כלים, פּרק כ״ד, משנה י״ז. אונדזער משנה נעמט זיך צו קופּות, דאָס הייסט קאַסטנס אָדער קאָרבן, וואָס מען האָט צוזאַמענגעפֿעסטיקט איינע צו דער אַנדערער, אַזוי אַז ביידע דינען איצט ווי איין כלי, און זי פֿרעגט ווי אַזוי טומאה פֿירט זיך אין אַזאַ פֿאַל.
דער כלל וואָס פֿירט דאָ אָן איז אַזוי: ווען צוויי זאַכן זענען פֿאַראייניקט געוואָרן צו איין כלי, זוכן מיר אויס וועלכע פֿון די צוויי איז דער עיקר, דער הויפּט־גוף פֿונעם כלי, און דער מצב פֿונעם גאַנצן כלי גייט נאָך איר. איז דער עיקר טייל טמא, ווערט אַלץ וואָס איז צו איר צוגעהעפֿטעט אויך טמא; איז ער טהור, איז דאָס איבעריקע אויך טהור. די משנה לערנט אונדז ווי אַזוי מען דערקענט דעם עיקר טייל, ווען דער כלי וואָס ליגט פֿאַר אונדז איז געוואָרן דורך צוהעפֿטן איין קופּה צו אַ צווייטער.
די משנה הייבט אָן מיט אַ חשבון: "שלוש קופות הן", דרײַ באַזונדערע דינים ווערן דאָ געזאָגט וועגן קופּות וואָס מען האָט צוזאַמענגעפֿעסטיקט.
אַן אויסגעניצטע קופּה אָנגעלייגט אויף אַ גאַנצער
"מהוהה שתלייה על הבריאה": אַ קופּה וואָס איז אויסגעניצט געוואָרן האָט מען גענומען ווי אַ לאַטע פֿאַר אַ קופּה וואָס איז נאָך געזונט און גאַנץ. דער בעל־הבית האָט אַרײַנגעשטעלט די איינע אין דער אַנדערער און זיי ביידע צוזאַמענגעפֿעסטיקט. אין אַזאַ פֿאַל "הולכין אחר הבריאה", גייען מיר נאָך דער גאַנצער קופּה, וואָרעם זי איז דאָך בפֿירוש די חשובע. איז די גאַנצע קופּה טמא, ווערט די אויסגעניצטע וואָס איז צו איר צוגעהעפֿטעט אויך טמא; איז די גאַנצע קופּה טהור, איז די אויסגעניצטע אויך טהור.
אַ קלענערע קופּה צוגעהעפֿטעט צו אַ גרעסערער
"קטנה על הגדולה": דאָ איז קיין קופּה נישט אויסגעניצט, ביידע זענען גלײַך גוט צום נוצן, און זיי חילוקן זיך בלויז אין די מאָס, וואָס די קלענערע איז צוגעהעפֿטעט געוואָרן צו דער גרעסערער. איז דאָ די גרייס דער מכריע: "הולכין אחר הגדולה", דער פֿאַראייניקטער כלי נעמט זײַן טומאה אָדער זײַן טהרה פֿון דער גרעסערער קופּה.
צוויי קופּות וואָס זענען גלײַך
"היו שוות, הולכין אחר הפנימית": אויב ביידע קופּות זענען געווען פֿון איין מאָס און אויך אין איין מצב, אַזוי אַז נישט די שטאַרקייט און נישט די גרייס גיט אונדז אַ וועג זיי אײַנצוטיילן וועלכע איז חשובער, גייען מיר נאָך דער אינערלעכער. וועלכע קופּה מען האָט אַרײַנגעשטעלט אינעווייניק, ווערט געהאַלטן פֿאַר די חשובערע פֿון די צוויי, און דער מצב פֿונעם גאַנצן כלי ווערט לויט איר באַשטימט.
רבי שמעון: אַ שאָל פֿון אַ וואָגשאָל אויף אַ מיחם
רבי שמעון גיט צו נאָך אַ בײַשפּיל: אַ "כף מאזנים", איינע פֿון די שאָלן וואָס געהערן צו אַ וואָגשאָל, "שתלייה על שולי המיחם", וואָס עמעצער האָט גענוצט צו פֿאַרריכטן דעם דנאָ פֿון אַ מיחם. אין דעם פֿאַל וואָס ער באַשרײַבט איז די טומאה געלעגן אויף דער שאָל, און דער מיחם אַליין איז געשטאַנען אין טהרה, און מיר וועלן וויסן וואָס ווערט מיטן מיחם נאָכדעם וואָס מען האָט זיי ביידע צוזאַמענגעפֿעסטיקט.
זײַן דין איז "מבפנים טמא, מבחוץ טהור". איז די שאָל צוגעהעפֿטעט געוואָרן פֿון אינעווייניק צום דנאָ פֿונעם מיחם, ווערט דער מיחם טמא ווי די שאָל; איז זי צוגעהעפֿטעט געוואָרן פֿון דרויסן, בלײַבט דער מיחם טהור. דער טעם איז לויטן כלל וואָס איז שוין געגעבן געוואָרן: די שאָל און דער מיחם זענען גלײַך אין גרייס און אין מצב, גייען מיר דעריבער נאָך דעם וואָס פֿון זיי איז אינעווייניק. איז די טמאה שאָל אינעווייניק, זענען סײַ די שאָל סײַ דער מיחם טמא; איז דער טהורער מיחם דער אינערלעכער, זענען דער מיחם און די שאָל ביידע טהור.
אַ שאָל צוגעהעפֿטעט צו דער זײַט פֿונעם מיחם
"תלייה על צדה": מען האָט אַרײַנגעשטעלט די שאָל ווי אַ לאַטע אין דער וואַנט פֿונעם מיחם, נישט אונטער זײַן דנאָ. אין דעם פֿאַל פּסקנט די משנה "בין מבפנים בין מבחוץ", סײַ אויב די לאַטע איז געלייגט געוואָרן אויף דער אינערלעכער זײַט, סײַ אויף דער דרויסנדיקער, איז דער דין "טהור". אַ שאָל וואָס דינט ווי אַ לאַטע אין דער וואַנט פֿונעם מיחם איז די קלענערע פֿון די צוויי אין גרייס, און דעריבער לייגט מען אָפּ דעם חשבון פֿון אינעווייניק אָדער אין דרויסן, און מיר קומען צוריק צום כלל פֿון דער גרעסערער זאַך, וואָס דאָ איז דאָס דער מיחם. אויף דעם מיחם ליגט קיין טומאה נישט, בלײַבט דעריבער דער פֿאַראייניקטער כלי, מיחם מיט שאָל, טהור.
אַזוי גיט אונדז אונדזער משנה אַ קלאָרן סדר פֿון קדימה בײַ קופּות און כלים וואָס זענען פֿאַראייניקט געוואָרן צו איין כלי: ערשט די שטאַרקייט, דערנאָך די גרייס, און נאָר ווען די צוויי זענען באמת גלײַך, קוקן מיר וועלכע פֿון זיי שטייט אינעווייניק.