כלאים, פרק ז, משנה ד. די דאָזיקע משנה און די וואָס קומט נאָך באַהאַנדלען אַ פאַל אין וועלכן איינעמס וויינשטאָק ווערט פאַרפלאָכטן מיט אן אַנדערנס תבואה, און די פראַגע וואָס ווערט דאָ באַהאַנדלט איז צי דאָס שאַפֿט כלאי הכרם.
די מיינונג פֿון תנא קמא:
די משנה הייבט אָן: "המסכך את גפנו על גבי תבואתו של חבירו - הרי זה קידש וחייב באחריותו" - אַ מענטש וואָס האָט אויסגעשפּרייט זײַן ווײַנשטאָק ווי אַ דאַך (ענלעך צום דאַך פֿון אַ סוכּה) איבער דעם תּבֿואה פֿון זײַן חבֿר, האָט דערמיט געמאַכט די תּבֿואה פֿאַרבאָטן, און ער איז אויך מחוּיבֿ צו באַצאָלן פֿאַרן שאָדן וואָס איז געשען צו זײַן חבֿר דורכן פֿאַקט אַז זײַן תּבֿואה איז געוואָרן פֿאַרבאָטן.
הגם אַז די גמרא ברענגט אין אַן אַנדער אָרט אַ מחלוקת צי איינער וואָס פאַראורזאַכט אַ שאָדן בעקיפין (בדרך גרמא) איז מחויב צו באַצאָלן, איז ער דאָ מחויב אַפילו לויט דער דעה וואָס פּטרט גרמא: היות ער האָט געטאָן אַ ממשותדיקן מעשה בעת ער האָט צוגעדעקט זײַן חבר'ס תבואה מיט זײַן ווײַנשטאָק, איז דאָס נישט בלויז אַ שאָדן בדרך גרמא. דאָס איז די דעה פונעם תנא קמא.
די מיינונג פֿון רבי יוסי און רבי שמעון:
רבי יוסי און רבי שמעון האַלטן אַנדערש און פּסקענען: "אין אדם מקדש דבר שאינו שלו" - עס איז דאָ בכלל נישט געשאַפֿן געוואָרן קיין איסור, ווײַל אַ מענטש קען נישט מאַכן פֿאַרבאָטן זײַן חבֿרס פֿאַרמעג.
דער רב איז מסביר: אין אנדערע געביטן פון תורה־דין קען טאקע א מענטש מאכן אסור זײַן חבֿרס פאַרמעג — איינער וואָס גיסט מילך אַרײַן אין זײַן חבֿרס פֿלייש שאַפֿט דערמיט אַן איסור — אָבער וואָס שייך כלאים לערנען מיר פֿונעם פּסוק אַז א מענטש מאַכט נישט אסור זײַן חבֿרס פאַרמעג דורך דעם וואוקס פֿון כלאים.
בקיצור: די תנאים האַלטן ניט גלייַך אין דעם דין פֿון איינעם וואָס פֿאַרשפּרייט זײַן ווײַנשטאָק איבער דעם תבואה פֿון זײַן חבֿר. לויט דעם תנא קמא ווערט די תבואה אסור און דער וואָס האָט פֿאַרשפּרייט דעם ווײַנשטאָק איז פֿאַר איר אחראי, און אַפֿילו לויט די וואָס פֿטרן גרמא איז ער דאָ חייבֿ, ווײַל ער האָט געטאָן אַ מעשׂה ממש. לויט רבי יוסי און רבי שמעון איז דאָ בכלל ניטאָ קיין איסור, ווײַל בנוגע כלאים איז אַ מענטש ניט אוסר עפּעס וואָס איז ניט זײַנס.
אין דער ווײַטערדיקער משנה וועלן מיר ווײַטער האַנדלען וועגן דעם פֿאַרפֿלעכטן פֿון איין מענטשנס װײַנשטאָק מיט אַן אַנדער מענטשנס תּבֿואה.