כלאים, פרק ט', משנה ו'. די דאזיקע משנה איז זייער ענלעך צו דער פריערדיקער, וואס האט זיך געהאנדלט וועגן קליידער־סוחרים. דא האנדלט זיך די משנה וועגן בעלי־מלאכות וואס נייען קליידער וואס קענען אנטהאלטן שעטנז, אין א צייט ווען זיי נייען פאר נישט־יידן.
די ווערטער פֿון דער משנה:
"תּופֿרֵי כּסות תּופֿרין כּדרכּן" - די וואָס נייען בגדים מעגן נייען אויף זייער געוויינטלעכן אופֿן, אַפֿילו כאָטש דער אופֿן נעמט אַרייַן דאָס אָנלענען דעם בגד אויף זייערע קני און דעם גלייַכן.
"ובֿלבֿד שלא יִסכּוֵן בּחמה מפּני החמה ובֿגשמים מפּני הגשמים" - אָבער אויף תּנאי אַז זייַן כּוונה זאָל נישט זייַן, אין דער היץ פֿון דער זון, זיך צו באַשיצן פֿון דער זון, און אין דער רעגן־צייַט, זיך צו באַשיצן פֿון דעם רעגן.
דער יסוד פֿון דער קולא:
אַלץ הענגט אָפּ אין דעם כּלל פֿון 'אינו מתכּוון': דעם בעל־מלאכהס כּוונה איז צו מאַכן זיך באַקוועם צו נייען דאָס בגד, נישט צו טראָגן עס. אָבער אויב זיין כּוונה איז יאָ צו טראָגן דאָס בגד, איז דאָס אַוודאי אַ פּראָבלעם.
און פארשטענדליך, דער זעלביקער פונקט וואס רבי עקיבא איגר האט אויפגעווארפן וועגן דער פריערדיקער משנה, איז אויך שייך דא: אויך דא רעדן מיר וועגן א מצב אין וועלכן ס'איז נישטא קיין 'פסיק רישא', הייסט עס אז ס'איז נישט זיכער אז ער וועט לסוף קומען צו טראגן דעם בגד אין משך פון זיין ארבעט.
די משנה ענדיקט זיך אויף די זעלבע אופֿן ווי די פֿריערדיקע משנה: "והצנועים תופֿרין בארץ" - די וואָס זײַנען אָפּגעהיט אין דעם מקיים זײַן די מצוות פֿלעגן זיך היטן צו נייען מיטן בגד ליגנדיק אויף דער ערד, און נישט אויף די קני, כּדי צו פֿאַרזיכערן אַז זיי זאָלן נישט קומען צום איסור פֿון שעטנז.
בקיצור: די וואָס נייען בגדים מעגן נייען אויף זייער געוויינטלעכן אופן, מיט דעם תנאי אז זייער כוונה איז נישט צו הנאה האָבן פֿון דעם בגד ווי אַ שוץ פֿון דער זון אָדער דעם רעגן, און מיט דעם תנאי אז ס'איז נישט קיין 'פסיק רישא' אז זיי וועלן קומען אים אָנצוטאָן. די מהדרין, אָבער, וואָלטן גענייט מיטן בגד ליגנדיק אויף דער ערד, כדי זיך גאָר ווײַט אָפצורוקן פֿונעם איסור.