מכשירין, קאפיטל ג, משנה ה. דער ענין פון דער מסכתא איז הכשר לקבל טומאה. תבואה פאר זיך אליין קען נישט מקבל טומאה זיין; מען דארף עס ערשט אנפייכטן מיט איינע פון די זיבן משקים, און אפילו דאן רעכנט זיך די פייכטקייט נאר ווען זי איז געקומען בכי יותן, מיטן רצון פונעם בעל הבית. אונזער משנה ברענגט נאך א רייע פעלער פון טאג טעגלעכער פעלד ארבעט, און ביי יעדן איינעם דרייט זיך די דיון ארום צוויי זאכן: איז די נאסקייט וואס מיר האבן דא פאר זיך טאקע א משקה, און האט דער מענטש געוואלט אז זי זאל דארט זיין?
ווייכן פירות אין בלאטע
"המטינים בטיט הנגוב". א מענטש לייגט אריין פירות אין בלאטע וואס איז שוין כמעט טרוקן, כדי אריינצוציען אביסל פייכטקייט און מאכן די פירות ווייכער.
"רבי שמעון אומר": ביי רבי שמעון איז דער עיקר די נאסקייט פון דער בלאטע אליין. אויב די בלאטע האט אין זיך "משקה טופח", אזוי פיל פייכטקייט אז א האנט וואס רירט זי אן ווערט נאס, דאן האבן די פירות וואס ליגן דרינען מקבל געווען הכשר לקבל טומאה.
"ואם לאו, אינן בכי יותן". אויב די בלאטע איז נישט נאס אין דעם מאס, און די פירות נעמען נאר אן א ביסל פייכטקייט פון ליגן איינגעגראבן דרינען, איז דאס נישט בכי יותן. אזא פייכטקייט האט בכלל נישט דעם דין פון א משקה, און זי קען נישט מאכן קיין הכשר.
באשפריצן די ערד פון גורן
באשפריצן די ערד פון גורן
"המרביץ את גורנו": א מענטש מאכט נאס די ערד פון זיין גורן, כדי אז דער שטויב זאל נישט פליען. אויב ער שפרייט דערנאך אויס ווייץ אויף דעם זעלבן פלאץ, זאגט די משנה "אינו חושש": ער דארף נישט מחשש זיין אז וואסער וואס איז געבליבן איז אנגעקומען צו זיינע קערנער. די ערד פון א גורן איז זייער טרוקן און זויגט איין דאס וואסער תיכף, דעריבער האלטן מיר אז דער אויבערפלאך איז שוין לאנג טרוקן געווארן איידער מען האט אריינגעברענגט די תבואה, און קיין שאלה פון הכשר איז דא נישט.
גראזן וואס מען זאמלט מיטן טוי אויף זיי
גראזן וואס מען זאמלט מיטן טוי אויף זיי
"המלקט עשבים כשהטל עליהם": דער מנהג איז געווען צו בינדן די אפגעשניטענע ווייץ אין גראז שטענגלעך, "להטיס בהם חטים", ווייל די פייכטקייט וואס האלט זיך אין די שטענגלעך האט געהאלפן אז די תבואה זאל זיך האלטן. נו, דער זאפט פון א געוויקס איז נישט אויסגערעכנט צווישן די שבעה משקים, דעריבער קען ער פאר זיך אליין נישט מכשיר זיין די ווייץ צו טומאה. טוי אבער, טל, איז יא איינע פון דער ליסטע, און טוי קען בשלימות מאכן א הכשר. דעריבער פסקט די משנה "אינן בכי יותן", סיידן "נתכוון לכך, הרי זה בכי יותן".
שטעל זיך פאר א מענטש וואס גייט ארויס אין דער פרי און זאמלט זיינע גראזן בעת דער טוי איז נאך אויף זיי. אויב דער טוי איז אים בכלל נישט אנגעגאנגען, און ער האט נאר געזאמלט אין דער פרי ווייל דאן איז אים אויסגעקומען, און ער האט נישט געוואלט מער ווי די פייכטקייט וואס איז אין דעם גראז אליין, איז דער טוי נישט בכי יותן און די ווייץ בלייבט אונבארירט. אבער אויב ער האט טאקע געהאט אין זינען דעם טוי, און האט געזאמלט די גראזן נאס כדי אז דער טוי זאל האלטן זיין ווייץ פייכט, האט ער בכיוון געארבעט מיט איינע פון די זיבן משקים, און די ווייץ האט מקבל געווען הכשר לקבל טומאה.
רעגן אויפן וועג צו דער מיל
רעגן אויפן וועג צו דער מיל
"המוליך חטים לטחון": א מענטש טראגט זיין ווייץ מאלן, "וירדו עליהן גשמים", און א רעגן הייבט אן פאלן אויף דער משא. "אם שמח": אויב דער רעגן איז אים געווען צום געשמאק, רעכנט זיך די נאסקייט ווי בכי יותן, און די ווייץ איז שוין ראוי מקבל טומאה צו זיין.
פארוואס זאל ער זיך פרייען? דער רב ערקלערט אז מען האט געדארפט די קערנער איינטרינקען אין וואסער פארן מאלן, און דער רעגן שפארט אים איצט אפ די ארבעט. זיין שמחה איז דעריבער אן אמתע, און זי פארבינדט זיין רצון מיטן רעגן וואסער.
"רבי יהודה אומר": רבי יהודה טענעט אקעגן דעם אז שמחה זאל זיין דער מאס דא. קיין מענטש וואס פירט ווייץ צו דער מיל קען נישט נישט צופרידן זיין מיט אזא רעגן, "אי אפשר שלא לשמוח", און א געפיל וואס יעדער איינער וואלט געהאט אנטפלעקט גארנישט וועגן דעם רצון פון דעם דאזיקן מענטש. דער סימן וואס רבי יהודה גיט אנשטאט דעם איז "אלא אם עמד": נאר דארט וואו דער מענטש איז געבליבן שטיין און האט געלאזט דעם רעגן דורכנעצן זיין משא, רעכנען מיר דאס וואסער ווי בכי יותן. אזוי שטיין באווייזט בבירור אז ער האט געוואלט די נאסקייט, און די ווייץ האט דאן מקבל געווען הכשר לקבל טומאה.
מיט דעם ענדיקט זיך די משנה, און די קומענדיקע משניות וועלן ווייטער אנטוויקלען די שאלה פון כוונה. וואס קומט דא ארויס איז א קלארער סדר: ערשט פרעגט די משנה צי די פייכטקייט האט בכלל א דין פון א משקה (די בלאטע, די ערד פון גורן), דערנאך צי דער משקה איז איינע פון די זיבן (גראז זאפט קעגן טוי), און צום סוף ווי אזוי מען לייענט דעם רצון פון א מענטש ווען די נאטור טוט פון זיך אליין.