כלאים, פרק ט׳, משנה ג׳:
די משנה ציילט אויס דרײַ מינים טיכער: "מטפחות הידים, מטפחות הספרים, מטפחות הספג - אין בהן משום כלאים" - האַנט־טיכער, ספר־טיכער און באָד־טיכער זײַנען נישט אונטערוואָרפן צום איסור פון כלאים:
"מטפחות הידים" - האַנטיכער וואָס מען נוצט אָפּצוטריקענען די הענט.
"מטפחות הספרים" - די איבערצוגן אין וועלכע מען פֿלעגט אײַנוויקלען און באַדעקן ספֿרי-תּורה און אַנדערע ספֿרים.
"מטפחות הספֿג" - האַנטיכער וואָס מען נוצט בײַם בּאָדן, דאָס הייסט באָד-האַנטיכער.
קיינער פֿון די זאַכן איז נישט אונטערטעניק צו די דינים פֿון כּלאים, וויַל זיי זײַנען נישט באַשטימט צו דינען אַלס אַ בגד.
"רבי אליעזר אוסר" - רבי אליעזר פֿאַרבּיט זײ:
לויט דעם שיטה פֿון רבי אליעזר זײַנען די דאָזיקע טיכער אָסור, ווײַל צום סוף זײַנען זיי חפֿצים וואָס אַ מענטש וועט זיך מסתּמא אַרומוויקלען מיט זיי, און דעריבער זײַנען זיי אונטערוואָרפֿן דעם איסור פֿון כּלאים.
"ומטפחות הספרים אסורות משום כלאים" - און די מטפחות פון די ספּרים זענען אסור צוליב כּלאים:
דא רעדט מען וועגן די טיכער פון די שערער — יענע טיכער וואָס מען פלעגט אויסשפרייטן איבער אַ מענטש בשעת אַ תספורת, כדי צו האַלטן זײַנע קליידער ריין און צו פאַרמײַדן אַז די אָפּגעשוירענע האָר זאָלן נישט פאַלן אויף זיי. די דאָזיקע טיכער זײַנען פאַרבאָטן צוליב כלאים אַפילו לויט דעם ערשטן תנא, ווײַל דאָס איז זייער געוויינטלעכער אופן פון טראָגן: עס איז נישט עפעס וואָס מען ניצט בלויז אויף אָפּצוּווישן, נאָר עפעס וואָס אַ מענטש טראָגט טאַקע, און דעריבער טראָגט עס דעם איסור פון שעטנז.
בקיצור: אין דער דאזיקער משנה האבן מיר געלערנט אז האנטטיכער, ספר־טיכער און באד־טיכער זײַנען נישט אסור צוליב כלאים, ווײַל זיי זײַנען נישט געמיינט צו דינען ווי א מלבוש, בעת רבי אליעזר אסר'ט זיי ווײַל א מענטש קען אײַנוויקלען זײַן קערפער אין זיי. די בארבירער־טיכער, פארקערט, זײַנען אסור צוליב כלאים אפילו לויט דעם ערשטן תנא, ווײַל דאס איז זייער געוויינטלעכער אופן ווי מען טראגט זיי.