כלים, פרק כ״ד, משנה י״ג. דער גאַנצער פרק איז אויפגעבויט אויף אַ לאַנגע רייע פון דרײַען: בײַ איין כלי נאָך אַ צווייטן רעכנט די משנה אויס דרײַ סאָרטן דערפון, און זאָגט אונדז ווי אַזוי יעדער סאָרט האַלט זיך מיט טומאה. איין סאָרט ווערט טמא אפילו מיט טומאת מדרס, די טומאה וואָס אַ זב אָדער אַ נדה איז מטמא דורך זיצן אָדער ליגן אויף אַ זאַך; דער צווייטער סאָרט איז נישט ראוי צום זיצן אָדער ליגן, אָבער ער איז נאָך אַלץ אַ ברויכבאַרער כלי, און דעריבער קען ער מקבל זײַן אַ געוויינטלעכע טומאה, ווי טומאת מת; און דער דריטער סאָרט איז בכלל נישט קיין כלי, און בלײַבט לגמרי טהור. אונדזער משנה נעמט דעם זעלבן סדר און לייגט אים אָן אויף לײַלעכער.
הייבט אָן די משנה: „שלשה סדינין הן‟: לײַלעכער טיילן זיך אײַן אין דרײַ באַזונדערע סאָרטן.
געלעגער: אַ לײַלעך וואָס איז געמאַכט צום שלאָפן
„העשוי לשכיבה, טמא מדרס‟. ווען מען מאַכט אַ לײַלעך מיט אַ דעה אויף שלאָפן, טוט ער פונקט די אַרבעט וואָס אַ געלעגער טוט, און דעריבער געהערט ער צו די זאַכן וואָס נעמען אָן טומאת מדרס.
אַ לײַלעך וואָס מען נוצט פאַר אַ פאָרהאַנג
„לוילון, טמא טמא מת‟. אַ וילון איז אַ לײַלעך וואָס מען הענגט אויף אין אַ טיר, אַז ער זאָל דינען פאַר אַ שירמע אָדער אַ מחיצה. אַזאַ לײַלעך קען נישט ווערן טמא מיט מדרס, ווײַל קיינער זיצט און ליגט נישט אויף אַ הענגענדיקן פאָרהאַנג. פונדעסטוועגן איז ער נישט לגמרי אַרויס פון דער רעכענונג: ער רעכנט זיך נאָך אַלץ פאַר אַ בגד, ווײַל דער שומר וואָס שטייט בײַ יענעם אײַנגאַנג וויקלט זיך אַמאָל אײַן דערין ווען עס ווערט אים קאַלט. אַזוי ווי ער דינט טאַקע אַ מענטשן ווי אַ מלבוש, איז ער אַ כלי, און ווי אַ כלי קען ער מקבל זײַן טומאת מת.
אַ געשטיקטער לײַלעך וואָס דינט פאַר אַ מוסטער
„ושצורות, טהור מכלום‟. דאָס איז אַ לײַלעך וואָס איז אויסגעאַרבעט מיט געשטיקטע פיגורן, און מען האָט אים בכלל נישט געמאַכט אויף צו נוצן. ער דינט ווי אַ מוסטער: מען קוקט זיך אײַן אין דער צורה וואָס איז אויף אים, כדי איבערצומאַכן דאָס זעלבע אויף אַן אַנדער בגד, פונקט ווי אַ מוסטער פון אַ געוויסן בילד. אַזוי ווי ער טוט קיין שום שימוש נישט פאַר אַ מענטשן, און ער איז בלויז אַ פלאַך שטיק מאַטעריאַל, נישט קיין כלי און נישט קיין בגד, איז ער טהור פון יעדער סאָרט טומאה.
אַזוי אַרום פאַלט איין און די זעלבע זאַך, אַ לײַלעך, אַרײַן אין דרײַ גאָר פאַרשידענע הלכישע פּלעצער, לויט וואָס מען האָט אים געמאַכט: אַ געלעגער וואָס נעמט אָן מדרס, אַ טיר-פאָרהאַנג וואָס איז נאָך גענוג אַ בגד צו מקבל זײַן טומאת מת, און אַ געשטיקטער מוסטער וואָס דינט קיינעם נישט, און קען דעריבער בכלל נישט ווערן טמא.