מכשירין, פרק ד, משנה ד. דער פרק גייט ווײַטער מיט דעם הויפט-ענין פון דער גאנצער מסכתא: א מַשקה מאכט אן אוכל מוכשר צו מקבל טומאה זײַן (הכשר לקבל טומאה) נאר דאן ווען זי איז געקומען אויפן אוכל מיטן רצון פון בעל הבית, ווי דער פסוק זאגט "וכי יותן מים", אויב וואסער וועט געטאן ווערן אויפן זרע. וואסער וואס קומט פון זיך אליין, קעגן דעם מענטשנ'ס ווילן, איז נישט "בכי יותן", און די פירות בלײַבן פונקט אזוי טרוקן, אזוי צו זאגן, ווי זיי זענען געווען פריער. אונדזער משנה פרעגט וואס טוט מען ווען א מענטש דארף זיך אן עצה געבן מיט אן אומגעוואונטשענער וואסער וואס איז שוין אראפגעפאלן וואו ער האט נישט געוואלט, און ווי אזוי קען ער זיך דערפון פטרן אן דעם וואס עס זאל אונטערוועגנס אויפקומען אן הכשר.
דער פאל
"חבית שירד הדלף לתוכה": א פאס וואס דער דלף (די טריפעדיקע וואסער פון אויבן) האט אריינגעטריפט. פארשטעלט אײַך פירות וואס ליגן אײַנגעלייגט אין א פאס, און וואסער טריפט אראפ פון א לעק פון אויבן און זאמלט זיך אן אינדערינען. גארנישט פון דעם איז דעם בעל הבית געלעגן; פײַכטע פירות ברענגען אים בכלל קיין תועלת נישט. וויבאלד די מַשקה איז געקומען שלא ברצון, איז קיין הכשר נישט געשען, און די פירות קענען נאך אלץ נישט מקבל טומאה זײַן. וואס אים בלײַבט איז א ריין פראקטישע שוועריקייט: ער דארף פטור ווערן פון דער אנגעזאמלטער מַשקה, און ער וואלט עס געוואלט אויסגיסן אן דעם וואס דאס זאל מכשיר זײַן זײַנע פירות.
בית שמאי: צעברעכן די פאס
"בית שמאי אומרים ישבר". דאס כלי, לויט זיי, מוז מען צעברעכן. אנבייגן די פאס און לאזן די מַשקה אַרויסרינען קענען זיי נישט מתיר זײַן: אין דעם רגע וואס ער בייגט עס אן, רוקט זיך די וואסער פון איין ארט אין כלי צום צווייטן, און דאס רוקן איז פונקט וואס ער וויל, ווײַל אויסגיסן איז זײַן גאנצע כוונה. א מַשקה וואס ווערט באוועגט לויט דעם מענטשנ'ס אייגענעם חשבון איז א מַשקה וואס גייט מיט זײַן הסכמה, און איבער וואס זי גייט אונטערוועגנס דורך ווערט אנגעזען ווי נאס געמאכט ברצון.
דאס איז דער כלל וואס ליגט הינטער בית שמאי'ס דין: א הסכמה צום פליסן איז גענוג. ער קען אפשר בכלל נישט וועלן קיין שום בארירונג צווישן דער מַשקה און די פירות, אבער וויבאלד די באוועגונג אליין איז וואס ער האט געזוכט, ווערט די נעצונג וואס קומט פון יענער באוועגונג גערעכנט פאר בכי יותן, און די פירות ווערן מוכשר צו מקבל טומאה זײַן. וויבאלד קיין אנדער וועג שטייט אים נישט אפן, איז זײַן איינציקע זיכערע עצה צו צעברעכן דאס כלי און לאזן די מַשקה אַרויסגיין פון זיך אליין.
בית הלל: ער מעג עס אויסגיסן
"בית הלל אומרים יערה". אנבייגן די פאס, זאגן זיי, איז גאנץ בסדר. לויט זיי טראגט די מַשקה וואס רוקט זיך ארום אינעווייניק אין כלי קיין רצון נישט מיט זיך. אמת, ער ווייסט גאנץ גוט אז אנבייגן די פאס וועט מאכן אז די וואסער זאל זיך אריבערוואשן אויף די פירות; אבער וויסן איז נישט דאס זעלבע ווי וועלן. די בארירונג קומט ווי א זײַט-רעזולטאט וואס ער וואלט זיך גערן אן דעם באגאנגען, און וואס א מענטש וויל נישט איז נישט ברצון. דא ווערט קיין הכשר לקבל טומאה נישט געמאכט, און עס איז נישט קיין טעם צו קאליע מאכן א גאנץ גוטע פאס.
וואו ביידע זענען מסכים
"ומודים שאם הושיט ידו ונטל פירות מתוכה, והם טהורים". דא זענען אפילו בית שמאי מודה צו בית הלל: אויב ער שטרעקט אַרײַן זײַן האנט אין דער פאס און נעמט אַרויס די פירות, בלײַבן די פירות טהור. ווען ער נעמט אַרויס די פירות מיט דער האנט, איז יעדע וואסער וואס טרעפט זיי צו בארירן קלאר נישט קיין חלק פון דעם וואס ער וויל אויפטאן, און עס איז אפילו נישט קיין נויטיקער רעזולטאט פון דער מעשה; די פירות קענען גאנץ גוט אַרויסקומען אן דעם וואס וואסער זאל זיך אויף זיי אריבערגיסן. דעריבער איז אין אַרויסנעמען די פירות מיט דער האנט בכלל קיין הסכמה צו דער וואסער נישט, און קיין הכשר קומט דערפון נישט אַרויס.
די לימוד פון דער משנה איז ווי פײַן די תורה מעסט אויס דעם מענטשנ'ס רצון. צוויי מענטשן גיסן אויס די זעלבע פאס מיט דער זעלבער אומגעוואונטשענער וואסער; די גאנצע פראגע איז נאר ווי דירעקט די בארירונג פון יענער וואסער מיטן אוכל קומט אַרויס פון דעם וואס זיי האבן טאקע געוואלט. בית שמאי זעען דאס באדאכטע אויסגיסן אליין ווי גענוג הסכמה; בית הלל זעען עס ווי א צופאל וואס דער מענטש פארטראגט, נישט וואס ער וויל. און ביידע זענען מסכים אז א האנט וואס שטרעקט זיך אַרײַן צו ראטעווען די פירות דריקט אויס בכלל קיין ווילן צו דער וואסער נישט.