מכשירין, פרק ה, משנה ה. מסכת מכשירין שטייט אויף דעם תנאי וואס די תורה שטעלט: "כי יותן מים על זרע": וואסער מאכט אן אוכל מוכשר צו מקבל טומאה זיין נאר דאן ווען עס איז געקומען אויף אים מיטן ווילן פונעם מענטש, ברצון. וואסער וואס איז נאך מחובר צו דער ערד איז קיינמאל נישט מכשיר; דער גאנצער דיון הייבט זיך ערשט אן ווען דאס וואסער איז שוין געווארן תלוש. אונזער משנה פרובירט דעם דאזיקן כלל מיט א מענטש וואס טאפט ארום אין א גרוב כדי צו וויסן וואס געפינט זיך דארטן.
דער ערשטער דין אין דער משנה רעדט פון א מענטש וואס ווייסט בכלל נישט צי אין דעם גרוב אונטער אים איז דא וואסער. ער לאזט אראפ אין דעם גרוב, "הבור", אדער "ידו" (זיין האנט), אדער "רגלו" (זיין פוס), אדער "קנה" (א שטעקן פון ראר), און זיין כוונה איז "לידע", צו וויסן, "אם יש בו מים": צי עס איז דארטן בכלל דא וואסער. איבער די נאסקייט וואס קומט צוריק ארויף אויף זיין האנט, אויף זיין פוס אדער אויפן ראר, פסק'נט די משנה: "אינו בכי יותן": אזא וואסער האט נישט קיין כח צו מאכן אן אוכל מוכשר צו מקבל טומאה זיין.
פארוואס נישט? ווייל ער האט קיין שום נוצן נישט פונעם וואסער נאכדעם וואס עס איז ארויס. זיין גאנצער אינטערעס איז געווען די ידיעה, און די ידיעה האט ער באקומען אין דער זעלבער רגע וואס ער האט דערפילט די נאסקייט אונטן. פון יענעם מאמענט אן טויג אים דאס וואסער אויף זיין ארעם צו גארנישט. דאס וואסער אינעווייניק אין גרוב, וואס איז נאך מחובר צו דער ערד, איז פון פאראויס נישט געווען קיין שאלה פון מכשיר זיין; און די טראפנס וואס זענען תלוש געווארן און ארויסגעטראגן געווארן, וויל זיי קיינער נישט. אן א רצון איז נישטא קיין הכשר לקבל טומאה.
ווייטער זאגט די משנה: "לידע כמה מים יש בו, הרי זה בכי יותן". אויב ער האט אראפגעלאזט זיין האנט, זיין פוס אדער דעם ראר נישט צו וויסן צי עס איז דא וואסער, נאר צו וויסן וויפל וואסער עס איז דא, איז דאס וואסער בכי יותן. דא דערציילט אים די בלויזע נגיעה גארנישט. ער מוז ארויסציען דעם ראר און קוקן אויף אים, אדער ארויסציען דעם פוס און זען ביז וואנעט די נאסע ליניע גרייכט, און דאס קען ער נאר טאן מיט דעם וואסער וואס בלייבט אויף אים. הייסט עס, ער דארף האבן דאס וואסער נאכדעם וואס עס איז שוין תלוש, און דאס וואס ער דארף עס, איז פונקט וואס מאכט אז עס איז געוואונטשן. אזוי ווי עס איז אים ניחא אז דאס וואסער איז דארטן, רעכנט זיך עס ברצון און עס איז מכשיר.
מיט א גלייכן פאל שליסט זיך די משנה. איינער ווארפט אריין א שטיין אין גרוב: "זרק אבן" אין "הבור", און זיין כוונה איז ווידער "לידע", צו וויסן, "אם יש בו מים": ער הארכט צו צי ער וועט הערן א פליאך. און טאקע איז דא וואסער, און דער שטיין שפריצט ארויף טראפנס. איבער די טראפנס וואס פליען ארויף זאגט די משנה "הניתזין אינן בכי יותן", און איבער דעם וואסער וואס בלייבט קלעפן אויפן שטיין זאגט זי "ושבאבן טהורין". ווען די משנה רופט זיי טהור, איז די כוונה אז זיי האבן נישט קיין כח צו זיין מכשיר: זיי זענען אינגאנצן אינדרויסן פון דער גדר פון בכי יותן, און גארנישט וואס זיי רירן אן ווערט דורך זיי מוכשר צו מקבל טומאה זיין.
די סברא איז די זעלבע ווי אין דער ערשטער בבא. וואס ער האט געוואלט איז געווען אן ענטפער אויף א שאלה, און דער פליאך אליין האט אים שוין געענטפערט. דאס וואסער וואס ליגט אין גרוב איז מחובר צו דער ערד און קען סיי ווי סיי נישט זיין מכשיר, און אזוי ווי ער האט שוין נישט דעם קלענסטן אינטערעס אין די טראפנס וואס זענען ארויס, זענען יענע טראפנס קיינמאל נישט תלוש געווארן ברצון. סיי די שפריצנדיקע טראפנס און סיי דאס וואסער וואס בלייבט אויפן שטיין בלייבן אינדרויסן פון דער גדר פון בכי יותן.