אלעמען אויך דריי מלקות לכל הפחות פאר די צווייטע סעריע - שלאגט מען אים צוויי און פערציק: ניין און דרייסיק פאר דעם ערשטן לאו און דריי פאר דעם צווייטן, און נאכדעם וואס ער האט זיי באקומען איז ער פטור.
אבער אויב ער קען נישט אויסהאלטן מער ווי ניין און דרייסיק, און נישט לכל הפחות צוויי און פערציק, איז ארויס אז ער האט גארנישט באקומען פאר דעם צווייטן לאו: מען שלאגט אים אויף דעם ערשטן לאו, ער ווערט אויסגעהיילט, און מען שלאגט אים ווידער אויף דעם צווייטן לאו.
נאר אויב מען קען אריינברענגען אין די אפשאצונג א טייל מלקות - דריי לכל הפחות - פאר דעם צווייטן לאו, זאגן מיר אז ער האט באקומען זיין עונש אויך פאר דעם צווייטן לאו.
לסיכום: מיר האָבן געלערנט אַז דער אָמד ווערט תמיד געמאַכט אין מלקות וואָס טיילן זיך אויף דריי; אַז כל זמן מען האָט נאָך נישט אָנגעהויבן שלאָגן קען מען ענדערן דעם אָמד, צוצולייגן אָדער אַראָפּצונעמען, און ווען מען האָט שוין אָנגעהויבן - אויב מען געפֿינט אַז ער האָט נישט די כח ווײַטערצוגיין איז ער פּטור, און מען וואַרט נישט אויף זײַן רפֿואה; אַז אויב עס האָט זיך אַרויסגעשטעלט בדיעבד אַז ער איז געווען שטאַרקער ווי מען האָט אים געאָמדן - איז ער פּטור; און בײַ אַן עבֿירה וואָס האָט אין זיך צוויי איסורים, אויב אין דעם אָמד זײַנען כלל געווען לכל הפּחות דריי מלקות פֿאַר דעם צווייטן לאו - איז ער יוצא געווען ביידע לאווין, און אויב נישט - שלאָגט מען אים, ער היילט זיך אויס, און מען שלאָגט אים ווידער אַ מאָל.