מכות, פרק ג', משנה ז'. די דאזיקע משנה רעדט וועגן דעם יסוד אז א מענטש ווערט נישט חייב מלקות סיידן ער האט באקומען א התראה. יעדעס מאל וואס א מענטש עובר איז אויף אן איסור, אפילו אויב עס גייט וועגן דעם זעלבן איסור נאכאמאל און נאכאמאל, אויב ער האט באקומען א התראה יעדעס מאל, ווערט ער חייב מלקות אויף יעדער עבירה באזונדער.
לשון המשנה:
"נזיר שהיה שותה יין כל היום - אינו חייב אלא אחת" - א נזיר וואס האט געטאן א נדר נזירות, און צווישן די איסורי נזירות איז אז ער טרינקט נישט קיין יין, און ער טרינקט יין א גאנצן טאג, איז ער נאר חייב איין סעריע פון מלקות. הגם ער טרינקט און טרינקט במשך יענעם טאג, האט ער נאר באקומען איין התראה.
"אמרו לו אל תשתה אל תשתה, והוא שותה - חייב על כל אחת ואחת" - יעדעס מאל האבן זיי אים מתרה געווען: טרינק נישט, און ער טרינקט; טרינק נישט, און ער טרינקט, ווערט ער חייב אויף יעדער התראה און התראה און אויף דעם טרינקען וואס קומט דערנאך, פארקערט פון דעם פאל וואו ער האט באקומען בלויז איין התראה.
יוצא מן הכלל:
אויב עס שטייט פאר דעם נזיר א כלי וואס האט אין זיך פיל יין, און די עדים זאגן אים: "טרינק נישט פון דעם כלי, מחמת עס האט אין זיך אזוי און אזוי פיל שיעורים", למשל צען רביעיות יין, "און אויב דו וועסט טרינקען, וועסטו זיין חייב מלקות אויף יעדער איינעם און איינעם", און ער טרינקט דעם גאנצן כלי, אלע צען שיעורים, ווערט ער חייב מלקות אויף יעדער שיעור און שיעור, הגם ער האט דערויף באקומען בלויז איין התראה.
לסיכום: דער חיוב מלקות ווערט געמאסטן לויט די התראה: אן אנגייענדיק טרינקען א גאנצן טאג מיט איין התראה, איין חיוב; א התראה יעדעס מאל און מאל, א חיוב אויף יעדער טרינקען און טרינקען; און איין התראה וואס פירט אויס די צאל שיעורים וואס זענען אינעם כלי, א חיוב אויף יעדער שיעור און שיעור.