כלאים, פרק א, משנה ד. אַזוי װי אין די פֿריִערדיקע משניות, אױך דאָ ציילט אױס די משנה פּאָרן פֿון זאַכן װאָס זײַנען נישט קיין כּלאים אײנער מיטן אַנדערן, נאָר איצט גײען מיר אַריבער צו רעדן װעגן די פֿרוכטן פֿון בײמער, אין אונטערשײד צו זאַכן װאָס װאַקסן פֿון דער ערד.
פֿרוכט־ביימער וואָס זײַנען ניט קיין כּלאים איינער מיטן אַנדערן:
"האגסים והקרוסטמלין" - די אגסים זײַנען די פֿרוכט פֿונעם באַרנבוים, און די קרוסטמלין זײַנען אַ סאָרט קלײנע ווילדע באַרן. זײ זײַנען נישט קיין כּלאים אײנער מיטן אַנדערן.
"והפרישין והעוזרדין" - די פּרישין זײַנען קווייטן (קווישן), און די עוזרדין זײַנען אַ סאָרט קלײנע ווילדע עפּל. אויך זײ זײַנען נישט קיין כּלאים אײנער מיטן אַנדערן.
פֿון דאָ אָן נעמט די משנה אָן דעם פֿאַרקערטן צוגאַנג פֿון דעם וואָס מיר האָבן זיך ביז אַהער דערמיט באַהאַנדלט, און רעכנט אויס זאַכן וואָס, כאָטש זיי גלײַכן זיך איינער צום אַנדערן און אַ מענטש וואָלט געמיינט אַז זיי זײַנען איין מין, זײַנען זיי אין דער אמתן ניט קיין איין מין:
פרוכט־ביימער וואָס זענען כּלאים איינער מיטן אַנדערן:
"התפוח והחזרד" - דער עפּל, און אַ באַזונדערער מין ווילדער עפּל. הגם זיי זעען אויס ענלעך איינער צום אַנדערן, זענען זיי כלאים איינער מיטן אַנדערן.
"הפרסקים והשקדים" - די פרסקים זענען פּערשקעס, און די שקדים זענען מאַנדלען. מען וואָלט געקענט מיינען אַז זיי זענען איין מין, אָבער זיי זענען נישט.
"והשיזפין והרימין" - די שיזפין זענען יוזשוב־פֿרוכטן, און עטלעכע פֿאַרשטייען אַז דער כוונה איז אויף אַ געוויסן פּראָפּ צווישן אָליוון און מילגרוימען; און די רימין - עטלעכע פֿאַרשטייען אַז דאָס זענען די לאָטוס.
וועגן דעם פּאָר פֿון פּערשקעס און מאַנדלען איז כּדאַי זיך אָפּצושטעלן אויף דער פֿראַגע: וואָס איז בכלל דער פֿאַרבינדונג צווישן פּערשקעס און מאַנדלען? נו, אין דעם קערן פֿונעם פּערשקע געפֿינט מען דעם זעלבן קליינעם מאַנדל, און טאַקע, בּאָטאַניש ווערן די צוויי בּאַטראַכט ווי דער זעלבער מין - עכטע קוזינען. פֿונדעסטוועגן, זאָגט אונדז די משנה, אַז מאַנדלען און פּערשקעס, טראָץ דער נאָענטקייט צווישן זיי, ווערן בּאַטראַכט ווי צוויי פֿאַרשידענע מינים.
בקיצור: ווען מיר רעדן וועגן אַלע די פּאָרן שטעלט די משנה אַוועק "אף על פּי שדומין זה לזה - כלאים זה בזה" - הגם זיי גלייכן איינער דעם צווייטן, זענען זיי כלאים איינער מיטן צווייטן: די אויסערלעכע ענלעכקייט איז ניט וואָס אַנטשיידט די זאַך, און מען טאָר ניט מישן איין מין מיט אַן אַנדער מין. מיר האָבן דעריבער געלערנט צוויי צדדים אין דער דאָזיקער משנה: פּאָרן פֿרוכטביימער וואָס זענען ניט כלאים איינער מיטן צווייטן (אגסים און קרוסטמלין, פּרישין און עוזרדין), און פּאָרן וואָס גלייכן איינער דעם צווייטן און זענען פֿונדעסטוועגן כלאים (דער עפּל און דער חזרד, אפֿרשקן און מאַנדלען, שיזפֿין און רימין).